Πέμπτη 18 Ιανουαρίου 2018
Νίνα Κομνηνού

Νίνα Κομνηνού

Ο καρκίνος του πνεύμονα αποτελεί το πιο συχνό νεόπλασμα παγκοσμίως, με σχεδόν 2 εκατομμύρια νέους ασθενείς να διαγιγνώσκονται κάθε χρόνο, αριθμός που αντιστοιχεί σε ποσοστό 15% όλων των νέων ασθενών με κακοήθεια. Στην Ελλάδα υπολογίζεται ότι 6.500 άτομα χάνουν κάθε χρόνο τη ζωή τους από καρκίνο των πνευμόνων, που σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στο κάπνισμα, όπως τονίστηκε σε σημερινή συνέντευξη Τύπου ενόψει του 5ου Διεθνούς Συνέδριου για τον Καρκίνο του Πνεύμονα, που θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα, το διάστημα από 18 έως 20 Ιανουαρίου 2018, υπό την αιγίδα της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου, ο Κωνσταντίνος Συρίγος, καθηγητής Παθολογίας-Ογκολογίας, ανέφερε πως «τα τελευταία χρόνια οι επιστήμονες έχουν κάνει σημαντικά βήματα προς την καλύτερη κατανόηση των μηχανισμών καρκινογένεσης, την έγκαιρη διάγνωση και την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση του καρκίνου του πνεύμονα, η έρευνα για τον οποίο, κατά γενική ομολογία, πρωτοπορεί στην επιστημονική εξέλιξη».

Όπως είπε, είναι σημαντικό πως η χώρα μας βρίσκεται στην πρωτοπορία της έρευνας στον καρκίνο του πνεύμονα και ότι οι περισσότερες από τις νεότερες θεραπείες είναι διαθέσιμες και στην Ελλάδα, σε εξειδικευμένα ογκολογικά κέντρα.

Ωστόσο τόνισε, πως πρέπει να γίνει κατανοητό ότι δεν είναι όλες κατάλληλες για όλους τους ασθενείς. Συγκεκριμένες υπο-ομάδες ασθενών με καρκίνο ωφελούνται από συγκεκριμένες στρατηγικές αντιμετώπισης.

«Θα πρέπει ο κάθε ασθενής να απευθύνεται σε παθολόγο-ογκολόγο και να συζητά μαζί του για τις διαθέσιμες θεραπείες και να επιλέγουν από κοινού τη βέλτιστη προσέγγιση που οδηγεί στην εξατομικευμένη προσέγγιση, καθώς κάθε ασθενής είναι μοναδικός και διαφορετικός από κάθε άλλον».

Ο κ. Συρίγος αναφέρθηκε επίσης στο πρώτο Μητρώο Ασθενών με Καρκίνο του Πνεύμονα στην Ελλάδα, που λειτουργεί από το 2016, στην Γ’ Παθολογική Κλινική του Πανεπιστημίου Αθηνών, στο ΓΝΝΘΑ, «Η Σωτηρία» και τα πολύτιμα στοιχεία που συλλέγονται από αυτό.

Η κ. Γεωργία Κουρλαμπά, βιοστατιστικός, αναπληρώτρια επιστημονική διευθύντρια του Κέντρου Κλινικής Επιδημιολογίας & Έκβασης Νοσημάτων, παρουσίασε συνοπτικά τα κύρια ευρήματα που έχουν προκύψει έως αυτή τη στιγμή από την ανάλυση των δεδομένων του Μητρώου, τονίζοντας πως «αναφορικά με τον ιστολογικό τύπο, 42,5% των ασθενών είχαν διαγνωσθεί με αδενοκαρκίνωμα, 22% με πλακώδες και 22% με μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα, ενώ οι υπόλοιποι ασθενείς διαγνώσθηκαν με άλλους ιστολογικούς τύπους λιγότερο συχνούς».

Ως προς το επιδημιολογικό προφίλ των ασθενών αυτών, οι περισσότεροι από τα 3/4 ήταν άνδρες, με μέση ηλικία διάγνωσης τα 67 έτη, ενώ πάνω από το 50% ήταν νυν καπνιστές, με τους υπολοίπους να είναι πρώην καπνιστές.

Παράλληλα, προκύπτουν σημαντικές πληροφορίες σχετικά με το «ταξίδι» του ασθενούς, δηλαδή την πορεία από την έναρξη των πρώτων συμπτωμάτων μέχρι και την έναρξη της θεραπείας.

Όπως εξήγησε «δύο με τρεις μήνες φαίνεται να μεσολαβούν μεταξύ της έναρξης των συμπτωμάτων και της διάγνωσης. Η πλειονότητα των ασθενών (~85%) φτάνουν στον ογκολόγο έχοντας τη διάγνωση από πνευμονολόγο (64%) ή θωρακοχειρουργό (25%), εντός 24 ημερών από την ημέρα της διάγνωσης, με το διάστημα αυτό να είναι αρκετά μικρότερο (13 ημέρες) για τους διαγνωσθέντες με μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα».

Από τη διάγνωση μέχρι την έναρξη της θεραπείας, μεσολαβούν 30 ημέρες, κατά μέσο όρο, (δηλαδή μία εβδομάδα μετά την επίσκεψη στον ογκολόγο), με το διάστημα αυτό να είναι σημαντικά μικρότερο για τον μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα (19 ημέρες).

Η πλειονότητα των ασθενών υποβλήθηκε μόνο σε χημειοθεραπεία (46,2%) και ένα 25% των ασθενών υποβλήθηκε σε χημειοθεραπεία σε συνδυασμό με ακτινοθεραπεία. Το 14,3% των ασθενών υποβλήθηκαν σε χειρουργείο με ή χωρίς neo(adjuvant) θεραπεία, με τη λοβεκτομή να είναι η πιο συχνή χειρουργική επέμβαση (70% των χειρουργημένων ασθενών).

Τον σημαντικό ρόλο της ύπαρξης Μητρώων Ασθενών στην επίτευξη του καλύτερου δυνατού κλινικού οφέλους για τον ασθενή και την εξοικονόμηση πόρων για το σύστημα περίθαλψης, τόνισε κατά τη διάρκεια της εισήγησής του και ο Νίκος Μανιαδάκης, καθηγητής & διευθυντής του Τομέα Διοίκησης & Οργάνωσης Υπηρεσιών Υγείας της ΕΣΔΥ, λέγοντας πως «τα τελευταία χρόνια έχει δοθεί μεγάλη έμφαση στην ανακάλυψη νέων διαγνωστικών και θεραπευτικών επιλογών, με στόχο την εγκυρότερη διάγνωση του καρκίνου του πνεύμονα, αλλά και τη σημαντική μείωση της θνητότητας και θνησιμότητας από τη νόσο».

H UCB ανακοίνωσε σήμερα ότι ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων (ΕΜΑ) ενέκρινε την τροποποίηση της άδειας κυκλοφορίας του certolizumab pegol της UCB, καθιστώντας το τον πρώτο αντι-TNF για δυνητική χρήση σε γυναίκες με χρόνια φλεγμονώδη νοσήματα κατά την διάρκεια της κύησης και γαλουχίας

 

Ο καθηγητής Xavier Mariette, MD, PhD, Head of Rheumatology, Bicetre Hospital, Paris-Sud University δήλωσε: «Οι γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας με χρόνια φλεγμονώδη νοσήματα είναι ένας πληθυσμός ασθενών που χρειάζεται καθοδήγηση και αξιόπιστες θεραπευτικές επιλογές. Οι γυναίκες αυτές συχνά διακόπτουν την αντι-TNF θεραπεία κατά την διάρκεια της κύησης, μια περίοδο κατά την οποία ο έλεγχος της νόσου είναι κρίσιμος για την διασφάλιση της υγείας της μητέρας και του νεογνού. Το CERTOLIZUMAB PEGOL είναι ο μόνος διαθέσιμος αντι-TNFγια τον οποίο έχει αποδειχθεί κλινικά ότι η μεταφορά μέσω του πλακούντα από την μητέρα προς το νεογνό κατά την διάρκεια της κύησης είναι ελάχιστη.»

 

«Η σημερινή τροποποίηση της άδειας κυκλοφορίας του certolizumab pegol είναι σημαντική για πολλές γυναίκες στην Ευρώπη που χρειάζονται θεραπευτικές επιλογές για την διαχείριση των χρόνιων φλεγμονωδών νοσημάτων τους χωρίς να πρέπει να συμβιβαστούν στον προγραμματισμό τους για κύηση και θηλασμό» δήλωσε ο Emmanuel Caeymaex, επικεφαλής του τμήματος Immunology Patient Value Unit της UCB. «H UCB ακολουθεί την δέσμευση της να παρέχει αξία στους ασθενείς συνδέοντας τις ανάγκες των ασθενών με καινοτόμα επιστημονικά στοιχεία. Η έρευνα που διεξήχθη για να υποστηρίξουμε την τροποποίηση της άδειας κυκλοφορίας παρέχει κρίσιμες πληροφορίες τόσο για τους ιατρούς όσο και για τις γυναίκες καθώς προγραμματίζουν μια κύηση και την κατάλληλη διαχείριση της νόσου. Αυτή η τροποποίηση της αδείας κυκλοφορίας υπογραμμίζει την δέσμευση της UCB να παρέχει αξία σε πληθυσμούς ασθενών που δεν λαμβάνουν επαρκείς λύσεις και να βελτιώνει την συνολική θεραπευτική εμπειρία τους.»

 

Τα χρόνια φλεγμονώδη νοσήματα όπως η Ρευματοειδής Αρθρίτιδα (ΡΑ), Αξονική Σπονδυλαρθρίτιδα (ΑξΣπΑ) και Ψωριασική Αρθρίτιδα (ΨΑ) συχνά εμφανίζονται σε γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας, με την ΡΑ για παράδειγμα να επηρεάζει τρείς φορές περισσότερες γυναίκες από ότι άνδρες. Η ενεργότητα της νόσου κατά την διάρκεια της κύησης μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρές επιπλοκές για την μητέρα και το έμβρυο συμπεριλαμβανομένου του αυξημένου κινδύνου για αποβολή, αυξημένου κίνδυνου για προωρότητα, ανάγκη για καισαρική τομή καθώς και ελλιποβαρή νεογνά σε σχέση με την ηλικία κύησης.

Ο επαρκής έλεγχος της νόσου είναι κρίσιμος για την διασφάλιση της υγείας της μητέρας και του νεογνού, καθώς η υψηλή ενεργότητα της νόσου συνδέεται με επιπλοκές κατά την κύηση-. Σε αντίθεση με την πεποίθηση ότι η νόσος παρουσιάζει βελτίωση κατά την κύηση, περίπου 50% των γυναικών με χρόνια φλεγμονώδη νοσήματα έχουν ανάγκη αποτελεσματικών θεραπειών και έρχονται αντιμέτωπες με δύσκολες αποφάσεις σε σχέση με την επίπτωση της ενεργής νόσου στο νεογνό και  της ασφάλειας διαφόρων θεραπειών κατά την κύηση.- Είναι επομένως ξεκάθαρη η ανάγκη για αποτελεσματικές και καλά ανεκτές θεραπείες κατά την διάρκεια της κύησης.12 Επιπρόσθετα, οι γυναίκες που σε συνεννόηση με τον γιατρό τους σκέπτονται τον θηλασμό, συχνά αντιμετωπίζουν το δίλημμα ανάμεσα στην ανάγκη για έλεγχο της νόσου μετά τον τοκετό και τις διατροφικές υγεία του παιδιού

 

Η UCB είναι πρωτοπόρος στην μελέτη της επίπτωσης των βιολογικών φαρμάκων σε γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας. Τα δυο καίρια σημεία ενδιαφέροντος είναι η μεταφορά ενός βιολογικού φαρμάκου μέσω του πλακούντα προς το έμβρυο και μέσω του μητρικού γάλακτος προς το νεογνό. Ιστορικά, τα δεδομένα των αντι -TNF για την γαλουχία βασίζονται σε αναφορές περιστατικών χωρίς ελεγχόμενες μελέτες. Η UCB αλλάζει τον τρόπο που διεξάγονται οι έρευνες αυτού του τύπου. Τα αποτελέσματα από δυο μοναδικές στο είδος τους κλινικές μελέτες έχουν σημαντικό αντίκτυπο για τον συγκεκριμένο πληθυσμό ασθενών που προγραμματίζει μια κύηση. Με βάση τα στοιχεία που προέκυψαν από την μελέτη CRIB παρατηρείται καμία έως ελάχιστη μεταφορά certolizumab pegol μέσω του πλακούντα από την μητέρα προς το παιδί κατά την διάρκεια της κύησης. Τα δεδομένα από τη CRADLE, μια προοπτική φαρμακοκινητική μελέτη που μέτρησε την παρουσία αντι- TNF στο μητρικό γάλα, κατέδειξε ελάχιστη μεταφορά του certolizumab pegol κατά την γαλουχία.

 

Η έγκριση της τροποποίησης της άδειας κυκλοφορίας του certolizumab pegol στην ΕΕ βασίζεται στις μετεγκριτικές μελέτες CRIB και CRADLE καθώς και στα στοιχεία εκβάσεων κύησης που έχουμε. Οι μελέτες αυτές συμπεριέλαβαν γυναίκες με ρευματοειδή αρθρίτιδα, ψωριασική αρθρίτιδα, αξονική σπονδυλαρθρίτιδα και νόσο του Crohn. Στην ΕΕ το certolizumab pegol δεν ενδείκνυται για την νόσο του Crohn.

 

Σχετικά με την μελέτη CRIB1

 

Η μελέτη CRIB είναι μια φαρμακοκινητική μελέτη αξιολόγησης των επιπέδων πιθανής μεταφοράς certolizumab pegol (CZP) μέσω του πλακούντα από εγκυμονούσες γυναίκες προς τα έμβρυα τους. Η μελέτη κατέγραψε δεκαέξι γυναίκες (≥ 30 εβδομάδες κύησης) που ήδη λάμβαναν CZP για εγκεκριμένες ενδείξεις.  

 

Οι συγκεντρώσεις του certolizumab pegol στο πλάσμα που μετρήθηκαν σε 14 βρέφη κατά τη γέννηση ήταν κάτω του ορίου ποσοτικού προσδιορισμού (Below the Limit of Quantification, BLQ) σε 13 δείγματα. Την Εβδομάδα 4 και την Εβδομάδα 8, οι συγκεντρώσεις σε όλα τα βρέφη ήταν BLQ. Σε ένα βρέφος ανιχνεύτηκε ελάχιστη ποσότητα certolizumab pegol 0,042 µg/mL (λόγος βρέφους/μητέρας 0,09%). Δεν ανιχνευτήκαν αντισώματα κατά του certolizumab pegol στις μητέρες, τους ομφάλιους λώρους ή τα νεογνά. Τα παραπάνω δεδομένα δείχνουν καμία έως ελάχιστη μεταφορά certolizumab pegol μέσω του πλακούντα από την μητέρα προς το νεογνό, υποδηλώνοντας απουσία έκθεσης του εμβρύου in utero κατά το τρίτο τρίμηνο.

 

Στην CRIB, τα ανεπιθύμητα συμβάντα που εμφανίστηκαν στα νεογνά δεν παρουσίασαν κάποιο μοτίβο ή ομαδοποίηση που δηλώνει κάποια ένδειξη ασφάλειας στα παιδιά. Τα στοιχεία ασφάλειας στις μητέρες ήταν συμβατά με το γνωστό προφίλ ασφαλείας του CZP και το προφίλ κύησης των υποκείμενων νοσημάτων.



Σχετικά με την μελέτη CRADLE2


Τα κύρια καταληκτικά σημεία της φαρμακοκινητικής μελέτης CRADLE ήταν να προσδιορίσει την συγκέντρωση του CZP στο ανθρώπινο μητρικό γάλα, την μέση ημερήσια δόση του βρέφους, μια εκτίμηση της ημερήσιας δόσης μητρικού CZP που λαμβάνει το έμβρυο κατά την διάρκεια χορήγησης.

 

Σε 137 δείγματα μητρικού γάλακτος από 17 μητέρες, όλα τα δείγματα είχαν ελάχιστες συγκεντρώσεις CZP, κάτω από 3 φορές του ορίου ποσοτικού προσδιορισμού και κάτω από 1% της αναμενόμενης θεραπευτικής δόσης. Σε ανάλυση post hoc του  ποσοστού της δόσης του certolizumab pegol που λαμβάνει η μητέρα και μεταφέρεται στο βρέφος σε μια τυπική περίοδο 24 ωρών εκτιμήθηκε από 0,04% έως 0,30%. Το ποσοστό της δόσης certolizumab pegol που λαμβάνει η μητέρα και μεταφέρεται στο βρέφος σε μια τυπική περίοδο 24 ωρών είναι μια χρήσιμη παράμετρος αξιολόγησης της ασφάλειας φαρμάκων κατά την γαλουχία και σύμφωνα με τους ειδικούς ποσοστό κάτω του 10% δεν προκαλεί ανησυχία για την υγεία του νεογνού.

 

Στην CRADLE, τα ανεπιθύμητα συμβάντα που εμφανίστηκαν στα νεογνά των οποίων η μητέρες είχαν λάβει CZP ήταν συμβατά με αυτά που παρουσιάζονται σε νεογνά παρόμοιας ηλικίας που δεν έχουν εκτεθεί σε CZP. Τα στοιχεία ασφάλειας στις μητέρες ήταν συμβατά με το γνωστό προφίλ ασφαλείας του CZP.

 

Σχετικά με τα δεδομένα εκβάσεων εγκυμοσύνης

Τα δεδομένα περισσότερων από 500 προοπτικά συλλεγμένων κυήσεων κατά τις οποίες υπήρξε έκθεση στο certolizumab pegol με γνωστές εκβάσεις εγκυμοσύνης, συμπεριλαμβανομένων περισσότερων από 400 κυήσεων κατά τις οποίες υπήρξε έκθεση κατά τη διάρκεια του πρώτου τριμήνου, δεν υποδεικνύουν την πρόκληση συγγενών διαμαρτιών από το certolizumab pegol. Ωστόσο, η διαθέσιμη κλινική εμπειρία είναι πολύ περιορισμένη ώστε να συναχθεί, με εύλογη βεβαιότητα, το συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει αυξημένος κίνδυνος που συσχετίζεται με την χορήγηση του certolizumab pegol κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.

Σχετικά με το Certolizumab pegol στην Eυρωπαϊκή Ένωση/ EEA

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, το certolizumab pegol σε συνδυασμό με την μεθοτρεξάτη ενδείκνυται για τη θεραπεία της μέτριας έως σοβαρής ενεργής RA σε ενηλίκους ασθενείς ανεπαρκώς ανταποκρινόμενους σε τροποποιητικά της νόσου αντιρρευματικά φάρμακα (DMARD), συμπεριλαμβανομένης της ΜΤΧ.

Το certolizumab pegol μπορεί να χορηγηθεί ως μονοθεραπεία στην περίπτωση δυσανεξίας στη μεθοτρεξάτη ή όταν η συνεχιζόμενη θεραπεία με μεθοτρεξάτη είναι ακατάλληλη. Το certolizumab pegol σε συνδυασμό με τη μεθοτρεξάτη ενδείκνυται για τη θεραπεία της σοβαρής, ενεργής και προοδευτικής ρευματοειδούς αρθρίτιδας σε ενήλικες που δεν είχαν λάβει προηγουμένως θεραπεία με μεθοτρεξάτη ή άλλα φάρμακα DMARD.Το certolizumab pegol έχει αποδειχθεί ότι μειώνει το ρυθμό εξέλιξης της αρθρικής βλάβης, όπως μετρήθηκε με ακτίνες Χ και βελτιώνει τη σωματική λειτουργία, όταν χορηγείται σε συνδυασμό με μεθοτρεξάτη.

Το certolizumab pegol σε συνδυασμό με μεθοτρεξάτη, ενδείκνυται επίσης και για τη θεραπεία της ενεργής ψωριασικής αρθρίτιδας σε ενήλικες,  όταν η ανταπόκριση σε προηγούμενη θεραπεία με φάρμακα DMARD ήταν ανεπαρκής. Το certolizumab pegol μπορεί να χορηγηθεί ως μονοθεραπεία σε περίπτωση δυσανεξίας στη μεθοτρεξάτη ή όταν η συνεχιζόμενη θεραπεία με μεθοτρεξάτη είναι ακατάλληλη.

Το certolizumab pegol ενδείκνυται επίσης στην ΕΕ για τη θεραπεία ενηλίκων ασθενών με σοβαρή ενεργή αξονική σπονδυλαρθρίτιδα, η οποία περιλαμβάνει:

  • Αγκυλωτική σπονδυλίτιδα – ενήλικες με σοβαρή ενεργό αγκυλωτική σπονδυλίτιδα, οι οποίοι είχαν ανεπαρκή ανταπόκριση ή δυσανεξία σε μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα (ΜΣΑΦ).
  • Αξονική Σπονδυλαρθρίτιδα–χωρίς ακτινολογικές ενδείξεις αγκυλωτικής σπονδυλίτιδας – ενήλικες με σοβαρή ενεργή αξονική σπονδυλαρθρίτιδα χωρίς ακτινολογικά στοιχεία της αγκυλωτικής σπονδυλίτιδας, αλλά με αντικειμενικά σημεία της φλεγμονής μέσω αυξημένης C-αντιδρώσας πρωτεΐνης (CRP) ή/και μαγνητικής τομογραφίας (MRI), οι οποίοι είχαν ανεπαρκή ανταπόκριση ή δυσανεξία σε ΜΣΑΦ.

 

Σημαντικές πληροφορίες για την γονιμότητα, κύηση και γαλουχία σχετικά με το Certolizumab pegol στην Ευρωπαϊκή Ένωση/ ΕΕΑ

 

Γυναίκες σε αναπαραγωγική ηλικία

Η χρήση επαρκών αντισυλληπτικών μέτρων θα πρέπει να εξετάζεται για γυναίκες σε αναπαραγωγική ηλικία. Για γυναίκες που προγραμματίζουν εγκυμοσύνη, θα πρέπει να εξετάζεται η συνεχόμενη χρήση αντισυλληπτικών μέτρων για 5 μήνες μετά την τελευταία δόση του certolizumab pegol λόγω του ρυθμού απομάκρυνσής του (βλ. παράγραφο 5.2), αλλά η ανάγκη για θεραπεία των γυναικών θα πρέπει επίσης να λαμβάνεται υπόψη (βλ. παρακάτω).

 

Εγκυμοσύνη

Τα δεδομένα περισσότερων από 500 προοπτικά συλλεγμένων κυήσεων κατά τις οποίες υπήρξε έκθεση στο certolizumab pegol με γνωστές εκβάσεις εγκυμοσύνης, συμπεριλαμβανομένων περισσότερων από 400 κυήσεων κατά τις οποίες υπήρξε έκθεση κατά τη διάρκεια του πρώτου τριμήνου, δεν υποδεικνύουν την πρόκληση συγγενών διαμαρτιών από το certolizumab pegol. Ωστόσο, η διαθέσιμη κλινική εμπειρία είναι πολύ περιορισμένη ώστε να συναχθεί, με εύλογη βεβαιότητα, το συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει αυξημένος κίνδυνος που συσχετίζεται με την χορήγηση του certolizumab pegol κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.

Μελέτες σε ζώα με αντι-TNF-α τρωκτικού, δεν κατέδειξαν διαταραχή της γονιμότητας ή βλάβη στο έμβρυο. Εντούτοις, αυτά δεν είναι επαρκή όσον αφορά την τοξικότητα της αναπαραγωγικής ικανότητας στον άνθρωπο (βλ. παράγραφο 5.3). Όταν το certolizumab pegol χορηγείται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, μπορεί να επηρεάσει τις φυσιολογικές ανοσοαπαντήσεις του νεογέννητου, λόγω της αναστολής του TNFα.

Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, το certolizumab pegol θα πρέπει να χορηγείται μονό εάν χρειάζεται από κλινική άποψη. Μη κλινικές μελέτες δείχνουν ότι η ποσότητα ενός ομόλογου Fab κλάσματος του certolizumab pegol (περιοχή μη Fc) που μεταφέρεται διά μέσω του πλακούντα είναι μικρή ή αμελητέα.

Σε μια κλινική μελέτη, 16 γυναίκες έλαβαν certolizumab pegol (200 mg κάθε 2 εβδομάδες ή 400 mg κάθε 4 εβδομάδες) κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Οι συγκεντρώσεις του certolizumab pegol στο πλάσμα που μετρήθηκαν σε 14 βρέφη κατά τη γέννηση ήταν κάτω του ορίου ποσοτικού προσδιορισμού (Below the Limit of Quantification, BLQ) σε 13 δείγματα. Στο ένα δείγμα ήταν 0,042 μg/ml με αναλογία βρέφους/μητέρας στο πλάσμα κατά τη γέννηση 0,09%. Την Εβδομάδα 4 και την Εβδομάδα 8, οι συγκεντρώσεις σε όλα τα βρέφη ήταν BLQ. Η κλινική σημασία των χαμηλών επιπέδων του certolizumab pegol για τα βρέφη είναι άγνωστη. Συνιστάται η αναμονή για 5 μήνες κατ’ ελάχιστο μετά την τελευταία χορήγηση του certolizumab pegol στη μητέρα κατά την εγκυμοσύνη πριν από τον εμβολιασμό με ζώντες ή ζώντες εξασθενημένους μικροοργανισμούς (π.χ. εμβολιασμό με BCG), εκτός εάν το όφελος από τον εμβολιασμό σαφώς υπερτερεί του θεωρητικού κινδύνου από τον εμβολιασμό των βρεφών με ζώντες ή ζώντες εξασθενημένους μικροοργανισμούς.

 

Θηλασμός

Σε μια κλινική μελέτη σε 17 θηλάζουσες γυναίκες που έλαβαν θεραπεία με certolizumab pegol, η ποσότητα του certolizumab pegol που μεταφέρθηκε από το πλάσμα στο μητρικό γάλα ήταν ελάχιστη. Το ποσοστό της δόσης του certolizumab pegol που λαμβάνει η μητέρα και μεταφέρεται στο βρέφος σε μια τυπική περίοδο 24ωρών εκτιμήθηκε από 0,04% έως 0,30%. Επιπλέον, επειδή το certolizumab pegol είναι μια πρωτεΐνη που αποικοδομείται στον γαστρεντερικό σωλήνα μετά την από του στόματος χορήγηση, η απόλυτη βιοδιαθεσιμότητα αναμένεται να είναι πολύ χαμηλή σε ένα βρέφος που θηλάζει. Συνεπώς, το certolizumab pegol μπορεί να χρησιμοποιηθεί κατά την διάρκεια του θηλασμού.

 

Σημαντικές πληροφορίες για την ασφάλεια σχετικά με το Certolizumab pegol στην Ευρωπαϊκή Ένωση/ ΕΕΑ

Το certolizumab pegol έχει μελετηθεί σε 4,049 ασθενείς με ρευματοειδή αρθρίτιδα σε ελεγχόμενες και ανοικτές δοκιμές διάρκειας μέχρι 92 μηνών. Οι ανεπιθύμητες ενέργειες που αναφέρθηκαν πολύ συχνά (1/10%) σε κλινικές δοκιμές και μετεγκριτικές περιπτώσεις ήταν ιογενείς λοιμώξεις (συμπεριλαμβανομένου του έρπητα ζωστήρα, του ιού του θηλώματος και της γρίπης), βακτηριακές λοιμώξεις (συμπεριλαμβανομένου αποστήματος), εξάνθημα, κεφαλαλγίες (συμπεριλαμβανομένης της ημικρανίας), εξασθένιση, λευκοπενία (συμπεριλαμβανομένης της ουδετεροπενίας, λεμφοπενίας), ηωσινοφιλικές διαταραχές, άλγος (κάθε περιοχή), πυρεξία, διαταραχές αισθητικότητας, υπέρταση, κνησμός (κάθε περιοχή), ηπατίτιδα (συμπεριλαμβανομένης της αύξησης των ηπατικών ενζύμων), αντιδράσεις της θέσης ένεσης και ναυτία. Σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες συμπεριλαμβάνουν σηψαιμία, ευκαιριακές λοιμώξεις, φυματίωση, έρπητα ζωστήρα, λέμφωμα, λευχαιμία, συμπαγείς όγκοι, αγγειονευρωτικό οίδημα, καρδιομυοπάθεια (συμπεριλαμβανομένης της καρδιακής ανεπάρκειας), ισχαιμικές διαταραχές των στεφανιαίων αρτηριών, πανκυτταροπενία, υπερπηκτικότητα (συμπεριλαμβανομένης της θρομβοφλεβίτιδας, πνευμονικής εμβολής), αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο, αγγειίτιδα, ηπατίτιδα/ηπατοπάθεια (συμπεριλαμβανομένης της κίρρωσης) και νεφρική δυσλειτουργία/νεφροπάθεια (συμπεριλαμβανομένης της νεφρίτιδας).

Το ποσοστό των ασθενών, που διέκοψαν τη θεραπεία εξαιτίας ανεπιθύμητων ενεργειών κατά τη διάρκεια ελεγχόμενων δοκιμών για την ρευματοειδή αρθρίτιδα ήταν 4,4% για τους ασθενείς που ελάμβαναν certolizumab pegol και 2,7% για τους ασθενείς που ελάμβαναν εικονικό φάρμακο

To certolizumab pegol αντενδείκνυται σε ασθενείς με υπερευαισθησία στη δραστική ουσία ή σε κάποιο από τα έκδοχα, ενεργό φυματίωση ή άλλες σοβαρές λοιμώξεις, όπως σηψαιμία ή ευκαιριακές λοιμώξεις ή μέτρια έως σοβαρή καρδιακή ανεπάρκεια

 

Σε ασθενείς που λαμβάνουν certolizumab pegol, έχουν αναφερθεί σοβαρές λοιμώξεις, συμπεριλαμβανομένης της σηψαιμίας και της φυματίωσης και άλλων ευκαιριακών λοιμώξεων. Ορισμένα από τα συμβάντα αυτά ήταν θανατηφόρα. Οι ασθενείς πρέπει να παρακολουθούνται στενά για σημεία και συμπτώματα λοιμώξεων, συμπεριλαμβανομένης της φυματίωσης, πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τη θεραπεία με certolizumab pegol. Η θεραπεία με το certolizumab pegol δεν πρέπει να ξεκινά σε ασθενείς με κλινικά σημαντική ενεργό λοίμωξη. Η χορήγηση του certolizumab pegol πρέπει να διακόπτεται εάν ο ασθενής αναπτύξει νέα σοβαρή λοίμωξη, μέχρι να τεθεί υπό έλεγχο η λοίμωξη. Πριν την έναρξη της θεραπείας με certolizumab pegol, όλοι οι ασθενείς πρέπει να αξιολογηθούν για την ύπαρξη τόσο ενεργής όσο και ανενεργής (λανθάνουσας) φυματίωσης. Εάν διαγνωσθεί ενεργός φυματίωση πριν τη θεραπεία ή κατά τη διάρκειά της, δεν πρέπει να ξεκινήσει θεραπεία με certolizumab pegol και πρέπει να διακόπτεται. Εάν διαγνωσθεί λανθάνουσα φυματίωση, πρέπει να ξεκινήσει κατάλληλη αντιφυματική θεραπεία, πριν την έναρξη της θεραπείας με το certolizumab pegol. Οι ασθενείς θα πρέπει να γνωρίζουν ότι σε περίπτωση εμφάνισης ενδείξεων/συμπτωμάτων που υποδηλώνουν φυματίωση (δηλ. επίμονος βήχας, φυσική εξάντληση/απώλεια βάρους, χαμηλός πυρετός, νωθρότητα) κατά τη διάρκεια ή μετά τη θεραπεία με certolizumab pegol πρέπει να ζητάνε τη συμβουλή ιατρού.

 

Έχει εμφανισθεί επανενεργοποίηση της ηπατίτιδας B σε ασθενείς που λαμβάνουν έναν TNF ανταγωνιστή συμπεριλαμβανομένου του certolizumab pegol, οι οποίοι είναι χρόνιοι φορείς αυτού του ιού (δηλ., αντιγόνο επιφανείας θετικό). Ορισμένα περιστατικά είχαν θανατηφόρα κατάληξη. Οι ασθενείς θα πρέπει να ελέγχονται για λοίμωξη με HBV πριν την έναρξη της θεραπείας με certolizumab pegol. Οι φορείς του HBV που έχουν ανάγκη θεραπείας με certolizumab pegol πρέπει να παρακολουθούνται στενά και σε περίπτωση  επανενεργοποίησης του HBV, το CERTOLIZUMAB certolizumab pegol θα πρέπει να διακόπτεται και να αρχίζει αποτελεσματική αντι-ιική θεραπεία με κατάλληλη υποστηρικτική αγωγή

 

Η χρήση των ανταγωνιστών του TNF, συμπεριλαμβανομένου του certolizumab pegol, μπορεί να αυξάνει τον κίνδυνο νέας εκδήλωσης ή παρόξυνσης των κλινικών συμπτωμάτων ή/και ακτινογραφικών ενδείξεων απομυελινωτικής νόσου, σχηματισμό αντιπυρηνικών αντισωμάτων (ΑΝΑ) και, όχι συχνά στην ανάπτυξη συνδρόμου προσομοιάζοντος με λύκο και αντιδράσεις υπερευαισθησίας. Σε ασθενείς που αναπτύσσουν οποιαδήποτε από αυτά τα ανεπιθύμητα συμβάντα, το certolizumab pegol θα πρέπει να διακόπτεται και να αρχίζει κατάλληλη αγωγή.

 

Σύμφωνα με τα τωρινά δεδομένα, δεν μπορεί να αποκλεισθεί ο κίνδυνος ανάπτυξης λεμφωμάτων, λευχαιμίας ή άλλων κακοηθειών σε ασθενείς που υποβάλλονται σε θεραπεία με ανταγωνιστή του TNF. Σε ασθενείς που υποβάλλονται σε θεραπεία με το certolizumab pegol έχουν αναφερθεί σπάνια περιστατικά νευρολογικών διαταραχών, όπως σπασμοί, νευρίτιδα και περιφερική νευροπάθεια

 

Οι ανεπιθύμητες ενέργειες στο αιματολογικό σύστημα, συμπεριλαμβανομένης της ιατρικά σημαντικής κυτταροπενίας (π.χ. λευκοπενία, πανκυτταροπενία, και θρομβοπενία) έχουν αναφερθεί με το certolizumab pegol (βλ. παράγραφο 4.8). Σε όλους τους ασθενείς πρέπει να συσταθεί να επισκεφθούν αμέσως τον γιατρό εάν αναπτύξουν σημεία και συμπτώματα που αποτελούν ένδειξη αιματολογικών δυσκρασιών ή λοίμωξης (π.χ. επίμονος πυρετός, μώλωπες, αιμορραγία, ωχρότητα) ενώ λαμβάνουν το certolizumab pegol. Η διακοπή της θεραπείας με το certolizumab pegol πρέπει να εξεταστεί σε ασθενείς με επιβεβαιωμένες σημαντικές αιματολογικές διαταραχές

 

H χρήση του certolizumab pegol σε συνδυασμό με το anakinra ή το abatacept δεν συνιστάται λόγω του πιθανού αυξημένου κίνδυνου σοβαρών λοιμώξεων. Καθώς δεν υπάρχουν δεδομένα τα εμβόλια με ζώντες μικροοργανισμούς δεν πρέπει να χορηγούνται ταυτόχρονα με το certolizumab pegol. Ο χρόνος ημίσειας ζωής του certolizumab pegol, που είναι 14 ημέρες, πρέπει να ληφθεί υπόψη αν προγραμματίζεται να διεξαχθεί χειρουργική επέμβαση. Αν σε έναν ασθενή απαιτηθεί χειρουργική επέμβαση ενώ λαμβάνει θεραπεία με certolizumab pegol, πρέπει να υπάρχει προσεκτική παρακολούθηση για εκδήλωση λοιμώξεων.

 

Το certolizumab pegol μελετήθηκε σε 325 ασθενείς με ενεργό αξονική σπονδυλαρθρίτιδα σε μια ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο για χρονικό διάστημα 30 εβδομάδων και σε 409 ασθενείς με ψωριασική αρθρίτιδα σε μια ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο για χρονικό διάστημα 30 εβδομάδων. Το προφίλ ασφάλειας του certolizumab pegol στους ασθενείς με αξονική σπονδυλαρθρίτιδα και ψωριασική αρθρίτιδα ήταν σε συμφωνία με το προφίλ ασφαλείας στη ρευματοειδή αρθρίτιδα καθώς και με την προηγούμενη εμπειρία με το certolizumab pegol.

 

 

 

 

Τα θετικά αποτελέσματα της διάρκειας έξι μηνών μελέτης STRIVE Φάσης ΙΙΙ, για την αξιολόγηση του erenumab ως προς την πρόληψη της επεισοδιακής ημικρανίας, δημοσιεύτηκαν στο New England Journal of Medicine (NEJM), όπως ανακοίνωσε η Νovartis.

 

Το erenumab παρουσίασε κλινικά και στατιστικά σημαντικές  διαφορές σε  σχέση με το εικονικό φάρμακο σε όλα τα πρωτεύοντα και δευτερεύοντα καταληκτικά σημεία της κλινικής μελέτης , συμπεριλαμβανομένων αυτών που μετρήθηκαν βάσει του καινοτόμου και έγκυρου Ημερολογίου Επίδρασης της Ημικρανίας στη Σωματική Λειτουργικότητα (MPFID)2.

 

Η θεραπεία με το erenumab ήταν καλά ανεκτή, με προφίλ ασφάλειας συγκρίσιμο με εκείνο του εικονικού φαρμάκου.

Το erenumab είναι το πρώτο και το μοναδικό του είδους του πλήρως ανθρώπινο μονοκλωνικό αντίσωμα, σχεδιασμένο ειδικά για τον αποκλεισμό του υποδοχέα του πεπτιδίου που σχετίζεται με το γονίδιο της καλσιτονίνης (CGRP)και ο οποίος διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην έκλυση της ημικρανίας.

 

Στην STRIVE συμμετείχαν 955 ασθενείς, οι οποίοι τυχαιοποιήθηκαν για να λάβουν είτε το εικονικό φάρμακο είτε erenumab των 70mg ή των 140mg με υποδόρια χορήγηση άπαξ μηνιαίως, για έξι μήνες. Οι ασθενείς που έλαβαν erenumab στην υψηλότερη δόση παρουσίασαν σημαντική μείωση 3,7 ημερών των μηνιαίων ημερών με ημικρανία από την αρχική τιμή των 8,3 ημερών. Πενήντα τοις εκατό των ασθενών που έλαβαν erenumab των 140mg παρουσίασαν μείωση των ημερών με ημικρανία τουλάχιστον  κατά το ήμισυ, επομένως παρουσίασαν σημαντικά υψηλότερη πιθανότητα επίτευξης αυτής της ανταπόκρισης σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο.

 

Στην STRIVE, περισσότεροι από 90% των ασθενών που έλαβαν erenumab ολοκλήρωσαν τη μελέτη. Ανεπιθύμητες αντιδράσεις που οδήγησαν στη διακοπή της θεραπείας προέκυψαν στο 2,2% των ασθενών που ακολούθησαν αγωγή με το erenumab και στο 2,5% των ασθενών που έλαβαν το εικονικό φάρμακο.

 

Το erenumab είναι η πρώτη υπό έρευνα θεραπεία στόχευσης του μονοπατιού του CGRP που λαμβάνει ρυθμιστική έγκριση από τον FDA και τον EMA. Η μελέτη STRIVE είναι μία από τις πιλοτικές μελέτες  που συμπεριλήφθηκαν στις υπό εξέταση ρυθμιστικές αιτήσεις για το erenumab στις ΗΠΑ και την ΕΕ. Εάν δοθεί έγκριση, η Novartis και η Amgen θα κυκλοφορήσουν από κοινού το erenumab στην αγορά των ΗΠΑ. Η Amgen έχει τα αποκλειστικά δικαιώματα εμπορικής διάθεσης του φαρμάκου στην Ιαπωνία, ενώ η Novartis διατηρεί τα αποκλειστικά εμπορικά δικαιώματα στον υπόλοιπο κόσμο.

 

Ένα 4χρονο αγοράκι είναι το πρώτο κρούσμα μηνιγγίτιδας του έτους. Την Τετάρτη  9 Ιανουαρίου το αγοράκι μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο Γενικό Νοσοκομείο Παίδων Πεντέλης σε κατάσταση σηπτικού σοκ, όπου διεγνώσθη με Μηνιγγίτιδα και εισήχθη εκτάκτως στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Νοσοκομείου όπου του παρασχέθηκε άμεσα θεραπεία με φαρμακευτική αγωγή.

Σύμφωνα με τους θεράποντες ιατρούς που παρακολουθούν το περιστατικό, το παιδί ανταποκρίθηκε θετικά στην θεραπεία και διέφυγε τον άμεσο κίνδυνο που διέτρεχε δεδομένης της κρισιμότητας της νόσου, με αποτέλεσμα να πάρει εξιτήριο από την Μονάδα Εντατικής Θεραπείας την Παρασκευή 12 Ιανουαρίου. Ωστόσο, συνεχίζει να νοσηλεύεται στο Γενικό Νοσοκομείο Παίδων Πεντέλης. Παράλληλα αναμένεται να ταυτοποιηθεί ο τύπος της Μηνιγγίτιδας.

Επισημαίνεται ότι η μηνιγγίτιδα μπορεί να προκαλέσει θάνατο σε 24 ώρες ή σοβαρές αναπηρίες και τα συμπτώματά της είναι δύσκολο να διαγνωστούν με ακρίβεια, καθώς προσομοιάζουν ειδικά στο αρχικό στάδιο με αυτά μιας απλής ίωσης.

Μετά από πολύμηνη μάχη με τη μηνιγγίτιδα Β και τον ακρωτηριασμό του ποδιού της από το γόνατο και κάτω, το κοριτσάκι από το Καματερό παραδίδει μαθήματα θάρρους και μαχητικότητας σε όλους μας.

Τον Οκτώβριο του 2016, το 5χρονο τότε κοριτσάκι εμφάνισε υψηλό πυρετό, πονοκέφαλο και συνεχείς εμετούς ενώ μέσα σε 12 ώρες το σώμα του γέμισε εξανθήματα. Άμεσα μεταφέρθηκε σε ιδιωτική κλινική και από εκεί στο Αγλαία Κυριακού, όπου οι γιατροί διάγνωσαν μηνιγγίτιδα τύπου Β. Η μηνιγγίτιδα εξελίχθηκε ραγδαία και το κοριτσάκι νοσηλεύτηκε στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας για μια εβδομάδα παλεύοντας για την ίδια του τη ζωή! 

Παρόλο που το μικρό κορίτσι κατάφερε να νικήσει τη μηνιγγίτιδα, η μηνιγγίτιδα είχε ήδη προκαλέσει σηψαιμία και εκτεταμένες νεκρώσεις στην περιοχή της φτέρνας και των δαχτύλων, με αποτέλεσμα οι θεράποντες ιατροί να προχωρήσουν σε πολλαπλές χειρουργικές επεμβάσεις 

Μετά από 7 μήνες συνεχούς μάχης και παρατεταμένης νοσηλείας, παρόλες τις προσπάθειες των γιατρών κρίθηκε απαραίτητος ο ακρωτηριασμός του ποδιού του 6χρονου κοριτσιού από το γόνατο και κάτω, και η χρήση πρόσθετου μέλους. 

Σήμερα, μετά από αυτή την συγκλονιστική περιπέτεια και την προσπάθεια τόσο του ίδιου του παιδιού, των θεραπόντων ιατρών, όσο και της οικογένειας, το κοριτσάκι είναι υγιές  και συνεχίζει κανονικά τη ζωή της, αποτελώντας παράδειγμα ψυχικού σθένους και αποφασιστικότητας αφού κατάφερε να νικήσει μια τόσο σοβαρή ασθένεια που μπορεί να προκαλέσει ακόμα και θάνατο. 

Το συγκεκριμένο περιστατικό και η πορεία της υγείας του παιδιού, καταδεικνύει τη σημασία της σωστής ενημέρωσης των γονέων για τα συμπτώματα της νόσου και της έγκαιρης πρόληψής μέσω του εμβολιασμού.

 

 

 

Ο καρκίνος του ενδομητρίου είναι η πιο συνηθισμένη κακοήθεια ανάμεσα σε αυτές που εκδηλώνονται στο αναπαραγωγικό σύστημα των γυναικών. Στη μεγάλη πλειοψηφία των περιπτώσεων παρουσιάζεται σε ηλικίες μεγαλύτερες των 50 ετών. Από την άλλη πλευρά, η προσβολή γυναικών κοντά στην ηλικία των 40 ετών ή και νεότερων παρατηρείται σε ποσοστό 3-5%, με τη γενετική προδιάθεση να παίζει μεγάλο ρόλο σε αυτά τα πλαίσια. Σε ό,τι αφορά στους υπόλοιπους παράγοντες κινδύνου, οι διεθνείς έρευνες έχουν δείξει πως η νόσος εμφανίζεται πιο συχνά σε γυναίκες που είναι άτεκνες ή παχύσαρκες και αυτές που πάσχουν από αυξημένη αρτηριακή πίεση ή σακχαρώδη διαβήτη.

Στην εμμηνόπαυση, η εμφάνιση αιμόρροιας από τον κόλπο είναι το βασικό σύμπτωμα που θέτει την υποψία καρκίνου του ενδομητρίου. Στις μικρότερες ηλικίες και ιδιαίτερα σε όσες έχουν παράγοντες κινδύνου για τη νόσο, οι ανωμαλίες στην περίοδο (αυξημένη ποσότητα αίματος, μεγαλύτερη διάρκεια) και η απώλεια αίματος μεταξύ των περιόδων πρέπει να κινητοποιήσουν τις γυναίκες προς αναζήτηση ιατρικής φροντίδας. Άλλα πιθανά συμπτώματα είναι οι αυξημένες, ενίοτε δύσοσμες, κολπικές εκκρίσεις και, και σε πιο προχωρημένα στάδια,  ο πόνος ή το αίσθημα πίεσης χαμηλά στην κοιλιά, οι θρομβώσεις, η απώλεια σωµατικού βάρους και η αδυναµία.

Τα θεραπευτικά δεδομένα

Όλοι γνωρίζουν πως η θεραπεία εκλογής για τον καρκίνο του ενδομητρίου είναι η ολική αφαίρεση της μήτρας (υστερεκτομή), των σαλπίγγων και των ωοθηκών. Η χειρουργική αντιμετώπιση της νόσου, συχνά, περιλαμβάνει και την αφαίρεση λεμφαδένων (πυελικών και παραορτικών). Αν και η τελευταία συνοδεύεται από αυξημένο κίνδυνο διεγχειρητικών και απώτερων επιπλοκών (π.χ. αιμορραγία, τραυματισμούς νεύρων, λεμφοίδημα στα πόδια, λεμφοκύστεις), σπάνια αναδεικνύει μεταστάσεις στο αρχικό στάδιο της νόσου. Περαιτέρω, με βάση τα αποτελέσματα μεγάλων, τυχαιοποιημένων μελετών, ο λεμφαδενικός καθαρισμός στον καρκίνο του ενδομητρίου δεν φαίνεται να βελτιώνει την πρόγνωση των ασθενών.

Η αξία της τεχνικής του λεμφαδένα-φρουρού

Ο λεμφαδένας-φρουρός είναι ο πρώτος λεμφαδένας που δέχεται λέμφο από τον όγκο και, επομένως, έχει τη μεγαλύτερη πιθανότητα να είναι προσβεβλημένος επί λεμφαδενικών μεταστάσεων. Για πολλά χρόνια η τεχνική του λεμφαδένα-φρουρού ήταν ευρύτερα γνωστή από τον καρκίνο του μαστού και το μελάνωμα. Πλέον, προοπτικές και αναδρομικές μελέτες υποστηρίζουν την αξία του σε αρκετές ασθενείς με καρκίνο του ενδομητρίου (όπως επίσης και τραχήλου, αιδοίου). Πιο συγκεκριμένα, μετά την κατάλληλη παθολογοανατομική επεξεργασία (ultrastaging), η τεχνική του λεμφαδένα-φρουρού συνδέεται με την αναγνώριση περισσότερων μεταστάσεων, ενώ ταυτόχρονα μειώνεται η πιθανότητα των επιπλοκών που επιφέρει για τις ασθενείς ο πλήρης λεμφαδενικός καθαρισμός. Σημειώνεται πως μεγάλες επιστημονικές εταιρείες του εξωτερικού (National Comprehensive Cancer Network, Society of Gynecologic Oncology) αποδέχονται την παραπάνω τεχνική για τη σταδιοποίηση αρκετών περιπτώσεων καρκίνου του ενδομητρίου. Παρ’ όλα αυτά, ως βασική προϋπόθεση για την υϊοθέτησή της θέτουν την άρτια εκπαίδευση και εμπειρία του Γυναικολόγου Χειρουργού σε αυτή.

Πώς βοηθά τον εντοπισμό τυχόν λεμφαδενικών μεταστάσεων το ρομποτικό σύστημα DaVinci Xi

Βασικός πυλώνας της τεχνικής του λεμφαδένα-φρουρού είναι η σωστή εντόπισή του στη διάρκεια του χειρουργείου. Η διεθνής βιβλιογραφία έχει δείξει πως η χρησιμοποίηση της χρωστικής ICG (indocyanine green) στον καρκίνο του ενδομητρίου είναι πολύ πιο αξιόπιστη, συγκριτικά με άλλες  μεθόδους, για αυτό το σκοπό. Απαραίτητη, όμως, προϋπόθεση για τη χρήση της είναι η ύπαρξη ειδικής κάμερας που να την αναγνωρίζει, αφού ο «βαμμένος» λεμφαδένας-φρουρός δεν φαίνεται με το ανθρώπινο μάτι ή τις κάμερες που χρησιμοποιούνται στην κλασική λαπαροσκόπηση . Αντίθετα, αυτό διασφαλίζεται με τη ρομποτική χειρουργική με το σύστημα DaVinci Xi, λόγω της ενσωματωμένης κάμερας Firefly που διαθέτει.

Το πρώτο χειρουργείο σε Ελληνίδα ασθενή

Πρόσφατα, μια ασθενής με καρκίνο του ενδομητρίου, χειρουργήθηκε με αυτό τον τρόπο από τον κ. Βασίλη Σιούλα, Μαιευτήρα - Γυναικολόγο, με εξειδίκευση στη Γυναικολογική Ογκολογία στο διεθνούς φήμης Memorial Sloan Kettering Cancer Center της Νέας Υόρκης. Εκεί απέκτησε και τη μεγάλη εμπειρία στις ρομποτικές επεμβάσεις με την τεχνική του λεμφαδένα-φρουρού και τη χρήση ICG.

Η γυναίκα, η οποία διένυε την 6η δεκαετία της ζωής της, εμφάνισε κολπικές αιμορραγίες και ο λεπτομερής γυναικολογικός έλεγχος έδειξε αρχόμενο καρκίνο του ενδομητρίου.  Η ασθενής επέλεξε να μην υποβληθεί σε ανοικτό χειρουργείο και προτίμησε την πρωτοποριακή, για τα ελληνικά δεδομένα, ρομποτική επέμβαση που περιγράφηκε. Έτσι, πέρα από τα οφέλη ως προς τη ακριβέστερη διερεύνηση τυχόν λεμφαδενικών μεταστάσεων, απέφυγε τις μεγάλες τομές του ανοικτού χειρουργείου, που προδιαθέτουν σε λοιμώξεις, συνοδεύονται από μετεγχειρητικό πόνο, καθυστερούν την ανάρρωση και επιβάλλουν πολυήμερη νοσηλεία.  

Σύμφωνα με τον κ. Σιούλα, «στις μέρες μας και με βάση τις κατευθυντήριες οδηγίες από το εξωτερικό, οι τεχνικές της ελάχιστα επεμβατικής χειρουργικής (λαπαροσκόπηση και ρομποτική χειρουργική) έχουν αντικαταστήσει τα παραδοσιακά ανοικτά χειρουργεία, σε αυτές τις περιπτώσεις των ασθενών. Το ρομποτικό σύστημα τελευταίας γενιάς DaVinci Xi πλεονεκτεί όμως, αφού μας δίνει τη δυνατότητα, λόγω της ενσωματωμένης κάμερας Firefly που διαθέτει, να αναγνωρίζουμε με πολύ μεγαλύτερη ακρίβεια τους λεμφαδένες που έχουν αυξημένη πιθανότητα να εμφανίζουν μεταστάσεις και να τους αφαιρούμε».

Τα πλεονεκτήματα που δίνει στις ασθενείς το ρομποτικό σύστημα DaVinci Xi

Σύμφωνα με τον κ. Σιούλα, τα πλεονεκτήματα της ρομποτικής χειρουργικής αντιμετώπισης αρκετών περιπτώσεων καρκίνου του ενδομητρίου με την τεχνική του λεμφαδένα-φρουρού και τη χρήση της χρωστικής ICG, στην οποία υπεβλήθηκε η ασθενής, είναι:

          η διασφάλιση της αφαίρεσης των πιο σημαντικών από ογκολογικής πλευράς λεμφαδένων, δηλαδή η μεγαλύτερη ακρίβεια στη χειρουργική επέμβαση

          η μείωση του κινδύνου διεγχειρητικών και απώτερων επιπλοκών, όπως αναφέρθηκαν ανωτέρω

          ο πολύ λιγότερος μετεγχειρητικός πόνος

          η ταχύτερη ανάρρωση των ασθενών. Είναι χαρακτηριστικό ότι πολύ συχνά απαιτείται νοσηλεία μόλις 24 ωρών, ενώ οι γυναίκες μπορούν να επιστρέψουν στη δουλειά τους  σε διάστημα 2 εβδομάδων

          το καλύτερο αισθητικό αποτέλεσμα στις χειρουργικές τομές

Το φαρμακευτικό συνέδριο-έκθεση Hellas PHARM, που πραγματοποιείται κάθε χρόνο στην Αθήνα, αποτελεί σημείο συνάντησης για περισσότερους από 3.000 φαρμακοποιούς από όλη την Ελλάδα και «πόλο έλξης» για τους εκπροσώπους της φαρμακευτικής αγοράς.

Τη διοργάνωσή του έχει αναλάβει ο Φαρμακευτικός Σύλλογος Αττικής, με την υποστήριξη όλων των φαρμακευτικών φορέων της χώρας, και θα πραγματοποιηθεί στις 10 και 11 Μαρτίου 2018 στο HELEXPO MAROUSSI.

Παράλληλα, για δεύτερη χρονιά φέτος, και μετά την πολύ επιτυχημένη διεξαγωγή τους πέρσι, στο πλαίσιο του Hellas PHARM θα απονεμηθούν τα Αριστεία Φαρμακευτικής Αγοράς που έχουν ως στόχο την ανάδειξη και επιβράβευση των καλύτερων καινοτομιών και πρακτικών στην αγορά των φαρμακείων, για το 2018.

Άμεση ήταν η ανταπόκριση της MSD στο θέμα που προέκυψε πρόσφατα με την επιδημία ιλαράς στην Ελλάδα και την ιδιαίτερα αυξημένη ζήτηση των συνιστώμενων εμβολίων του Εθνικού Προγράμματος Εμβολιασμών.

Σύμφωνα με την τελευταία επιδημιολογική έκθεση του ΚΕΕΛΠΝΟ, τα κρούσματα ιλαράς έχουν φτάσει τα 968, με 10 νέα κρούσματα να επιβεβαιώνονται κάθε μέρα.  Η εταιρία εξασφάλισε 55.000 επιπλέον δόσεις εμβολίου ιλαράς, παρωτίτιδας και ερυθράς από την αρχή του 2018, διασφαλίζοντας έτσι την επάρκεια της αγοράς.

Από το Σεπτέμβριο μέχρι και το Δεκέμβριο του 2017 η εταιρία πέραν της προγραμματισμένης ποσότητας, προχώρησε ακόμα και σε έκτακτες εισαγωγές κατόπιν αιτήματος και σχετικής άδειας του ΕΟΦ, διαθέτοντας στην αγορά συνολικά παραπάνω από 187.000 δόσεις, υπερ-δεκαπλάσια ποσότητα της κανονικά προγραμματισμένης. Με αυτόν τον τρόπο κάλυψε τις αυξημένες ανάγκες της χώρας σε εμβόλια, συμβάλλοντας στην μεγιστοποίηση της ανοσοποίησης του πληθυσμού.

Στόχος της εταιρίας είναι να ανταποκρίνεται πάντα στις ανάγκες της αγοράς με ευαισθησία, ταχύτητα,  εγκυρότητα και αξιοπιστία, ιδιαίτερα όταν τίθενται θέματα δημόσιας υγείας.

«Αν κάνετε μια επιφανειακή αναζήτηση στο Διαδίκτυο, θα δείτε πως τα πιο δημοφιλή ιστολόγια είναι αυτά που υπόσχονται περισσότερο σεξ και μεγαλύτερο φαλλό», αναφέρει ο Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης, MD, PSC, PhD, ουρολόγος - ανδρολόγος, πρόεδρος του International Andrology και διευθυντής του Τμήματος Σεξουαλικής Υγείας στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών, με αφορμή μία νέα έρευνα του Ανδρολογικού Ινστιτούτου.

«Στην έρευνα που κάναμε, στην ερώτηση αν οι άνδρες είναι ευχαριστημένοι με το μέγεθος του πέους τους, έκπληκτοι είδαμε ότι οι οκτώ στους δέκα απάντησαν όχι. Στην, δε, ερώτηση αν θα έπαιρναν ένα χάπι που θα το μεγάλωνε χωρίς κίνδυνο, αν υπήρχε, όλοι είπαν απερίφραστα και χωρίς δισταγμό ναι».

Ανάλογα στοιχεία υπάρχουν σε πολλές χώρες, οι άνδρες κάτοικοι των οποίων μοιράζονται την ίδια αγωνία. Η Γερμανία είναι η πρώτη χώρα σε επεμβάσεις για μεγέθυνση πέους και ακολουθεί η Αγγλία, σύμφωνα με στοιχεία από μεγάλη έρευνα της βρετανικής εφημερίδας Guardian.

Όπως λέει ο Δρ. Κωνσταντινίδης, στην Ελλάδα η επέμβαση μεγέθυνσης πέους ξεκίνησε το 1990 στο Ανδρολογικό Ινστιτούτο και υπάρχουν, πλέον, αρκετά στοιχεία για την ανάλυση των παραμέτρων εκείνων, οι οποίες οδηγούν τους άνδρες σε αναζήτηση πληροφοριών για τη συγκεκριμένη επέμβαση.

«Όπως δημοσιεύσαμε πρόσφατα, δυστυχώς μαγικά χάπια και κρέμες, που να μεγαλώνουν τον ανδρικό φαλλό, δεν υπάρχουν. Ως μόνη, ρεαλιστική λύση στο πρόβλημα, παραμένει ακόμη μια μικρή χειρουργική επέμβαση,  που έχει διάφορες ονομασίες, επιμήκυνση, πάχυνση, φαλλοπλαστική, πεομεγέθυνση. Διεθνώς είναι γνωστή ως penis enlargement.

Η τεχνική γίνεται με μια μικρή τομή στη βάση του πέους, με εκτομή του λεγόμενου πεοηβικού συνδέσμου και πάχυνση, ταυτόχρονα με λιπογλυπτική (έγχυση λίπους υποδόρια).

Η διάρκεια της επέμβασης είναι περίπου σαράντα λεπτά και η νοσηλεία απαιτεί μισή μέρα το πολύ», μας περιγράφει ο πρόεδρος του International Andrology και διευθυντής του Τμήματος Σεξουαλικής Υγείας στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών.

Η εμπειρία από τη χώρα μας και από το εξωτερικό έχει δείξει ότι η μέθοδος είναι ασφαλής, χωρίς μείζονες επιπλοκές.

Ο άνδρας μπορεί να πάει σπίτι του μετά και την επόμενη μέρα στη δουλειά του, μπορεί ακόμη και να ταξιδέψει την ίδια μέρα σε άλλη χώρα.

Σύμφωνα με τους ειδικούς, προβλήματα υπάρχουν μόνο στις διαφορές των προσδοκιών – «ευσεβών πόθων», σε σχέση με τους αριθμούς. Δηλαδή, το ένα εκατοστό αύξηση σε μήκος, μπορεί να δώσει 10% αύξηση, που είναι πολύ σημαντικό, έστω και αν το ένα ακούγεται λίγο.

«Για να γίνει κατανοητό, προσθέστε στο δάκτυλό σας ένα εκατοστό μήκος και θα δείτε πόσο μεγαλύτερο φαίνεται το πέος σε χάλαση. Αν έχει μέσο όρο εφτά εκατοστά μήκος και προσθέσετε δύο ή τρία εκατοστά μήκους και πάχους, το πέος σε όγκο φαίνεται διπλάσιο στο τέλος, έως και τερατώδες σε όγκο», περιγράφει ο επιστημονικός συνεργάτης του Ανδρολογικού Ινστιτούτου, χειρουργός ουρολόγος – ανδρολόγος Χρήστος Φλιάτουρας, ο οποίος επεξεργάστηκε τα στοιχεία της έρευνας.

Μεγάλες προσδοκίες

Στην έρευνα του Ανδρολογικού Ινστιτούτου οι ειδικοί θέλησαν να δουν τις κρυφές προσδοκίες πίσω από το μεγάλο πέος, δηλαδή τις βαθύτερες επιθυμίες των ανδρών, που δεν είναι, βέβαια, ανακάλυψη του σύγχρονου πολιτισμού, αφού από την αρχαιότητα και σε όλους σχεδόν τους πολιτισμούς οι μεγάλοι φαλλοί - όπως οι μεγάλοι μαστοί - ήταν συμβολισμοί του ερωτισμού, της αρρενωπότητας και της θηλυκότητας.

*Στην ερώτηση γιατί το θέλουν μεγαλύτερο, όλοι οι άνδρες απάντησαν πως είναι θέμα αυτοπεποίθησης και σιγουριάς. Ότι οι γυναίκες αλλά και οι άνδρες θαυμάζουν πάντα τους πιο «προικισμένους», ανεξάρτητα αν το ομολογούν ή όχι. Όλοι σχεδόν πίστευαν ότι οι γυναίκες τους είχαν την εμπειρία ενός μεγαλύτερου πέους.

«Το σλόγκαν «η σύγκριση είναι η πανωλεθρία του άνδρα» - είτε ομολογημένη είτε όχι - ισχύει και το γνωρίζουν δυστυχώς όλοι, μηδενός εξαιρουμένου. Επίσης γνωρίζουν ότι, στον μόνο άνδρα που θα έκαναν παραχωρήσεις στο μέγεθος του φαλλού, θα ήταν αυτός με μεγάλο πορτοφόλι, μεγάλο αυτοκίνητο και μεγάλο τραπεζικό λογαριασμό», λέει ο χειρουργός ουρολόγος - ανδρολόγος.

«Γιατί το χρήμα είναι βέβαιο ότι τα κάνει όλα την εποχή που διανύουμε, σε κάνει πιο όμορφο, πιο έξυπνο και πιο προικισμένο».

*Στην ερώτηση ποια ήταν η βασική αιτία της επιθυμίας για μεγαλύτερο φαλλό, οκτώ στους δέκα απάντησαν η ντροπή που ένιωθαν συγκρινόμενοι με άλλους άνδρες στα γυμναστήρια, αλλά και στις αισθησιακές ταινίες.

*Ο φόβος της απόρριψης είναι ένας άλλος λόγος, που οι άνδρες θέλουν διακαώς μεγαλύτερο πέος. Όπως εξηγεί ο κ. Κωνσταντινίδης, όλοι οι άνδρες μεταξύ τους περιγράφουν πάντα επιδόσεις και μεγέθη που είναι υπερφυσικά και ένα αφήγημα, όπου η γυναίκα, η φίλη, η ερωμένη τους υποτάχτηκε, θαυμάζοντας αυτά τα σωματικά τους προσόντα. Οι ακροατές αυτών των ιστοριών είναι φυσικό να φθονούν τους αφηγητές, ακόμη κι αν δεν τους πιστεύουν, καθώς τους δημιουργούν ένα αίσθημα κατωτερότητας και μια υποψία πως οι σύντροφοί τους θα τους απορρίψουν, αν είναι κατώτεροι των προσδοκιών τους.

*Ο φόβος της ομοφυλοφιλίας τους κάνει, επίσης, να ονειρεύονται ένα μεγαλύτερο μόριο. Ο ανδρισμός είναι εύθραυστος και αναπόδεικτος σε σχέση με τη θηλυκότητα. Το «φέρσου σαν άνδρας» δεν έχει το αντίστοιχο «φέρσου σαν γυναίκα».

«Ο ανδρισμός είναι μια ηρωική πράξη», μας λέει ο πρόεδρος του International Andrology. «Ένας Αχιλλέας, ένας Οδυσσέας στα κάστρα της Τροίας δεν είναι ποτέ βέβαιος, γι΄αυτό μέσα στην αβεβαιότητά του γίνεται πολεμική κραυγή και φονικό όπλο. Όπως λέει και ο στίχος, όποιος στον πόλεμο πάει για να πεθάνει, στρατιώτη μου τον πόλεμο τον χάνει…

Οι πόλεμοι ήταν προνόμιο πάντα των ανδρών, ποτέ των γυναικών, πλην των Αμαζόνων, αυτό δείχνει η ιστορία...

Ο φαλλός του άνδρα είναι το σπαθί και το ακόντιό του, που δείχνει με υπερβολή την ετοιμότητά του για τη νίκη, απέναντι σε ένα άλλο αρσενικό κυρίως και όχι σε ένα θηλυκό, που η μοίρα δεν το προίκισε με προεξοχές και φαλλικά σύμβολα».

Και συνεχίζει: «Οι ομοφυλόφιλοι λατρεύουν τον ανδρισμό και ό,τι τον συμβολίζει και κυρίως τον ανδρικό φαλλό. Αφού βγάλουν από το κάδρο την κλειτορίδα ως κέντρου της ηδονής, είναι φανατικά προσηλωμένοι στα εκατοστά και στο μέτρο σύγκρισης της ανδρικής ανατομίας. Όσο πιο μεγάλο, τόσο πιο ανδρικό. Και όσο πιο ανδρικό, τόσο πιο ηδονικό.

Οι άνδρες που λατρεύουν τους άνδρες, έχουν αυτήν την προεξοχή που, συγκρίνοντάς την σε εκατοστά, δηλαδή ποσοτικά, θα εξαργυρώνουν τον οργασμό με το μόνο πράγμα που θα τους κάνει διαφορετικούς. Και αυτό θα είναι πάντα το μεγαλύτερο, που θα γίνεται εξουσιαστής του μικρότερου. Από αυτό θα παίρνουν μια εξουσία, παρόμοια με αυτή που δίνει το χρήμα. Όσο πιο πλούσιος, τόσο πιο ισχυρός, άρα και πιο αφροδισιακός, πιο γοητευτικός, πιο δυναμικός, άρα και πιο αρρενωπός» καταλήγει ο ειδικός.

 

 

 

Παραπληροφόρηση και λανθασμένες αντιλήψεις επικρατούν σε μεγάλη μερίδα του πληθυσμού για την πλαστική χειρουργική της μύτης, στην οποία πολλοί θα ήθελαν να προχωρήσουν, για λειτουργικούς ή αισθητικούς λόγους, αλλά διστάζουν. Αποτέλεσμα είναι  να νοιώθουν δυσάρεστα, να υπομένουν μια εικόνα που δεν τους αρέσει, να ταλαιπωρούνται και να υποβαθμίζουν την ποιότητα της ζωής τους.

Όπως μας εξηγεί ο πλαστικός χειρουργός προσώπου - ΩΡΛ Δρ. Γεώργιος Μοιρέας, οι άνθρωποι που είτε έχουν ανατομικά  ρινικά προβλήματα τα οποία δυσκολεύουν την αναπνοή τους, είτε δεν είναι ικανοποιημένοι από το σχήμα και το μέγεθος της μύτης τους συχνά αμφιταλαντεύονται και δεν αποφασίζουν να υποβληθούν σε ρινοπλαστική, υπό τον φόβο του πόνου, του άγνωστου αποτελέσματος και της γνώμης του περιβάλλοντός τους, αλλά ουσιαστικά εξαιτίας της πλημμελούς ενημέρωσής τους.  Έτσι ανέχονται μια κατάσταση που τους προκαλεί λύπη, ενόχληση ακόμα και αποστροφή, που μπορεί ακόμα και να υπονομεύσει το μέλλον τους. Όμως, είναι αλήθεια ότι:

Δεν είναι οδυνηρή επέμβαση

Παρότι πολλοί  πιστεύουν ότι όσοι κάνουν ρινοπλαστική υποφέρουν από έντονο πόνο, στην πραγματικότητα δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Οι περισσότεροι ασθενείς αμέσως μετά την υποχώρηση της αναισθησίας βιώνουν χαμηλής έντασης πόνο ο οποίος όμως υποχωρεί με τη λήψη ενός απλού παυσίπονου. Νοιώθουν ενόχληση και βάρος στο πρόσωπο, όπως αυτή που προκαλείται από ένα κρυολόγημα, στη μύτη και στο λαιμό.

Δεν προκαλεί σε όλους εκτεταμένους μώλωπες

Οι μώλωπες (μελανιές) προκύπτουν εξαιτίας της καταστροφής κάποιων μικροσκοπικών αιμοφόρων αγγείων και υποδόριας διαρροής του αίματος στους γύρω ιστούς. Ο σχηματισμός τους ή όχι εξαρτάται από το είδος της επέμβασης, από τους χειρισμούς του χειρουργού αλλά και από την ευκολία με την οποία μελανιάζει κάθε ασθενής. Συνήθως για να λεπτυνθεί η μύτη απαιτείται να γίνουν κατάγματα κατά την επέμβαση, οπότε είναι φυσιολογικό να προκληθούν μώλωπες και οίδημα, γεγονός το οποίο δεν ισχύει όταν έχει αποφασιστεί μόνο η ανύψωση του ακρορρινίου. Η λεπτότητα  με την οποία ο γιατρός εκτελεί τη χειρουργική επέμβαση παίζει επίσης ρόλο κατά πόσο θα μελανιάσει ο ασθενής. «Σήμερα, όμως, υπάρχει ένα σύστημα το οποίο μετατρέποντας την ηλεκτρική ενέργεια σε υπερήχους δίνει τη δυνατότητα στον χειρουργό να κάνει πραγματική «γλυπτική» στα ρινικά οστά, αφήνοντας εντελώς ανέπαφους όλους τους μαλακούς ιστούς, όπως δέρμα, βλεννογόνοι, αγγεία και νεύρα. Με τη χρήση του επιτυγχάνεται η λέπτυνση της μύτης χωρίς να χρειάζονται, σε πολλές περιπτώσεις, οστεοτομίες. Στα πλεονεκτήματα συμπεριλαμβάνεται επίσης η άμεση όραση του χειρουργού, κάτι που δεν συμβαίνει με τα κλασικά χειρουργικά εργαλεία, η ελαχιστοποίηση των εκχυμώσεων και των οιδημάτων και η ανώδυνη ουσιαστικά μετεγχειρητική πορεία του ασθενή», τονίζει ο Δρ. Μοιρέας.

Δεν εκτελούν ρινοπλαστική όλοι οι ΩΡΛ και πλαστικοί χειρουργοί

Όπως και σε πολλούς άλλους ιατρικούς τομείς, έτσι και στη πλαστική χειρουργική υπάρχει εξειδίκευση. Δεδομένης της πολυπλοκότητας της επέμβασης  και της ανάγκης κατανόησης των λειτουργικών συνιστωσών του  οργάνου, όπως η αίσθηση της οσμής, πρέπει ο γιατρός να έχει βαθιά γνώση του αντικειμένου και μεγάλη χειρουργική εμπειρία. «Είναι η πιο πολύπλοκη και απαιτητική επέμβαση πλαστικής χειρουργικής. Ο χειρουργός πρέπει να προσέξει και να δημιουργήσει μια μύτη που να βρίσκεται σε αρμονία με το όλο πρόσωπο, διορθώνοντας κατά περίπτωση τα λειτουργικά προβλήματα, χωρίς να προκαλέσει βλάβη σε δομές που θα είχαν ως αποτέλεσμα τον περιορισμό απαραίτητων ακόμα και για τη ζωή λειτουργιών όπως η αναπνοή», επισημαίνει ο εξειδικευμένος στην ρινοπλαστική Δρ. Μοιρέας.

Δεν επιδιώκεται από ματαιόδοξους ανθρώπους

Η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων που υποβάλλεται σε ρινοπλαστική επιθυμεί την επίλυση των προβλημάτων που δυσκολεύουν την αναπνοή και την όσφρησή τους και τη δημιουργία μιας καλαίσθητης και σε αρμονία με το υπόλοιπο πρόσωπο μύτης,  που να τους απαλλάξει από την είσπραξη συμπεριφορών που επηρεάζουν τον ψυχισμό τους, να τους απελευθερώσει, να τους χαρίσει αυτοπεποίθηση ώστε να κατακτήσουν τους στόχους τους.

Το ποσοστό των ανθρώπων που ολόκληρη η ύπαρξή τους και οι αλληλεπιδράσεις τους καθορίζονται από την εμφάνισή τους, δηλαδή των ματαιόδοξων, που επιθυμούν να υποβληθούν σε ρινοπλαστική  είναι πολύ χαμηλό.

Δεν απευθύνεται μόνο στις γυναίκες

Παρότι το μεγαλύτερο ποσοστό των ασθενών που αναζητούν τη διόρθωση της μύτης τους είναι γυναίκες, δεν απευθύνεται μόνο σε αυτές. Τα τελευταία χρόνια και οι  άντρες ενδίδουν στη ρινοπλαστική, αφού έχει αποτιναχθεί πια το στίγμα της «γυναικείας επέμβασης», στην οποία υποβάλλονταν μόνο μοντέλα και άνθρωποι του θεάματος. Και οι άνδρες θέλουν ενδόμυχα να είναι όμορφοι, ειδικά την εποχή που διανύουμε όπου η εμφάνιση είναι, σε πολλές περιπτώσεις, το εισιτήριο για την επιτυχία.

Δεν είναι κραυγαλέα

Το αποτέλεσμα μιας ρινοπλαστικής δεν σημαίνει ότι θα γίνεται αντιληπτό απ’ όλους με την πρώτη ματιά. Επιδίωξη του χειρουργού, αλλά και του ασθενή, θα πρέπει να είναι η νέα μύτη να μην  αποσπά την προσοχή, αλλά να την κατευθύνει σε άλλα χαρακτηριστικά του προσώπου. Γι’ αυτό και η επέμβαση που πραγματοποιείται δεν πρέπει να είναι αφύσικη και να λαμβάνει υπόψη τις αλλαγές που συντελούνται με το πέρασμα του χρόνου, προκειμένου να μην προκύψουν αργότερα λειτουργικά αλλά και αισθητικά προβλήματα.

Μπορεί να επαναληφθεί

Επιδίωξη όλων είναι η αποφυγή της μια δεύτερης ρινοπλαστικής. Η επέμβαση αυτή θα πρέπει να πραγματοποιείται μια φορά στη ζωή του ανθρώπου, αν και ποσοστό 10-15%, σύμφωνα με στατιστικές, υποχρεούται να ξαναμπεί στο χειρουργείο για τη διόρθωση μικροπροβλημάτων που έχουν προκύψει είτε από την πρώτη επέμβαση -δεδομένης της πολυπλοκότητάς της- είτε συν τω χρόνω. Ασφαλώς εάν μια επανεπέμβαση είναι αναγκαία, θα πρέπει να γίνει και για να υπάρχουν τα σωστά αποτελέσματα αυτή την φορά θα πρέπει να γίνει σωστή επιλογή ενός πολύ έμπειρου ρινοπλαστικού χειρουργού.

«Άλλη μια αλήθεια είναι ότι οι ασθενείς δεν μπορούν να αποκτήσουν όποιο σχήμα μύτης επιθυμούν. Κάθε πρόσωπο είναι μοναδικό και η νέα μύτη θα πρέπει να ταιριάζει στο σύνολο της εμφάνισης και φυσικά να μην εμποδίζει τη λειτουργία της, καθώς μια κακώς σχεδιασμένη μύτη μπορεί να δημιουργήσει αναπνευστικά προβλήματα στον ασθενή. Γι’ αυτό απαραίτητο βήμα προτού πραγματοποιηθεί η έμβαση είναι ο σχεδιασμός της με τη συνεργασία του ασθενή. Με τις νέες τεχνολογίες που διαθέτουμε, όπως είναι τα συστήματα 3D προσομοίωσης της ρινοπλαστικής, μπορούμε να δείξουμε στον ασθενή πώς ακριβώς θα είναι η εμφάνισή του μετά το χειρουργείο, σχεδιάζοντάς την μαζί. Πρόκειται για μια απλή διαδικασία που ξεκινά με τη λήψη της τρισδιάστασης εικόνας του ασθενούς, η οποία διαρκεί περίπου ένα λεπτό, επιλογής της επέμβασης και εκτέλεσης απαραίτητων προσαρμογών κατά περίπτωση από ειδικά λογισμικά. Έτσι, ο ασθενής μπορεί να δει ακριβώς το αποτέλεσμα στην οθόνη του υπολογιστή, πριν χειρουργηθεί», διευκρινίζει ο Δρ. Μοιρέας.

Τέλος, η μεγαλύτερη ανησυχία για ορισμένους πολυάσχολους ανθρώπους με περιορισμένο χρόνο είναι η απομάκρυνση από τις δραστηριότητές τους για την πραγματοποίηση της επέμβασης. Όμως, ο απαιτούμενος χρόνος είναι αρκετά μικρότερος απ’ αυτόν που φαντάζονται οι περισσότεροι. Η επιστροφή σε εργασία γραφείου γίνεται σε 2-3 ημέρες, ενώ σε μια εβδομάδα αφαιρείται ένας μικρός πλαστικός νάρθηκας και η επανένταξη είναι πλήρης το αργότερο σε 10 ημέρες. Αυτός είναι ο χρόνος που πρέπει να διαθέσει κανείς για να απαλλαχθεί από τα λειτουργικά προβλήματα που τον βασανίζουν καθημερινά ή για να αποκτήσει την εικόνα που πάντα επιθυμούσε.