Δευτέρα 14 Οκτωβρίου 2019
Ανδριάννα Γεροντή

Ανδριάννα Γεροντή

Τα πάντα ξεκινούν από μια απλή σκέψη.

Ένας απλός πόνος στην καρδιά είναι μόνο η αρχή. Ακολουθεί η σκέψη πως κάτι δεν πάει καλά. Ταχυπαλμία, ζάλη, δυσκολία στην αναπνοή, αίσθηση πνιγμού, σφίξιμο στο στήθος, το σώμα ξεκινάει τον τρελό χορό του.
Οι κρίσεις πανικού έρχονται ξαφνικά, χωρίς απαραίτητα να συνδέονται με κάποιο ερέθισμα, συνδέονται όμως σίγουρα με κάποια σκέψη. Για παράδειγμα, ένας κλειστός χώρος μπορεί να προκαλέσει σε ένα άτομο όλα τα παραπάνω. Αρκεί  μόνο η σκέψη του τι μπορεί να συμβεί ή να πάθει το άτομο, ο φόβος πως μπορεί να χάσει τον έλεγχο και όλα τα υπόλοιπα έρχονται και δημιουργούνται αυτόματα.

Αυτό που πραγματικά συμβαίνει με τις κρίσεις πανικού είναι πως:

False (ψευδή)

Evidence (στοιχεία)

Appears (εμφανίζονται ως)

Real (αληθινά)

Για αρχή χρειάζεται να κατανοήσουμε τι είναι η κρίση πανικού και έπειτα να την παρατηρήσουμε προσεκτικά.

Γιατί εμφανίστηκε; Πότε; Τι θέλει να μας πει; Τι χρειάζεται να αλλάξουμε; Κάπου εκεί μέσα, υπάρχει ένα μήνυμα για εμάς.

Μήπως πάντα ήθελες να φύγεις από τον γάμο σου, αλλά ποτέ δεν είχες την δύναμη να το κάνεις;

Μήπως ποτέ δεν κατάφερες να ανεξαρτητοποιηθείς από την οικογένεια σου, γιατί όλοι εξαρτώνται ψυχικά και οικονομικά από σένα;

Μήπως αρνείσαι να μεγαλώσεις και μέσα από τις κρίσεις πανικού παραμένεις παιδί χωρίς ευθύνες, αφήνοντας τους άλλους να σε φροντίζουν;

Μήπως πάλι, έφτασες σε μια ηλικία που συνειδητοποιείς πως ένα μεγάλο μέρος της ζωής σου πέρασε και έφυγε μέσα από τα χέρια σου;

Ό,τι και αν πραγματικά συμβαίνει, κοίταξε το κατάματα αντί να το κουκουλώνεις.

Η κρίση πανικού είναι ένας τρόπος του σώματος σου να εκφράσει εκείνο που νιώθει η ψυχή σου, ώστε να μην το μεταμορφώσει σε κάποια ασθένεια.

Την κρίση, λοιπόν, δεν την διώχνουμε, δεν την αποφεύγουμε, αλλά την κοιτάζουμε κατάματα και μπαίνουμε μέσα της.

Παρακάτω σας παραθέτω μερικά απλά βήματα με τα οποία μπορείτε να ξεκινήσετε ώστε να την αντιμετωπίσετε:

Βήμα 1. Εξετάσεις

Όταν κάποιος παθαίνει κρίσεις πανικού είναι σωστό να κάνει μια σειρά απλών εξετάσεων για να αποκλειστούν πιθανά προβλήματα άλλης φύσης. Όταν αποδειχθεί πως όλα βαίνουν καλώς, μπορείς να συνεχίσεις στο επόμενο βήμα.

Βήμα 2. Συνειδητοποίηση πως δεν πρόκειται να τρελαθείς

Συχνά τα άτομα με κρίσεις πανικού πιστεύουν πως θα τρελαθούν.  Στην πραγματικότητα όμως, ισχύει το ακριβώς αντίθετο, γιατί οι κρίσεις έχουν να κάνουν με νεύρωση και όχι με ψύχωση.

Βήμα 3. Αναπνοές

Καθιερώστε έναν τρόπο ζωής που θα περιλαμβάνει καθημερινά  πέντε λεπτά το πρωί και πέντε κάθε βράδυ, ειδικές αναπνοές χαλάρωσης και η διαφορά θα είναι άμεση.

Να θυμάστε πως στη δύσκολη στιγμή, παρόλο που πιστεύετε πως δεν μπορείτε να αναπνεύσετε καλά ή πως δε έχετε αρκετό αέρα, στην ουσία αναπνέετε γρηγορότερα με αποτέλεσμα να δημουργείται  υπεροξυγόνωση η οποία προκαλεί την ζάλη. Με τις αναπνοές αποφεύγεται η ζάλη και κατ' επέκταση η κρίση που ακολουθεί μετά από κείνη.

 

Βήμα 4. Άσκηση

Ξεκινήστε γυμναστική. Είναι ένας καλός τρόπος να εκτονώνετε την αδρεναλίνη από το σώμα σας και έχει άμεσα αποτελέσματα.

Βήμα 5. Διατροφή

Φροντίστε να αποκτήσετε υγιεινές διατροφικές συνήθειες. Μειώστε το κρέας και ό,τι περιλαμβάνει ζάχαρη και τρώτε φρούτα και λαχανικά, τα οποία δυναμώνουν τον οργανισμό και βοηθάνε το μυαλό.

Βήμα 6. Καφές

Αν δεν μπορείτε να κόψετε τον καφέ, αλλάξτε τον σε ντεκαφεϊνέ ή οργανικό καφέ, ο οποίος είναι και απολαυστικότατος.

Βήμα 7. Ύπνος

Ένας καλός ύπνος ξεκουράζει το σώμα, το νου και την ψυχή.
Αν δυσκολεύεστε να κοιμηθείτε, χαλαρώστε κάνοντας ένα ζεστό ντους και πιείτε ένα χαμομήλι, βαλεριάνα ή λουίζα. Σβήστε όλα τα φώτα του δωματίου, ξαπλώστε και προσπαθήστε να κάνετε όμορφες σκέψεις. Βάλτε στόχους στη ζωή σας και πριν κοιμηθείτε, σκεφτείτε πως έχουν ήδη υλοποιηθεί.

 

Και λίγα tips για την κρίσιμη ώρα:

Έχουμε μάθει ως τώρα, πως τα πάντα είναι σκέψεις. Επομένως ξεκινάμε με μια σκέψη, επηρεάζεται το σώμα και εκείνο με την σειρά του επηρεάζει το συναίσθημα. Πώς θα αποφύγουμε όλο αυτό λοιπόν;

Σταματώντας τη σκέψη, η οποία προκαλεί τις κρίσεις.

Ένας τρόπος είναι να έχουμε στον καρπό μας ένα λαστιχάκι. Όταν νιώθουμε πως το μυαλό ξεκινάει τα δικά του σενάρια και οδηγεί προς την κρίση πανικού, τραβάμε το λαστιχάκι δυνατά. Με αυτό τον τρόπο επαναφέρουμε το μυαλό στο σώμα, δηλαδή στο «τώρα», μην αφήνοντας το να συνεχίσει τις σκέψεις. Το επαναφέρουμε στο παρόν που μας  επιτρέπει να ζούμε απαλλαγμένοι και ελεύθεροι την ζωή που μας αξίζει, δίχως να αφήνουμε άλλον χρόνο να πηγαίνει χαμένος!

Όλα είναι στο μυαλό!

 

* Η Ανδριάννα Γεροντή είναι ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια και συντονίστρια ομάδων του ΚΕ.ΘΕ.ΣΥ., www.kethesy.gr

 

Το Σύνδρομο Άσπεργκερ ανήκει στις διαταραχές του αυτιστικού φάσματος, διότι, όπως και ο κλασσικός αυτισμός, είναι μια αναπτυξιακή διαταραχή που επηρεάζει τον τρόπο επικοινωνίας και τις σχέσεις του ατόμου με το περιβάλλον του. Παρόλα αυτά, λογίζεται ως η πιο ήπια μορφή του, καθώς οι πάσχοντες παρουσιάζουν αυξημένη λειτουργικότητα.

 

Συχνά θεωρείται ότι όλοι όσοι έχουν αυτισμό, φέρουν και το Σύνδρομο Άσπεργκερ. Ωστόσο υπάρχουν αρκετές μορφές Λειτουργικού Αυτισμού, όπου τα άτομα μπορεί να έχουν υψηλές επιδόσεις, χωρίς να εμφανίζουν αυτά καθαυτά τα συμπτώματα του Συνδρόμου Άσπεργκερ.

Η διαφορά μεταξύ των δύο είναι ότι τα παιδιά με Υψηλής Λειτουργικότητας Αυτισμό ξεκινούν με την διάγνωση του κλασσικού Αυτισμού στην παιδική ηλικία, όμως με σωστή ενίσχυση και υποστήριξη από γονείς και ειδικούς, έχουν μια πολύ καλή εξέλιξη στην επικοινωνιακή ικανότητα αργότερα, κάτι που δεν παρουσιάζεται εύκολα στα παιδιά με το Σύνδρομο Άσπεργκερ.

Χαρακτηριστικά

 

Στα άτομα με Άσπεργκερ, οι επικοινωνιακές δεξιότητες είναι εκείνες που κάνουν εμφανές το σύνδρομο, καθώς δυσκολεύονται να κατανοήσουν και να ερμηνεύσουν τις πληροφορίες που λαμβάνουν.

Αδυνατούν να καταλάβουν την έννοια του αστείου, της μεταφοράς και του σαρκασμού και ο τρόπος προσέγγισης τους έχει έναν ακατάλληλο και ιδιόρρυθμο τρόπο, δυσκολεύοντας έτσι το χτίσιμο σχέσεων και δημιουργώντας τους αυξημένο στρες.

 

Δυσκολεύονται, ακόμη, να συμμετάσχουν σε μια συζήτηση, δεν κάνουν βλεμματική επαφή και χρησιμοποιούν έντονα τη γλώσσα του σώματος και τις εκφράσεις του προσώπου τους.

 

Όσον αφορά στην ομιλία τους, χαρακτηρίζεται από έλλειψη ρυθμού, παράξενη τονικότητα ή μονοτονία και η ένταση της φωνής τους αδυνατεί να είναι προσαρμοσμένη με τις εκάστοτε συνθήκες. Επίσης, μπορεί να μιλούν ακατάπαυστα ή να εμμένουν σε ένα συγκεκριμένο θέμα, πολλές φορές χωρίς αρχή, μέση και τέλος.

Η ανισσοροπία στον συντονισμό των κινήσεων τους, είναι επίσης ένα σύμπτωμα το οποίο έχει ως αποτέλεσμα να φαίνονται αδέξιοι.

 

Δυσκολίες στην διάγνωση

 

Σε αντίθεση με τον αυτισμό, στο σύνδρομο Άσπεργκερ, η διάγνωση γίνεται πολύ αργότερα, ακριβώς γιατί τα παιδιά με αυτό το σύνδρομο είναι υψηλώς λειτουργικά και συχνά μπορεί να έχουν υψηλές επιδόσεις.

 

Η διάγνωση δυσκολεύει ακόμη περισσότερο στους ενήλικες, οι οποίοι μπορεί να ζουν μια παραγωγική και ανεξάρτητη ζωή, αντιμετωπίζοντας παρόλα αυτά, προβλήματα προσέγγισης με τους συνεργάτες ή με την επικοινωνία μέσα στην οικογένεια τους.

 

Οι άλλοι άνθρωποι, συνήθως περιγράφουν τα άτομα με το Σύνδρομο Asperger ως υπερβολικά εγωκεντρικά, διότι κάθε συζήτηση περιστρέφεται, είτε γύρω από τον εαυτό τους, είτε έχει να κάνει με μια εμμονή τους με περίπλοκα θέματα, όπως η μουσική, η πολιτική ή  η ιστορία. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να τα  θεωρούν αγενή και απόμακρα, χωρίς συναισθηματική επαφή, ωθώντας τα στην περιθωριοποίηση.

Αντιμετώπιση

 

Τα άτομα με σύνδρομο Άσπεργκερ έχουν ανάγκη από ένα ήρεμο και κυρίως προβλέψιμο περιβάλλον. Ένα ημερήσιο χρονοδιάγραμμα και μία ρουτίνα, είναι κάτι πολύ χρήσιμο, καθώς δημιουργεί το αίσθημα της ασφάλειας και τους μειώνει το άγχος. Επίσης σημαντική στους ενήλικες με αυτό το σύνδρομο, θεωρείται η γνώση του τι τους συμβαίνει, κάτι το οποίο λειτουργεί ως λιθαράκι στην ενίσχυση της αυτοπεποίθησης τους.


Συνοψίζοντας, το σύνδρομο Άσπεργκερ, με την κατάλληλη εκπαίδευση και θεραπεία και με ένα εξατομικευμένο πρόγραμμα αποκατάστασης σε συγκεκριμένους τομείς όπου τα άτομα αντιμετωπίζουν δυσκολίες, μπορεί να φέρει πολύ καλά αποτελέσματα. Εξάλλου, πολλά άτομα με σύνδρομο Άσπεργκερ έχουν διαπρέψει στη ζωή τους, τόσο σε ακαδημαϊκό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο.

 

* Η Ανδριάννα Γεροντή είναι ψυχολόγος και ιδρύτρια του Κέντρου Θεραπευτικής Συμβουλευτικής Παιδιών και Ενηλίκων (ΚΕ.ΘΕ.ΣΥ.), www.kethesy.gr