Τετάρτη 12 Δεκεμβρίου 2018
Νίνα Κομνηνού

Νίνα Κομνηνού

Η Χρόνια Νεφρική Νόσος (ΧΝΝ) αποτελεί ένα παγκόσμιο πρόβλημα δημόσιας υγείας, επηρεάζει περίπου 195 εκατομμύρια γυναίκες παγκοσμίως και σήμερα είναι η 8η κύρια αιτία θανάτου στις γυναίκες, με σχεδόν 600.000 θανάτους κάθε χρόνο. Ο κίνδυνος εμφάνισης χρόνια νεφρικής νόσου στις γυναίκες είναι περίπου ίδιος με αυτόν στους άντρες, ίσως λίγο υψηλότερος.

Σύμφωνα με κάποιες μελέτες, η Χρόνια Νεφρική Νόσος είναι πιο πιθανό να αναπτυχθεί στις γυναίκες σε σύγκριση με τους άνδρες, με ποσοστό κατά μέσο όρο 14% στις γυναίκες και 12% στους άνδρες. Ωστόσο, ο αριθμός των γυναικών που υποβάλλονται σε αιμοκάθαρση είναι χαμηλότερος από των ανδρών. Φέτος, η Παγκόσμια Ημέρα Νεφρού εορτάζεται την ίδια ημέρα με την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, αναδεικνύοντας την σημασία της υγείας των νεφρών των γυναικών.

Ορισμένες ασθένειες που προσβάλουν και τον νεφρό, όπως ο Συστηματικός Ερυθηματώδης Λύκος, πλήττουν συνήθως περισσότερες γυναίκες από ότι άνδρες. Η συχνότητα της νόσου κυμαίνεται σε 1:500-1000 άτομα του γενικού πληθυσμού με τις γυναίκες να υπερτερούν σαφώς των ανδρών με αναλογία 1:9 και η συνηθέστερη ηλικία εμφάνισης είναι μεταξύ 20-30 ετών.

Η νεφρίτιδα του Λύκου έχει ιδιαίτερη σημασία για τις γυναίκες, αφού τις αφορά περισσότερο και εμφανίζεται στην αναπαραγωγική τους ηλικία. Πρόκειται για μια νεφρική νόσο που προκαλείται από μια αυτοάνοση νόσο, μια διαταραχή κατά την οποία το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού προσβάλλει τα ίδια τα κύτταρα του νεφρού.

Η ΧΝΝ επίσης θεωρείται παράγοντας που μπορεί να περιπλέξει την εξέλιξη της εγκυμοσύνης αλλά και αιτία μειωμένης γονιμότητας. Η εγκυμοσύνη σε γυναίκες που βρίσκονται σε προχωρημένο στάδιο ΧΝΝ αποτελεί μια πρόκληση, με υψηλά ποσοστά υπερτασικών διαταραχών και πρόωρων γεννήσεων.

Γι αυτό τον λόγο και καθίσταται απαραίτητη η έγκαιρη διάγνωση και ο έλεγχος της ΧΝΝ κατά την εγκυμοσύνη αλλά και η παρακολούθηση των γυναικών με ΧΝΝ όχι μόνο κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης αλλά και έπειτα από την κύηση. Από την άποψη αυτή, η εγκυμοσύνη μπορεί επίσης να αποτελέσει πολύτιμη ευκαιρία για έγκαιρη διάγνωση της ΧΝΝ, επιτρέποντας έτσι τον προγραμματισμό θεραπευτικών παρεμβάσεων. Με την σειρά τους, οι επιπλοκές που σχετίζονται με την εγκυμοσύνη αυξάνουν τον κίνδυνο νεφροπάθειας. Η προεκλαμψία, ένα σύνδρομο κατά το οποίο ένα ελάττωμα της εμφύτευσης του πλακούντα επηρεάζει τους φυσιολογικούς νεφρούς που προκαλούν υπέρταση και πρωτεϊνουρία, αποτελεί μία από τις 3 κύριες αιτίες της μητρικής θνησιμότητας.

Ο Όμιλος Νεφρολογικών Κέντρων Mesogeios, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Νεφρού προσφέρει δωρεάν προληπτικό έλεγχο της νεφρικής λειτουργίας σε γυναίκες ηλικίας 18-50 ετών στις περιοχές όπου δραστηριοποιούνται οι μονάδες Mesogeios (Αθήνα, Χαλκίδα, Καλαμάτα, Κρήτη) καθώς και στις Σέρρες στην Μονάδα Χρόνιας Αιμοκάθαρσης με την επωνυμία Medialyse. Οι εξετάσεις ισχύουν για όσους επικοινωνήσουν από την Δευτέρα 5 Μαρτίου έως το Σάββατο 10 Μαρτίου και προγραμματίσουν το ραντεβού τους (Τηλ: +30 210 9422611, εσωτ. 113). Η ενέργεια εντάσσεται στο πλαίσιο του προγράμματος Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης του Ομίλου Νεφρολογικών Κέντρων Mesogeios με σκοπό την ευαισθητοποίηση και ενημέρωση του κοινού για την έγκαιρη διάγνωση και πρόληψη των νεφρικών παθήσεων.

Τα νοσήματα του προστάτη είναι πάρα πολύ συνηθισμένα και όσο μεγαλώνει ένας άνδρας, τόσο πιθανότερα γίνονται.

Υπολογίζεται, ότι ένας άνδρας ηλικίας 31-40 ετών έχει μία πιθανότητα στις 12 να εκδηλώσει καλοήθη υπερτροφία του προστάτη, αλλά μία στις δύο όταν φθάσει στα 51-60 του χρόνια και οκτώ στις δέκα όταν περάσει τα 80.

Επιπλέον, ένας στους δύο άντρες εκδηλώνει προστατίτιδα τουλάχιστον μία φορά στη ζωή του, συχνά πριν τα 50 του χρόνια, και ένας στους επτά εκδηλώνει κάποια στιγμή (συνήθως μετά την ηλικία των 60 ετών) καρκίνο του προστάτη.

Μοιραία λοιπόν ένα από τα συχνότερα ερωτήματα των ανδρών προς τους γιατρούς είναι αν και πως μπορούν να... προστατεύσουν τον προστάτη τους.

«Πολλοί από αυτούς ενδόμυχα ελπίζουν ότι θα τους δώσουμε έναν κατάλογο τροφίμων ή διατροφικών συμπληρωμάτων που θα τους βοηθήσουν να διατηρήσουν υγιή τον προστάτη τους, αλλά αυτό δεν γίνεται», λέει ο πρόεδρος της Ελληνικής Ουρολογικής Εταιρείας Δρ. Ηρακλής Πούλιας, τ. διευθυντής στην Ουρολογική Κλινική του Κοργιαλένειου Μπενάκειου Νοσοκομείου ΕΕΣ. «Αν και ορισμένα τρόφιμα έχουν συσχετισθεί με μειωμένο κίνδυνο εκδηλώσεως καρκίνου του προστάτη, δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι ασκούν προστατευτική δράση (όχι ακόμα τουλάχιστον), ενώ πλέον αμφισβητούνται και μεμονωμένα συστατικά, όπως το λυκοπένιο ή το σελήνιο, που παραδοσιακά σχετίζονταν με καλύτερη υγεία του προστάτη».

Τι μπορούν, επομένως, να κάνουν οι άνδρες; Με βάση τα έως τώρα επιστημονικά δεδομένα, τα εξής, απαντά ο Δρ. Πούλιας:

1. Να τρώτε καθημερινά δύο σαλάτες και τρία φρούτα. Αντί να ρίχνετε το βάρος σε συγκεκριμένα τρόφιμα, πρέπει να τρώτε ποικιλία λαχανικών και φρούτων, διότι αποτελούν θαυμάσιες πηγές αντικαρκινικών, αντιφλεγμονωδών και αντιοξειδωτικών συστατικών. Να προτιμάτε όσα έχουν βαθύ, φωτεινό χρώμα, αλλά να μην τρώτε καθημερινά τα ίδια. Μην ξεχνάτε να τρώτε τακτικά ρόδι ή να πίνετε τον χυμό του.

2. Να τρώτε δημητριακά ολικής και όχι επεξεργασμένα. Να διαλέγετε μαύρο ψωμί αντί για λευκό, ζυμαρικά ολικής αλέσεως, καφέ ρύζι, δημητριακά πρωινού ολικής κ.λπ.

3.  Περιορίστε την κατανάλωση ζωικών λιπαρών. Να περιορίσετε την κατανάλωση κόκκινου κρέατος (μοσχάρι, χοιρινό, αρνί, κατσίκι κ.λπ.), προϊόντων κρέατος (π.χ. λουκάνικα, αλλαντικά) και γαλακτοκομικών με πλήρη λιπαρά (να προτιμάτε τα άπαχα, αλλά όχι πάνω από 2-3 μερίδες την ημέρα). Αντιθέτως φροντίστε να τρώτε ψάρια (χρειάζεστε τουλάχιστον δύο μερίδες την εβδομάδα), πουλερικά χωρίς πέτσα, όσπρια (τουλάχιστον δύο μερίδες την εβδομάδα) και αυγά (έως τρία την εβδομάδα για τους περισσότερους άνδρες). Μία μερίδα γαλακτοκομικά είναι 30 γραμμάρια τυρί, 1 κεσές γιαούρτι ή ένα ποτήρι (220-250 ml) γάλα.

4. Να διαλέγετε ωφέλιμα λιπαρά. Να χρησιμοποιείτε ως κύριο πρόσθετο λίπος στη διατροφή σας το ελαιόλαδο και να τρώτε τακτικά λίγους ξηρούς καρπούς (π.χ. αμύγδαλα, καρύδια). Να αποφεύγετε τα μερικώς υδρογονωμένα και τα υδρογονωμένα λιπαρά (τρανς λιπαρά οξέα) που υπάρχουν σε πολλά πρόχειρα φαγητά (π.χ. πατατάκια, γαριδάκια, τηγανητές πατάτες, ορισμένες ζύμες, αρτοσκευάσματα και κρουασάν κ.λπ.) και σε συσκευασμένα τρόφιμα.

5. Προσέξτε τι πίνετε. Να αποφεύγετε τα ροφήματα με πρόσθετη ζάχαρη (π.χ. πλήρη αναψυκτικά, φρουτοποτά, καφές, τσάι ή φρουτοχυμοί με ζάχαρη κ.λπ) και να προτιμάτε όσα αναγράφουν «χωρίς προσθήκη ζάχαρης». Να περιορίζετε την κατανάλωση οινοπνευματωδών ποτών σε 1-2 την ημέρα. Να πίνετε τακτικά λίγο πράσινο τσάι. Να πίνετε καθημερινά άφθονο νερό.

6. Αποφύγετε τα πολλά γλυκά. Να καταναλώνετε τούρτες, τάρτες, κρέμες, κέικ, μπισκότα, παγωτά κ.λπ. σποραδικά (σπανιότερα από μία φορά την εβδομάδα).

7. Μειώστε την κατανάλωση άλατος. Να επιλέγετε τρόφιμα με χαμηλή περιεκτικότητα σε αλάτι, διαβάζοντας και συγκρίνοντας τις ετικέτες των τροφίμων. Περιορίστε την κατανάλωση έτοιμων, συσκευασμένων φαγητών.

8. Προσέξτε τις μερίδες σας. Φροντίστε το μισό σας πιάτο να είναι πάντοτε γεμάτο με σαλάτα λαχανικών ή με φρούτα (αναλόγως με το γεύμα) και να μην τρώτε μεγάλες ποσότητες τροφής. Έχει βρεθεί ότι η παχυσαρκία αποτελεί αρνητικό προγνωστικό παράγοντα για την αντιμετώπιση των παθήσεων του προστάτη. Να τρώτε λοιπόν αργά, να μασάτε καλά το φαγητό σας και να σταματάτε όταν νιώθετε ότι χορτάσατε. Να αποφεύγετε επίσης το τσιμπολόγημα μεταξύ των γευμάτων.

9. Να γυμνάζεστε συστηματικά. Μελέτες έχουν δείξει ότι οι άνδρες που γυμνάζονται τις περισσότερες ημέρες της εβδομάδας έχουν λιγότερες πιθανότητες να εκδηλώσουν καλοήθη υπερτροφία του προστάτη και προστατίτιδα. Η άσκηση έχει επίσης συσχετισθεί με καλύτερες εκβάσεις σε περίπτωση καρκίνου του προστάτη.

10. Μην παίρνετε συμπληρώματα δίχως ιατρική συμβουλή. Ορισμένα (π.χ. ασβέστιο) μπορεί να είναι επιβλαβή για τον προστάτη, επομένως είναι απαραίτητη πρώτα η συμβουλή του ουρολόγου ιατρού.

11. Αν έχετε οικογενειακό ιστορικό καρκίνου του προστάτη, συμβουλευθείτε ένα γιατρό. Ίσως χρειάζεστε προληπτικό έλεγχο από νεαρή ηλικία.

 

 

 

 

 

Από τους σημαντικότερους παράγοντες κινδύνου για την υγεία του μυοσκελετικού συστήματος αποδεικνύεται η χρήση προϊόντων καπνού, δεδομένου ότι τα τελευταία χρόνια ολοένα και πληθαίνουν τα στοιχεία σχετικά με τις επιβλαβείς επιπτώσεις τους. Πέραν δηλαδή των γνωστών, γενικών καρδιοπνευμονικών επιπλοκών που έχουν να αντιμετωπίσουν οι καπνιστές σε περίπτωση που χρειαστεί να χειρουργηθούν, αντιμετωπίζουν και ειδικές δυσκολίες επούλωσης των τραυμάτων τους είτε υποβληθούν σε χειρουργική επέμβαση είτε όχι.

«Όπως ο διαβήτης και η παχυσαρκία έτσι και το κάπνισμα έχει τεκμηριωθεί, από πολυάριθμες μελέτες, ότι αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα γρήγορης ίασης. Οι  καπνιστές, μεταξύ άλλων, αναρρώνουν αργότερα από τους μη καπνιστές, έχουν αυξημένες πιθανότητες καταγμάτων, πονούν περισσότερο, έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο επιπλοκών που αφορούν το ίδιο το τραύμα σε ενδεχόμενη χειρουργική επέμβαση, έχουν συχνότερη ανάγκη εισαγωγής σε Μονάδες Εντατικής Θεραπείας. Στους δε καπνιστές - διαβητικούς ή/και παχύσαρκους ασθενείς ο κίνδυνος υπερπολλαπλασιάζεται», επισημαίνει ο ορθοπαιδικός χειρουργός άνω άκρου Δρ. Παναγιώτης Γιαννακόπουλος.

Για τους λόγους αυτούς οι επιστημονικές ορθοπαιδικές εταιρείες διεθνώς έχουν ενώσει τις δυνάμεις τους με τις κατεξοχήν πολέμιες του καπνίσματος οργανώσεις και εταιρείες άλλων ιατρικών ειδικοτήτων, με σκοπό την προώθηση της παύσης ή αποφυγής χρήσης όλων των προϊόντων καπνού.

Ειδικότερα, οι συστηματικοί καπνιστές αλλά και όσοι εκτίθενται σε παθητικό κάπνισμα έχουν αυξημένη απώλεια οστικής μάζας και επομένως χαμηλότερη οστική πυκνότητα συγκριτικά με τους μη ή πρώην καπνιστές. Η οστεοπόρωση, στην οποία οδηγεί η χαμηλή οστική πυκνότητα, αυξάνει των κίνδυνο καταγμάτων, τα οποία καθυστερούν να πωρωθούν, ιδιαίτερα όσα προκύπτουν στο βραχιόνιο, στο μηριαίο οστό και στην κνήμη. Δηλαδή, οι τραυματίες καπνιστές έχουν περισσότερες πιθανότητες αργής ανασύστασης οστών, τα τραύματά τους καθυστερούν να επουλωθούν όπως και η θεραπεία για όσα δεν πωρώνονται, λόγω της κακής οξυγόνωσης των τραυματισμένων ιστών.

Ευρήματα μελετών έχουν δείξει ότι οι καπνιστές έχουν 3 έως 4 φορές μεγαλύτερη αδυναμία ή καθυστέρηση ανάπλασης  των οστών  μετά από την οστική ένωση,  λόγω καθυστερημένης επαναγγείωσης του μοσχεύματος και προδιάθεσης για νέκρωσή του. Άλλες αποκάλυψαν ότι υπάρχει 50% καθυστέρηση στην επούλωση ανοικτών ή κλειστών καταγμάτων της κνήμης ανθρώπων που κάπνιζαν.

«Πειραματικές μελέτες  έχουν αποδείξει ότι η διαδικασία πώρωσης ενός οστού διαφέρει στους καπνιστές με πρακτικό αποτέλεσμα τη μείωση της μηχανικής αντοχής κατά τη διάρκεια των πρώτων μηνών, που τελικά μπορεί να οδηγήσει σε επανακάταγμα», τονίζει ο Δρ. Γιαννακόπουλος.

Οι αρνητικές επιπτώσεις όμως δεν σταματούν στα οστά, διότι μελέτες έχουν δείξει ότι η νικοτίνη ευθύνεται  για την καθυστερημένη ένωση τένοντα-οστού. Επίσης, ότι οι άνθρωποι που καπνίζουν έχουν χειρότερο λειτουργικό αποτέλεσμα μετά την αρχική ανακατασκευή του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου. Μετά την επέμβαση οι καπνιστές πονούν περισσότερο και συχνότερα, κινούνται λιγότερο, έχουν αστάθεια, ενώ παρουσιάζουν και αυξημένη συχνότητα κλειδώματος  της άρθρωσης του γόνατος. Έχουν δε αυξημένη συχνότητα ρήξης του στροφικού τενόντιου πέταλου και δυσλειτουργία των ώμων, καθυστερημένη επούλωση και λιγότερο ικανοποιητικά αποτελέσματα από την αποκατάστασή του.

Το συστηματικό κάπνισμα έχει επίσης αρνητικές επιπτώσεις στον αυχένα και τη μέση, δεδομένου ότι έχει διαπιστωθεί ότι προκαλεί χρόνιο μυοσκελετικό πόνο στα σημεία αυτά, ενώ ευθύνεται και για εμφάνιση φλεγμονωδών και αυτοάνοσων ασθενειών.

Όσον αφορά στα περιεγχειρητικά και μετεγχειρητικά προβλήματα το κάπνισμα μπορεί να ευθύνεται για τη δυσκολία ανάνηψης του ασθενούς, για αυξημένη νοσηρότητα και θνησιμότητα έως και ένα μήνα μετά την επέμβαση εξαιτίας αναπνευστικών προβλημάτων, εμφράγματος του μυοκαρδίου, καρδιακής ανακοπής, εγκεφαλικού επεισοδίου και λοίμωξης.

Ειδικά μετά από επεμβάσεις ολικής αντικατάστασης ισχίου και γόνατος, οι ασθενείς έχουν μειωμένη επούλωση των χειρουργικών τραυμάτων και κίνδυνο βακτηριακών λοιμώξεων και πνευμονίας.

Από μια πρόσφατη μελέτη σε 15.264 ασθενείς διαπιστώθηκε ότι οι νυν καπνιστές όχι μόνο έχουν σημαντικά αυξημένο κίνδυνο επανεπέμβασης λόγω λοίμωξης εντός 90 ημερών από τη χειρουργική επέμβαση σε σύγκριση με τους μη καπνιστές, αλλά και ότι η συνολική ποσότητα των πακέτων που έχει καπνίσει ο ασθενής ανά δεκαετία, ανεξάρτητα από το πόσο καπνίζει ο ασθενής κατά την προεγχειρητική περίοδο, συμβάλλει σημαντικά στον αυξημένο κίνδυνο επανεισαγωγής. Σε άλλη μελέτη καταδείχθηκε ότι οι καπνιστές διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο πρόωρης αναθεώρησης της ολικής αρθροπλαστικής ισχίου σε σύγκριση με τους μη καπνιστές και τους πρώην καπνιστές.

Όσοι υποβάλλονται δε σε χειρουργική επέμβαση στη σπονδυλική στήλη αντιμετωπίζουν κίνδυνο αυξημένης απώλειας αίματος και ανάγκης για μετάγγιση, και μετεγχειρητικά κίνδυνο για εμφάνιση κήλης και ανάγκη για υποβολή σε νέα επέμβαση.

 «Μεγάλο ποσοστό επιπλοκών θα μπορούσε να αποφευχθεί εάν οι καπνιστές διέκοπταν τη συνήθεια μήνες πριν την υποβολή τους σε χειρουργική επέμβαση, όταν αυτή είναι προγραμματισμένη.

Ωστόσο, ο ακριβής χρόνος διακοπής  ώστε να απολαμβάνουν οι ασθενείς τα βέλτιστα αποτελέσματα δεν έχει προσδιοριστεί. Είναι ευνόητη, λοιπόν, η ανάγκη ενημέρωσης των ασθενών για τις επιπτώσεις του καπνίσματος στη θεραπεία κάθε μυοσκελετικής βλάβης και η παρότρυνσή τους να σταματήσουν το κάπνισμα πριν από οποιαδήποτε ορθοπαιδική επέμβαση», καταλήγει ο Δρ. Γιαννακόπουλος.

 

Πάγιες επιδιώξεις κάθε γυναίκας είναι η υγεία και η ομορφιά της. Καίρια θέματα της γυναικείας υγείας, διατροφής και ομορφιάς θα αναλυθούν από διακεκριμένους ομιλητές, στο πλαίσιο του 3ου FORUM ΥΓΕΙΑΣ που πραγματοποιείται φέτος για τρίτη χρονιά, στις 17 & 18 Μαρτίου στο Ζάππειο Μέγαρο, με την υποστήριξη περισσότερων από 20 επιστημονικών εταιρειών, το περιοδικό ΔΥΟ και τη ΖΙΤΑ Medical Management.

 

Ποια είναι τα συχνότερα γυναικολογικά προβλήματα του ωραίου φύλου και πώς μπορούν να αντιμετωπιστούν; Τι είναι το σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών και τι η ενδομητρίωση; Τι λύσεις υπάρχουν για τις γυναίκες που αντιμετωπίζουν προβλήματα γονιμότητας και πότε θα πρέπει μια γυναίκα να προχωρά σε κατάψυξη ωαρίων;

Πώς πρέπει κάθε γυναίκα να φροντίζει το δέρμα και τα μαλλιά της και τι ρόλο μπορούν να παίξουν τα συμπληρώματα διατροφής στην αντιγήρανση; Tι όπλα έχει σήμερα στη διάθεσή της η επιστήμη για να αποκαταστήσει την εμφάνιση της γυναίκας χωρίς νυστέρι; Υπάρχει τρόπος μια γυναίκα να πολεμήσει τον Νο1 γυναικείο εχθρό που λέγεται κυτταρίτιδα;

Εκτός από τη γονιμότητα και την ομορφιά, σημαντική είναι και η υγεία της γυναίκας. Πώς θα πρέπει μια γυναίκα να ελέγχει τον μαστό της και τι λύσεις υπάρχουν αν διαγνωστεί με καρκίνο;  Πώς τα αυτοάνοσα νοσήματα συνδέονται με τον σύγχρονο τρόπο ζωής και πώς μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε;

Ποιες αλλαγές θα πρέπει να περιμένει η γυναίκα στο σώμα της κατά την εμμηνόπαυση και ποια διατροφή και άσκηση θα πρέπει να ακολουθήσει αν διαγνωστεί με οστεοπόρωση;

 

Με το σύνθημα "Ανοίγουμε την υγεία στην κοινωνία", το FORUM ΥΓΕΙΑΣ έρχεται να απαντήσει σε όλα τα παραπάνω και σε πολλά ακόμη ερωτήματα. Πρόκειται για μια μοναδική ετήσια διοργάνωση που πλέον έγινε θεσμός. Διοργανώνεται για τρίτη χρονιά με στόχο την πρόληψη, δίνοντας την ευκαιρία στους συμμετέχοντες να ακούσουν και να ρωτήσουν κορυφαίους επιστήμονες σχεδόν για κάθε θέμα που απασχολεί τον άνδρα και τη γυναίκα, σε σχέση με την υγεία, τη διατροφή και την ομορφιά τους, αλλά και για την φροντίδα του παιδιού και του εφήβου!

 

«Το Χαμόγελο του Παιδιού»

 

Μια σημαντική συμμετοχή, αυτή του οργανισμού «Το Χαμόγελο του Παιδιού» και του κινητού πολυϊατρείου «Ιπποκράτης» στο 3ο FORUM ΥΓΕΙΑΣ, συμφωνήθηκε μεταξύ του Προέδρου του οργανισμού κ. Κωνσταντίνου Γιαννόπουλου και του Προέδρου του Ομίλου ΖΙΤΑ κ. Ζαχαρία Καπλανίδη.

           

Το κινητό πολυϊατρείο «Ιπποκράτης», που διαθέτει ωτορινολαρυγγολογικό, παιδιατρικό, οφθαλμολογικό, οδοντιατρικό τμήμα και ταξιδεύει σε όλη την Ελλάδα, έχοντας προσφέρει δωρεάν προληπτικές εξετάσεις σε περισσότερα από 100.000 παιδιά, από το 2002 έως σήμερα, το τρίτο σαββατοκύριακο του Μαρτίου θα βρίσκεται στο Ζάππειο, στο 3ο FORUM ΥΓΕΙΑΣ 2018, για να προσφέρει δωρεάν προληπτικές εξετάσεις στους παραπάνω τομείς σε εκατοντάδες παιδιά που θα προσέλθουν με τους γονείς τους.

 

Στο πλαίσιο του Forum, οι επισκέπτες θα έχουν την ευκαιρία να ακούσουν και να ρωτήσουν κορυφαίους επιστήμονες σχεδόν για κάθε θέμα που απασχολεί τον άνδρα και τη γυναίκα, σε σχέση με την υγεία, τη διατροφή και την ομορφιά τους, αλλά και για την φροντίδα του παιδιού και του εφήβου!

 

Παράλληλα, θα γίνουν πολλά διαδραστικά και θα υπάρχει παροχή εξατομικευμένων συμβουλών σε σχέση με την υγεία, τη διατροφή και την ομορφιά. «Το Χαμόγελο του Παιδιού» θα έχει ενεργό συμμετοχή και στα διαδραστικά, προσφέροντας δημιουργική απασχόληση στα παιδιά.

 

Η είσοδος για όλους τους επισκέπτες για όλα τα διαδραστικά και τις προαναφερόμενες προληπτικές εξετάσεις είναι απολύτως δωρεάν.

 

Τόσο στη διάρκεια των ομιλιών, όσο και σε ειδικό συνέδριο που θα διεξαχθεί παράλληλα με το 3ο FORUM ΥΓΕΙΑΣ στο Ζάππειο, ιδιαίτερη μνεία θα γίνει στη συμβολή των ιαματικών νερών τόσο στη δημιουργία καλλυντικών προϊόντων, όσο και γενικότερα στην υγεία και την ευεξία μας.

 

Αν η Υγεία, η Διατροφή και η Ομορφιά είναι στις βασικές σας προτεραιότητες, σας περιμένουμε στο Ζάππειο Μέγαρο στις 17 & 18 Μαρτίου και στο Συνεδριακό Κέντρο ‘’Ιωάννης Βελλίδης’’ στις 24 & 25 Νοεμβρίου στη Θεσσαλονίκη, αφού για πρώτη φορά φέτος, το FORUM ΥΓΕΙΑΣ βάζει σαν στόχο την πρόληψη και στη Θεσσαλονίκη!

 

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ!


Για περισσότερες πληροφορίες για το forum επισκεφθείτε τη διεύθυνση www.dyoforum.gr

To 1ο Συμπόσιο Λεμφοιδήματος διοργανώνει η Ομάδα Ειδικού Ενδιαφέροντος (Ο.Ε.Ε) Αποκατάστασης Παθήσεων του Λεμφικού Συστήματος και Οιδημάτων του Πανελλήνιου Συλλόγου Φυσιοθεραπευτών (ΠΣΦ). Το Συμπόσιο θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα, στο ξενοδοχείο Royal Olympic, στις 3 - 4 Μαρτίου 2018.

Το συμπόσιο με θέμα «Λεμφοίδημα και δυσλειτουργίες του Λεμφικού Συστήματος: Από την Πρόληψη στην Αντιμετώπιση» αποτελεί την πρώτη εκδήλωση - ορόσημο στον κύκλο της φυσικοθεραπείας και της διαχείρισης των οιδημάτων, γενικότερα, στην Ελλάδα.

Mε την επέκταση της εμφάνισης των νεοπλασιών, τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί επίσης πολύ η εμφάνιση δευτερογενών λεμφοιδημάτων. Σε παγκόσμιο επίπεδο, μάλιστα, όλο και περισσότεροι επιστήμονες διαφορετικών ειδικοτήτων μελετούν το λεμφοίδημα και εξειδικεύονται στην αντιμετώπισή του, με τελικό σκοπό την πρόληψη και, φυσικά, την βελτίωση της ποιότητας ζωής των ασθενών.

Στόχος της διοργάνωσης είναι η παρουσίαση τεκμηριωμένης επιστημονικά γνώσης σχετικά με τα λεμφοιδήματα, καθώς και ο καθορισμός και η εδραίωση ενός νέου οράματος και μιας σύγχρονης στρατηγικής σε ό,τι αφορά την αντιμετώπισή τους.

Διακεκριμένοι ομιλητές, από την Ελλάδα και το εξωτερικό, από διάφορες ειδικότητες-εξειδικεύσεις, θα αναπτύξουν θεματικές ενότητες που εκφράζουν την παγκόσμια ομοφωνία σχετικά με τις πρακτικές διαχείρισης των ασθενών που αντιμετωπίζουν δυσλειτουργίες στο λεμφικό σύστημα. Στόχος είναι να εκθέσουν τόσο τις διαφορετικές σκοπιές στην προσέγγιση των οιδημάτων όσο και τις διαφορετικές θεραπευτικές παρεμβάσεις, χαράζοντας, ταυτόχρονα, μία ενιαία στρατηγική στην ενημέρωση για το θέμα.

Στην προσπάθεια να ανταποκριθεί στις ανάγκες των ασθενών, αλλά και των συναδέλφων φυσικοθεραπευτών, ο ΠΣΦ συνδέει τη θεωρία με την πράξη, με την διοργάνωση κλινικών εργαστηρίων λεμφικής ελαστικής ταινίας (Tape) και αυτοπερίδεσης άνω και κάτω άκρου.

Παράλληλα με τις εργασίες του συνεδρίου έχει οργανωθεί επίσης χώρος έκθεσης, όπου θα παρουσιάζονται, από εξειδικευμένες εταιρείες του χώρου, όλες οι σύγχρονες επιλογές για τη διαχείριση του λεμφοιδήματος.

Οι εγγραφές έχουν ήδη ξεκινήσει στην ηλεκτρονική διεύθυνση lymphedema-congress.gr/ και θα ξεκινήσουν από τις 8 το πρωί του Σαββάτου στο ξενοδοχείο Royal Olympic.

 

 

Περισσότερες 800.000 επεμβάσεις , κατά μέσο όρο, αποκατάστασης κηλών γίνονται σε ετήσια βάση στην Αμερική αποτελώντας έτσι, σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία, από τις πιο συχνές εγχειρήσεις της γενικής χειρουργικής. 

Άλλες από αυτές γίνονται με την παραδοσιακή «ανοικτή» μέθοδο, ενώ υπάρχουν πολλαπλές παραλλαγές της ανοιχτής επέμβασης, καθώς πολλές ανοιχτές επεμβάσεις έχουν μεγάλα ποσοστά υποτροπών της τάξεως του 6% περίπου, με κύριο αποτέλεσμα οι κήλες να ξαναδημιουργούνται.

Τα τελευταία 10 χρόνια, η λαπαροσκοπική επέμβαση αποκατάστασης κηλών, κερδίζει ολοένα και περισσότερο έδαφος

και αυτό συμβαίνει, αν αναλογιστεί κανείς ότι το ποσοστό υποτροπής είναι κάτω του 1%. Τώρα πια με την εξέλιξη της τεχνολογίας και την χρήση του ρομπότ στην χειρουργική η αποκατάσταση της κήλης γίνεται ακόμη πιο εύκολα, πιο γρήγορα και πιο ανώδυνα, αναφέρει ο Dr Διαμαντής Θωμάς .

Η  νέα, επαναστατική μέθοδος της ρομποτικής αποκατάστασης  αποτελεί την καλύτερη και πιο σύγχρονη αντιμετώπιση για τον πάσχοντα, καθώς αφενός μεν προσφέρει όλα τα πλεονεκτήματα της ατραυματικής ενδοσκοπικής χειρουργικής, αφετέρου δε εμφανίζει μηδαμινά ποσοστά υποτροπής αναφέρει ο Dr Διαμαντής Θωμάς Διευθυντής Χειρουργός στο METROPOLITAN HOSPITAL .

Οι συζητήσεις στα χειρουργικά συνέδρια πριν την εμφάνιση της ρομποτικής χειρουργικής για την αντιμετώπιση της κήλης, ήταν κυρίως γύρω από τις υποτροπές  την αντιμετώπισή τους και το πώς θα ελαττωθεί το ποσοστό των υποτροπών. Τώρα πλέον οι συζητήσεις επικεντρώνονται γύρω από την ελαχιστοποίηση του πόνου και την άμεση επιστροφή στην καθημερινότητα.

-Τι είναι η κήλη;

Με τον όρο κήλη ονομάζουμε το φαινόμενο κατά το οποίο τα εσωτερικά στρώματα των κοιλιακών μυών αδυνατίζουν, δημιουργώντας  ένα χάσμα μέσα από το οποίο προβάλλει κάποιο σπλάχνο, έτσι και η εσωτερική επένδυση της κοιλιάς σπρώχνει μέσα από την αδυνατισμένη περιοχή του κοιλιακού τοιχώματος δημιουργώντας ένα μικρό μπαλόνι – σαν σάκο. Άνδρες και γυναίκες μπορεί να εμφανίσουν κήλη. Το πρόβλημα αυτό αν δεν αντιμετωπισθεί έγκαιρα, μπορεί να οδηγήσει στην έξοδο και «στραγγαλισμό» του εντέρου που μερικές φορές ανατάσσεται εύκολα από τον ίδιο τον ασθενή, στις περιπτώσεις όμως που δεν ανατάσσεται απαιτείται επείγουσα επέμβαση.

-Επιλογές ως προς τη θεραπεία.

Δεν υπάρχουν πολλές επιλογές για κάποιον που πάσχει από κήλη εξηγεί ο Δρ Διαμαντής Θωμάς. Η συντηρητική αγωγή με χρήση κηλεπιδέσμου δεν συνιστάται διότι δεν είναι αποτελεσματική, εκτός του ότι μπορεί να προκληθούν ακόμα και συμφύσεις. Όλες σχεδόν οι κήλες απαιτούν χειρουργική επέμβαση.

-Τρόποι χειρουργικής αποκατάστασης.

Οι χειρουργικές επεμβάσεις μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ΄90, γινόντουσαν με τον κλασσικό  τρόπο της ανοιχτής χειρουργικής. Με την μέθοδο αυτή, η τομή επεκτείνεται από το δέρμα, στο υποδόριο λίπος και τις μυϊκές περιτονίες προκειμένου ο χειρουργός να φθάσει στο επίπεδο της βλάβης. Για την αποκατάσταση της βλάβης, χρησιμοποιούνται   είτε μόνον ράμματα, είτε ένα  κομμάτι χειρουργικού πλέγματος. Στη συγκεκριμένη μέθοδο η χρήση μόνο ραμμάτων εμφανίζει πιθανότητες υποτροπής της τάξης του 10% , ενώ στην τεχνική της χρήσης πλέγματος, οι πιθανότητες υποτροπής κινούνται στα επίπεδα του 1%. Γι’ αυτό και τις τελευταίες δυο δεκαετίες έχει επικρατήσει η χρήση πλέγματος, καθώς με  το πλέγμα δεν έχουμε τάση στους ιστούς και καλύπτεται το κενό που επέτρεψε στη κήλη να εμφανισθεί.

Από τις αρχές της δεκαετίας του ΄90  η λαπαροσκοπική αποκατάσταση μπαίνει στην ζωή μας .

 

Όμως, μια νέα μέθοδος άλλαξε κυριολεκτικά τα δεδομένα σε πολλές χειρουργικές επεμβάσεις. Πρόκειται για την ρομποτική αποκατάσταση της κήλης, όπου ο χειρουργός χειρίζεται τους ιστούς όχι με άμεση επαφή αλλά μέσω μιας οθόνης, και με ειδικά ρομποτικά εργαλεία. Σ’ αυτή την εξέλιξη βοήθησε η ανάπτυξη της τεχνολογίας δηλαδή η χρήση ρομποτικών συστημάτων, καθοδηγουμένων από ηλεκτρονικούς υπολογιστές.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αναφέρει ο Dr Διαμαντής Θωμάς,  παρουσιάζει   η εφαρμογή της ρομποτικής χειρουργικής, με το σύστημα DA VINCI, στην αποκατάσταση της κοιλιοκήλης, της ομφαλοκήλης, της ΜΤΧ κοιλιοκήλης  και της βουβωνοκήλης με την εξωπεριτοναϊκή προσπέλαση ( e- TEP) , δηλαδή όλο το χειρουργείο γίνεται ρομποτικά χωρίς να εισέλθουν τα χειρουργικά ρομποτικά εργαλεία εντός της  περιτοναϊκής κοιλότητας . Η επέμβαση αυτή πραγματοποιήθηκε  πρώτη φορά στην Ελλάδα στο METROPOLITAN HOSPITAL από τον χειρουργό ΔΙΑΜΑΝΤΗ ΘΩΜΑ  M.D.  Ph.D.  F.A.C.S.  με απόλυτη επιτυχία.  Η επέμβαση αυτή γίνεται συνήθως με γενική αναισθησία και διαρκεί μισή έως μία ώρα το πολύ. Η τεχνική αυτή επιτρέπει στον ασθενή να αναρρώσει πιο γρήγορα και να έχει μικρότερη μετεγχειρητική ταλαιπωρία. Μετά μίας με δύο μερών από την επέμβαση αισθάνεται και είναι απολύτως υγιής απαλλαγμένος από τις ενοχλήσεις του και επιστρέφει άμεσα στις καθημερινές του δραστηριότητες ενώ με την πάροδο των εβδομάδων, όλα τα σημάδια της επέμβασης εξαφανίζονται πλήρως διασφαλίζοντας έτσι ένα άριστο αισθητικό αποτέλεσμα.

Η νέα χειρουργική τεχνική συνδυάζει όλα τα πλεονεκτήματα της εξωπεριτοναϊκής προσπέλασης και τα οφέλη της ρομποτικής χειρουργικής.

Η εξωπεριτοναϊκή προσπέλαση συμβάλλει στο να αποφύγουμε τραυματισμό των σπλάχνων, στην τοποθέτηση του πλέγματος στην καλύτερη ανατομική θέση, στην αποφυγή δημιουργίας υγρώματος, στην αποφυγή διαπύησης του πλέγματος, στην αποφυγή συμφύσεων μεταξύ πλέγματος και εντέρου.     

Τα πλεονεκτήματα της ρομποτικής χειρουργικής, για τον χειρουργό είναι η τρισδιάστατη (3D) εικόνα με πολύ μεγάλη μεγέθυνση (δίνει την αίσθηση στον χειρουργό ότι βρίσκεται εντός της περιτοναϊκής κοιλότητας).

Διαθέτει διορθωτικό φίλτρο για απόσβεση ενδεχόμενου τρόμου (τρέμουλο) των χεριών του χειρουργού, με αποτέλεσμα μεγαλύτερη ακρίβεια στις λεπτές χειρουργικές κινήσεις.

Τα χειρουργικά ρομποτικά εργαλεία πραγματοποιούν όλες τις κινήσεις που πραγματοποιεί το ανθρώπινο χέρι και με περιστροφή 360ο στο χειρουργικό πεδίο. Επομένως ο χειρουργός πραγματοποιεί δύσκολους χειρισμούς με μεγαλύτερη άνεση.

Ένα άλλο μεγάλο πλεονέκτημα είναι ο προσχεδιασμός του χειρουργείου στον Η/Υ χρησιμοποιώντας εικόνες των οργάνων από προηγηθείσες εξετάσεις Αξονική Τομογραφία ή Μαγνητική Τομογραφία, που ο χειρουργός μπορεί να ανακαλέσει στην οθόνη του στην διάρκεια της χειρουργικής επεμβάσεως (Intraoperational Navigation).

Για τον ασθενή τα πλεονεκτήματα είναι η ταχύτερη ανάρρωση, μείωση του χρόνου παραμονής στο νοσοκομείο, ελαχιστοποίηση του  μετεγχειρητικού πόνου. Επίσης προσφέρει ένα αναίμακτο χειρουργείο και τα καλύτερα αισθητικά αποτελέσματα λόγω του μικρού μεγέθους των τομών.

Όλες οι κήλες του κοιλιακού τοιχώματος μπορούν να γίνουν ρομποτικά (δηλαδή οι εξωτερικές κήλες) όπως οι βουβωνοκήλες, οι ομφαλοκήλες, οι μηροκήλες, οι μετεγχειρητικές κήλες, οι κήλες λευκής γραμμής ή επιγαστρικές κήλες, το σύνδρομο κοιλιακών προσαγωγών που παρουσιάζουν οι αθλητές ακόμη και πιο σπάνιες κήλες όπως η σπιγγέλιος κήλη, η littre και άλλες. Ρομποτικά μπορούν να αντιμετωπιστούν επίσης  και οι εσωτερικές κήλες (διαφραγματοκήλες) αλλά δεν είναι του παρόντος αυτό το θέμα.

 

 

 

 

 

 

 

Σημαντικά βήματα προόδου για την αναζωογόνηση της περιοχής γύρω από τα μάτια έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια και πλέον λαμβάνεται υπόψη ολόκληρο το άνω τμήμα του προσώπου κατά το σχεδιασμό της θεραπείας γι’ αυτό.

Όπως εξηγεί ο πλαστικός χειρουργός Δρ. Δημήτρης Δρακωτός, η περιοφθαλμική αναζωογόνηση θεωρείται επιτυχημένη όταν σέβεται την φυσική έκφραση του ασθενούς. Γι’ αυτό τον λόγο δεν υπάρχει μία θεραπεία κατάλληλη για όλους, αλλά το θεραπευτικό πλάνο καταρτίζεται εξατομικευμένα και συχνά αποτελείται από συνδυασμό διαφορετικών προσεγγίσεων.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα προόδου αποτελούν οι μέθοδοι που συνιστώνται για τα «βαθουλωμένα» μάτια, τις σακούλες κάτω από αυτά και τους μαύρους κύκλους.

«Η υποκόγχια εμβύθιση, όπως λέγεται επιστημονικά το “βαθούλωμα” των ματιών, συνήθως είναι συνέπεια της μείωσης του λιπώδους ιστού της περιοχής», λέει ο Δρ. Δρακωτός. «Αυτό προκαλεί απώλεια όγκου, που εντείνεται με την ηλικία, με την σημαντική απώλεια βάρους ή/και με ορμονικές διαταραχές. Η απώλεια του υποδόριου λίπους κάνει τις υποκείμενες οστικές δομές να προεξέχουν και τα μάτια μοιάζουν βαθουλωμένα. Επειδή εξάλλου το δέρμα κάτω από τα μάτια είναι πολύ ευαίσθητο και λεπτό, μπορεί να φαίνεται πιο σκούρο διότι δημιουργείται μια κοιλότητα από την έλλειψη λίπους, η οποία εκτείνεται από τη ρίζα της μύτης προς τις παρειές».

Όταν το πρόβλημα είναι ήπιο, συνήθως μπορεί να αντιμετωπιστεί με εγχύσεις υλικών, όπως το υαλουρονικό οξύ. Αν όμως αφεθεί χωρίς θεραπεία, η κατάσταση μπορεί να επιδεινωθεί και οι σκιές να αποκτήσουν σκούρα χροιά. Επιπλέον, όταν το υποδόριο λίπος της περιοχής προεξέχει από τον κόγχο, δημιουργούνται οι «σακούλες» κάτω από τα μάτια.

Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις απαιτούνται πιο εξελιγμένες θεραπείες.

Μικρολιποδόμηση (micro-lipostructure)

«Για τα έντονα βαθουλωμένα μάτια η πιο σύγχρονη αντιμετώπιση γίνεται με τεχνικές μικρολιποδόμησης (micro-lipostructure), κατά τις οποίες γίνεται αυτόλογη μεταφορά λίπους», λέει ο ειδικός. «Το λίπος λαμβάνεται από άλλα σημεία του σώματος του ασθενούς (συνήθως από την κοιλιά, το εσωτερικό των γονάτων ή τους μηρούς) και έπειτα από ειδική επεξεργασία εγχέεται κάτω από τα μάτια του. Μπορεί να χρειασθεί να γίνει λιποδόμηση και στις παρειές, το κάτω βλέφαρο ή τους κροτάφους για να αποκατασταθεί ο φυσικός όγκος του προσώπου.

Η τεχνική αυτή αποδίδει πολύ καλά στους ασθενείς με σημαντική απώλεια λιπώδους ιστού και τα αποτελέσματά της συνήθως είναι μόνιμα».

Με την μικρολιποδόμηση βελτιώνονται και οι μαύροι κύκλοι, αφού διορθώνεται η κοιλότητα που τους δημιουργεί. 

Η μικρολιποδόμηση διαρκεί περίπου μία ώρα και δεν απαιτεί νοσηλεία του ασθενούς. Ωστόσο για 8-10 ημέρες μπορεί να υπάρχει οίδημα στις θεραπευμένες περιοχές.

Οι «σακούλες»

Όταν εκτός από τους μαύρους κύκλους υπάρχουν και «σακούλες», γίνεται πρώτα αφαίρεση της «σακούλας» και ύστερα αποκατάσταση του χαμένου όγκου.  Αυτό γίνεται ταυτοχρόνως, στο ίδιο χειρουργείο.

«Η “σακούλα” αφαιρείται από το εσωτερικό του βλεφάρου (μέσω του επιπεφυκώτα) χωρίς να γίνει εξωτερική τομή. Ύστερα γίνεται μικρολιποδόμηση για τους κύκλους», εξηγεί ο Δρ. Δρακωτός. «Απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή κατά την αφαίρεση του λιπώδους ιστού που σχηματίζει τη “σακούλα”, διότι το δέρμα πρέπει να έρθει στο ίδιο επίπεδο με αυτό που θα δημιουργηθεί μετά την έγχυση του αυτόλογου λίπους».

Το αποτέλεσμα του συνδυασμού μικρολιποδόμησης/διεπιπεφυκωτικής διόρθωσης είναι μόνιμο όταν εφαρμόζεται σωστά και δεν επανεμφανίζεται «σακούλα» στο ίδιο σημείο.

Η διάρκεια της επέμβασης είναι 1,5-2 ώρες, δεν απαιτεί νοσηλεία, αλλά για 8-10 ημέρες θα υπάρχει οίδημα στα μάτια.

Βέβαια, «σακούλες» δεν δημιουργούνται μόνο όταν υπάρχει «βαθούλωμα» των ματιών, αλλά και εξαιτίας της φυσικής διαδικασίας της γήρανσης. Σε τέτοια περίπτωση, θα εφαρμοστεί η τεχνική της διεπιπεφυκωτικής διόρθωσης μεμονωμένα.

«Επειδή η θεραπεία γίνεται χωρίς εξωτερική τομή, δεν χρειάζεται ράμματα ούτε προκαλεί αιμορραγία ή ουλή, με αποτέλεσμα να δημιουργείται και μικρότερο οίδημα», τονίζει ο Δρ. Δρακωτός. «Έτσι, ο ασθενής έρχεται στο νοσοκομείο, εφαρμόζεται η θεραπεία και επιστρέφει στις δραστηριότητές του σε 2-3 μέρες».

Ο τρόπος ζωής

Οι «σακούλες» κάτω από τα μάτια μπορεί να επιδεινωθούν από διάφορους παράγοντες, ανάμεσα στους οποίους συμπεριλαμβάνεται η υπερκατανάλωση άλατος, η συστηματική κατανάλωση αλκοόλ, η έλλειψη ύπνου, αλλά και οι ορμονικές διακυμάνσεις του εμμήνου κύκλου.

Οι «σακούλες» συνήθως είναι πιο εμφανείς το πρωί, διότι επιδεινώνονται από την οριζόντια στάση του σώματος στη διάρκεια της νύκτας. Την ημέρα, όμως, που το σώμα είναι κάθετο, το οίδημα υποχωρεί και γίνονται λιγότερο εμφανείς.

 

 

 

 

Μία στις 250 γυναίκες ηλικίας κάτω των 30 ετών (μεταξύ αυτών και ποσοστό έως 2,5% των κοριτσιών εφηβικής ηλικίας) και τουλάχιστον 1 στις 100 στις ηλικίες 30-39 ετών παρουσιάζουν πρώιμη ωοθηκική ανεπάρκεια ή αλλιώς πρόωρη εμμηνόπαυση.

Η κατάσταση μπορεί να εκδηλωθεί οποιαδήποτε στιγμή της ζωής τους, πριν ή αφότου αποκτήσουν παιδιά ή ενόσω ακόμα προγραμματίζουν την οικογένειά τους.

Όποτε κι αν εμφανιστεί, ο ψυχικός και σωματικός της αντίκτυπος είναι μεγάλος. Τα κορίτσια και οι γυναίκες που την εκδηλώνουν, την βιώνουν σαν ένα σιωπηλό πένθος που πλήττει την αυτοεκτίμησή τους, όπως είχε δείξει πριν από λίγα χρόνια βρετανική μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Climacteric, την Επιθεώρηση της Διεθνούς Εταιρείας Εμμηνόπαυσης (IMS).

Συχνά μάλιστα αποτελεί αληθινό σοκ που συνοδεύεται από πολλές αρνητικές εκβάσεις για την ψυχική υγεία, με υψηλότερα ποσοστά κατάθλιψης, αγχωδών διαταραχών και διαταραγμένης εικόνας σώματος, σύμφωνα με άλλη μελέτη που είχε δημοσιευθεί στο ίδιο περιοδικό. Χώρια τα σωματικά συμπτώματα που εξαντλούν τις ασθενείς.

Κοινό εύρημα των μελετών για τον ψυχοσωματικό αντίκτυπο της πρόωρης εμμηνόπαυσης είναι ότι οι γυναίκες θα ήθελαν περισσότερη ενημέρωση για την κατάστασή τους. Ο μαιευτήρας-χειρουργός γυναικολόγος Δρ. Ιωάννης Π. Βασιλόπουλος, MD, MSc, ειδικός στην Υποβοηθούμενη Αναπαραγωγή και ιδρυτικό μέλος του Institute of Life-ΙΑΣΩ, δίνει τις απαντήσεις στα συνηθέστερα ερωτήματα των ασθενών.

Τι είναι η πρώιμη ωοθηκική ανεπάρκεια;

Είναι η απώλεια της ωοθηκικής λειτουργίας σε γυναίκες ηλικίας κάτω των 40 ετών. Οι γυναίκες που πάσχουν από αυτήν δεν έχουν ωορρηξία κάθε μήνα. Αυτό μπορεί να οφείλεται στο ότι έχουν μικρότερο από τον φυσιολογικό αριθμό ωοθυλακίων ή δυσλειτουργία των ωοθηκών.

Ποιος είναι φυσιολογικά ο ρόλος των ωοθηκών;

Οι ωοθήκες παράγουν τις ορμόνες του γυναικείου φύλου (οιστρογόνα και προγεστερόνη), σε αντίδραση με άλλες ορμόνες (την FSH και την LH) οι οποίες παράγονται από έναν αδένα του εγκεφάλου που λέγεται υπόφυση. Όλες αυτές οι ορμόνες αλληλεπιδρούν φυσιολογικά κάθε μήνα στο πλαίσιο του εμμήνου κύκλου, που οδηγεί στην ωρίμανση ενός ωοθυλακίου και στην απελευθέρωση του ωαρίου που φιλοξενεί. Στην πρώιμη ωοθηκικών ανεπάρκεια οι ωοθήκες παύουν να παράγουν φυσιολογικά επίπεδα οιστρογόνων και μπορεί να μην παράγουν ωάρια.

Ποια είναι τα συμπτώματα της ωοθηκικής ανεπάρκειας;

* Άστατη έμμηνος ρύση (κυρίως διαφορά στη διάρκεια της αιμορραγίας, αλλαγή στη ροή του αίματος ή και αμμηνόρροια για τουλάχιστον 3 μήνες στη σειρά)

* Εξάψεις

* Νυκτερινές εφιδρώσεις

* Μείωση της ερωτικής επιθυμίας

* Οξυθυμία

* Πόνος κατά το σεξ

* Λέπτυνση και ξηρότητα του κόλπου

Ωστόσο μερικές γυναίκες εξακολουθούν να έχουν φυσιολογική έμμηνο ρύση και κανένα σύμπτωμα. Σε τέτοιες περιπτώσεις η διάγνωση γίνεται με ειδικές ορμονικές εξετάσεις.

Σε τι διαφέρει η πρώιμη ωοθηκική ανεπάρκεια από την κλιμακτήριο;

Η μέση ηλικία της εμμηνόπαυσης είναι τα 51 έτη, ενώ της πρώιμης ωοθηκικής ανεπάρκειας τα 27. Επιπλέον, όταν η γυναίκα έχει εμμηνόπαυση, δεν διαθέτει πλέον ωοθυλάκια από τα οποία θα απελευθερωθούν ωάρια και έτσι δεν έχει πια έμμηνο ρύση. Στην πρώιμη ωοθηκικών ανεπάρκεια, όμως, μπορεί να έχει ακόμα ωοθυλάκια τα οποία όμως δυσλειτουργούν ή δεν είναι επαρκή. Έτσι, εξακολουθεί να έχει έμμηνο ρύση αλλά αυτή είναι άστατη (η διαταραχή της εμμήνου ρύσεως είναι ένα από τα βασικά ύποπτα συμπτώματα της πρόωρης εμμηνόπαυσης). Βέβαια, η άστατη έμμηνος ρύση μπορεί να έχει και άλλες αιτίες, γι’ αυτό και απαιτείται ενδελεχής διερεύνηση.

Τι προκαλεί την πρώιμη ωοθηκική ανεπάρκεια;

Σύμφωνα με το Αμερικανικό Κολλέγιο Μαιευτήρων & Γυναικολόγων (ACOG), στο 80-90% των περιπτώσεων δεν ανευρίσκεται συγκεκριμένη αιτία και γι’ αυτό χαρακτηρίζεται ως ιδιοπαθής (δηλαδή αγνώστου αιτιολογίας). Στο 4% των περιπτώσεων υπάρχουν ενδείξεις ότι είναι αυτοάνοση κατάσταση, δηλαδή προκαλείται από υπερλειτουργία του ίδιου του ανοσοποιητικού συστήματος της γυναίκας. Στις υπόλοιπες περιπτώσεις η αιτία μπορεί να είναι:

* Χημειοθεραπεία ή ακτινοθεραπεία για καρκίνο

* Ορισμένες χρωμοσωμικές ανωμαλίες

* Ενδοκρινικές παθήσεις, όπως ο υποπαραθυρεοειδισμός και ο υποαδρεναλισμός.

* Εγχειρήσεις στην πύελο (π.χ. υστερεκτομή με αφαίρεση των ωοθηκών)

* Ορισμένα διηθητικά ή λοιμώδη ιογενή νοσήματα

Σημειώνεται ότι επειδή η αυτοανοσία είναι σημαντικός παράγοντας πρώιμης ωοθηκικής ανεπάρκειας, οι γυναίκες με οικογενειακό ιστορικό αυτοανοσίας (κυρίως υποθυρεοειδισμό, λεύκη, ρευματοειδή αρθρίτιδα, ψωρίαση, ελκώδη κολίτιδα ή νόσο του Crohn) πρέπει πριν την ηλικία των 35 ετών να υποβάλλονται σε εξέταση ωοθηκικής εφεδρείας (ΑΜΗ) και να προβαίνουν σε κρυοσυντήρηση ωαρίων.

Πώς γίνεται η διάγνωση;

Οι γυναίκες με πρώιμη ωοθηκική ανεπάρκεια υποβάλλονται σε ορμονικές εξετάσεις που συνήθως δείχνουν ότι έχουν πολύ αυξημένα επίπεδα FSH και χαμηλά επίπεδα οιστραδιόλης (είναι οιστρογόνο). Το εύρημα αυτό πρέπει να επιβεβαιωθεί σε δύο διαφορετικές αιματολογικές εξετάσεις που πρέπει να γίνουν με διαφορά τουλάχιστον 4 εβδομάδων η μία από την άλλη. Αν η γυναίκα εξακολουθεί να έχει έμμηνο ρύση, η εξέταση πρέπει να γίνει την 2η έως 4η ημέρα της περιόδου. Υποβάλλεται επίσης στην εξέταση αίματος ΑΜΗ για την ωοθηκική εφεδρεία και σε υπερηχογράφημα ωοθηκών.

Θα χρειαστώ άλλες εξετάσεις;

Στο πλαίσιο της διερεύνησης γίνονται εξετάσεις θυρεοειδούς και σακχαρώδη διαβήτη, διότι μερικές φορές η πρώιμη ωοθηκική ανεπάρκεια σχετίζεται με αυτά τα νοσήματα. Μπορεί επίσης να γίνουν εξετάσεις των χρωμοσωμάτων (έλεγχος καρυότυπου), καθώς και μέτρηση οστικής πυκνότητας (η έλλειψη των οιστρογόνων μπορεί να οδηγήσει στην οστεοπόρωση).

Ποιες είναι οι θεραπευτικές επιλογές;

Η κύρια θεραπεία είναι ορμονική, διότι πρέπει να γίνει υποκατάσταση των ορμονών που φυσιολογικά θα παρήγαγαν οι ωοθήκες έως την εμμηνόπαυση. Η ορμονοθεραπεία καταπραΰνει τα συμπτώματα και υποστηρίζει την οστική, καρδιαγγειακή και σεξουαλική υγεία της ασθενούς.

Θα μπορέσω να αποκτήσω παιδί;

Η γονιμότητα των ασθενών μπορεί σε μερικές περιπτώσεις να διατηρηθεί. Yπολογίζεται ότι ποσοστό 5-10% των γυναικών μένουν έγκυοι με φυσικό τρόπο, δίχως υποβοήθηση, ενώ οι υπόλοιπες χρειάζονται υποβοήθηση, συνήθως εξωσωματική με δανεικά ωάρια. Ειδικά οι γυναίκες ηλικίας κάτω των 35 ετών μπορούν να δοκιμάσουν mini IVF (ή εξωσωματική σε φυσικό κύκλο) πριν προχωρήσουν στη χρήση δανεικών ωαρίων. Και στις γυναίκες με πρώιμη ωοθηκική ανεπάρκεια, όμως, ο σημαντικότερος παράγοντας γονιμότητας είναι η ηλικία.

Μπορεί να υπάρξουν συνέπειες για την υγεία μου;

Τα χαμηλά επίπεδα οιστρογόνων μπορεί να οδηγήσουν στην πρόωρη οστεοπόρωση και να αυξήσουν τον καρδιαγγειακό κίνδυνο. Επομένως, η γυναίκα πρέπει να υιοθετεί υγιεινές συνήθειες (π.χ. να μην καπνίζει, να τρέφεται υγιεινά, να γυμνάζεται). Επειδή εξάλλου η πρώιμη ωοθηκική ανεπάρκεια έχει και σημαντικό ψυχικό αντίκτυπο, είναι σημαντικό για τις ασθενείς να μιλούν ανοικτά για το πρόβλημά τους και να ζητούν βοήθεια από τον κοινωνικό τους περίγυρο ή και τους ειδικούς.

 

 

Προβληματισμό αλλά και ανησυχία προκαλεί σε  πολλούς υποψήφιους για ρινοπλαστική η φήμη ότι μετά την επέμβαση μπορεί να χαθεί η όσφρηση. Είναι όμως υπαρκτός ο κίνδυνος; Σύμφωνα με τους ειδικούς η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση, είτε η συγκεκριμένη επέμβαση πραγματοποιείται για αισθητικούς λόγους είτε για λόγους υγείας.

«Η όσφρηση είναι κρίσιμη και σημαντική για την καθημερινότητά μας, την αντίληψη του κόσμου γύρω μας, την προστασία μας, την ποιότητα ζωής μας. Μπορεί να μας προειδοποιήσει για κάποιο επικείμενο κίνδυνο, όπως η ύπαρξη διαρροής υγραερίου, ή το καμένο φαγητό στην κατσαρόλα το οποίο θα μπορούσε να γίνει αιτία πυρκαγιάς, να αποτελέσει το μέσο για την απόλαυση ενός εύοσμου άνθους ή ενός αρώματος. Χωρίς την όσφρηση είναι απίθανο να διαχωρίσει ο άνθρωπος εάν αυτό που πίνει είναι νερό ή καφές, την μυρωδιά του οποίου συνθέτουν περισσότερα από 800 διαφορετικά μόρια», μας εξηγεί ο πλαστικός χειρουργός προσώπου – ΩΡΛ Δρ. Γεώργιος Μοιρέας. Η όσφρηση σχετίζεται με το 80% της γεύσης και γι’ αυτό πολλοί συγχέουν την απώλεια όσφρησης με την απώλεια της γεύσης. Όμως η γλώσσα μπορεί να διαχωρίσει μόνο το γλυκό, το αλμυρό, το πικρό, το ξινό ή το καυτερό. Η όσφρηση είναι αυτή που δίνει βασικά την πληροφορία στον εγκέφαλο ώστε να αναγνωρίσει τα τρόφιμα. Αυτό το γεγονός γίνεται εύκολα αντιληπτό όταν ο άνθρωπος, λόγω κρυολογήματος, υποφέρει από ρινική απόφραξη οπότε έχει και δυσκολία εκτίμησης της γεύσης των τροφίμων. Είναι ολοφάνερο λοιπόν πόσο σημαντική είναι στη ζωή μας η όσφρηση και είναι απολύτως φυσιολογική η ανησυχία για πιθανή απώλειά της.

Το ίδιο που προκαλείται όταν η μύτη είναι βουλωμένη εξαιτίας ενός κρυολογήματος συμβαίνει για κάποιο περιορισμένο χρονικό διάστημα και μετά από μια επέμβαση ρινικού διαφράγματος ή ρινοπλαστικής. Τα κύτταρα των τριχιδίων που βρίσκονται στη μύτη είναι οι υποδοχείς οσμής που επιτρέπουν την είσοδο των χημικών ουσιών στη μύτη και τη διάλυση τους στο οσφρητικό επιθήλιο. Για τον λόγο αυτό, οι υποδοχείς της  όσφρησης είναι γνωστοί ως απολήξεις του οσφρητικού νεύρου ή αλλιώς οσφρητικά νημάτια. Αυτά τα νημάτια φτάνουν από τα ρουθούνια στην κορυφή της βάσης του κρανίου. Η ύπαρξη οιδήματος εμποδίζει τη λειτουργικότητά τους.

 

«Το οίδημα που προκαλεί κάποια επέμβαση στην μύτη πιθανόν να δυσκολεύει τα μόρια της οσμής να φθάσουν μέχρι το πίσω μέρος της, όπου βρίσκονται εκατομμύρια αισθητήριοι νευρώνες οι οποίοι ερμηνεύουν τις χιλιάδες μυρωδιές που οσμιζόμαστε κάθε μέρα. Κι επειδή η όσφρηση είναι τόσο στενά συνδεδεμένη με τη γεύση, οι ασθενείς αμέσως μετά από μια ρινοπλαστική ή επέμβαση διαφράγματος μπορεί και να έχουν δυσκολία να γευθούν τα περισσότερα τρόφιμα. Αυτό, όμως, είναι απολύτως φυσιολογικό και βεβαίως προσωρινό. Τα συμπτώματα υποχωρούν με τη μείωση του ρινικού οιδήματος, η διάρκεια του οποίου διαρκεί συνήθως 4-5 ημέρες, ενώ δεν ξεπερνά τις 4-6 εβδομάδες. Γι’ αυτό δεν υπάρχει απολύτως κανένας λόγος ανησυχίας περί μετατροπής της κατάστασης σε χρόνια. Η μόνιμη απώλεια της αίσθησης της όσφρησης όταν η χειρουργική επέμβαση διενεργείται από εξειδικευμένους ρινοχειρουργούς ουσιαστικά είναι απίθανη, ενώ κάποια σχετική μείωση είναι πιθανή όταν η επέμβαση δεν εκτελεστεί σωστά», τονίζει ο Δρ.Μοιρέας.

Στην πραγματικότητα υπάρχει πιθανότητα η ρινοπλαστική να βοηθήσει στη βελτίωση της όσφρησης, εάν αποκαταστήσει πιθανά ρινικά προβλήματα που εμποδίζουν τη φυσιολογική αναπνοή από τη μύτη. Η διόρθωση αυτών απελευθερώνει τις διόδους και οι ασθενείς μυρίζουν καλύτερα. Ουσιαστικά, η πλαστική χειρουργική της μύτης μπορεί να διορθώσει λειτουργικά και αναπνευστικά προβλήματα τα οποία υφίστανται για χρόνια.

Η πάθηση που εμποδίζει τις περισσότερες φορές την ομαλή ροή του αέρα και επομένως και την όσφρηση είναι η σκολίωση ρινικού διαφράγματος (στραβό διάφραγμα), όπου το τοίχωμα που χωρίζει τα δύο ρουθούνια και τις δύο ρινικές θαλάμες είναι στραβό ή παραμορφωμένο. Η παρέκκλιση αυτή μπορεί να αφορά το αρχικό χόνδρινο τμήμα του διαφράγματος ή το εν συνεχεία αυτού οστέινο τμήμα.

Επίσης, την ομαλή ροή αέρα μπορεί να εμποδίζουν οι ρινικοί πολύποδες, οι οποίοι είναι καλοήθη ογκίδια που πολλές φορές σχετίζονται με επανειλημμένες λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού και με αλλεργίες. Οι πολύποδες, σχηματίζονται στο εσωτερικό της μύτης, με την πάροδο του χρόνου αυξάνονται σε μέγεθος και αποφράσσουν συνήθως και τις δύο ρινικές θαλάμες.

Η υπερτροφία ιδίως των κάτω ρινικών κογχών, που είναι οι ανατομικοί σχηματισμοί που βρίσκονται στο κάτω μέρος της ρινικής θαλάμης και στην εσωτερική επιφάνεια της μύτης απέναντι από το διάφραγμα και έχουν ως αποστολή την ύγρανση, θέρμανση και το φιλτράρισμα του εισπνεόμενου αέρα, μπορεί επίσης να δυσκολέψει τη διέλευση του αέρα από τη μύτη.

Προβλήματα στις ρινικές βαλβίδες, οι οποίες αποτελούν τον κύριο ρυθμιστή της ροής του αέρα, δύνανται να προκαλέσουν μεγάλη δυσχέρεια στην αναπνοή και στην όσφρηση. Πιο χαρακτηριστικό φαινόμενο είναι η σύμπτωση των πλάγιων ρινικών τοιχωμάτων, η οποία συμβαίνει με τη φυσιολογική ή με τη έντονη εισπνοή και προκαλεί απόφραξη της ρινικής διόδου και δυσλειτουργία των βαλβίδων, με αποτέλεσμα ο ασθενής να μην μπορεί ούτε να αναπνεύσει από τη μύτη ούτε και να μυρίσει.

Σύμφωνα με τον Δρ. Μοιρέα, η ρινοπλαστική που γίνεται αποκλειστικά για την αποκατάσταση του υπάρχοντος προβλήματος ή πραγματοποιείται για αισθητικούς λόγους αλλά ταυτόχρονα διορθώνει την ανατομία και ο αέρας περνά πια από τη μύτη μπορεί να βελτιώσει την όσφρηση του χειρουργημένου ασθενή. Οι επεμβάσεις αυτές στις μέρες μας γίνονται με υπερσύγχρονα εργαλεία και τεχνικές που επιτρέπουν την πιο ανώδυνη διεξαγωγή τους. Η diamondρινοπλαστική, για παράδειγμα, δίνει τη δυνατότητα στον χειρουργό να σμιλέψει τα ρινικά οστά λεπταίνοντάς τα, ακόμα και να τα κόψει χωρίς να προκληθεί βλάβη στους υπόλοιπους ευαίσθητους ιστούς της μύτης. Μπορεί να ευθειάσει τα οστά για να διευκολυνθεί η αναπνοή ακριβώς στο επιθυμητό σημείο, πράγμα που ήταν αδύνατο παλαιότερα με τα συμβατικά εργαλεία. Σε συνδυασμό δε με την τρισδιάστατη προσομοίωση ρινοπλαστικής ο ασθενής μπορεί να είναι περισσότερος σίγουρος από ποτέ για το αποτέλεσμα της επέμβασης.

Συμπερασματικά, μια επέμβαση στην μύτη όπως μια ρινοπλαστική μπορεί να δημιουργήσει προσωρινή ελάττωση της όσφρησης η οποία επανέρχεται πολύ γρήγορα με την μείωση του ρινικού οιδήματος που προκαλεί η επέμβαση. Από την άλλη, επιπρόσθετα, μπορεί και να βελτιώσει οριστικά πλέον την αναπνοή του ασθενή δίνοντάς του τη δυνατότητα να μυρίζει και να γεύεται καλύτερα.

 

 

 

 

 

Την εμπορική διάθεση του αντιϊκού letermovir για την προφύλαξη από την ενεργοποίηση του κυτταρομεγαλοϊού (CMV) και την νόσο σε ενήλικες CMV οροθετικούς λήπτες (R+) ενός αλλογενούς μοσχεύματος αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων (HSCT), ενέκρινε προ ημερών η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Η έγκριση αφορά το letermovir σε μορφή δισκίου για λήψη από του στόματος άπαξ ημερησίως καθώς και σε πυκνό διάλυμα για παρασκευή διαλύματος προς έγχυση. Η έγκριση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής επιτρέπει την εμπορική διάθεση του letermovir στις 28 χώρες-μέλη, καθώς και στις χώρες που ανήκουν στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Ζώνη, όπως η Ισλανδία, το Λιχτενστάιν και τη Νορβηγία.

Οι CMV οροθετικοί λήπτες (R+) ενός αλλογενούς μοσχεύματος αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων (HSCT), παρουσιάζουν υψηλό κίνδυνο επανεργοποίησης του CMV.  Η λοίμωξη από τον CMV αποτελεί μια από τις πιο συχνά εμφανιζόμενες σοβαρές επιπλοκές σε αυτούς τους ασθενείς και οποιοδήποτε επίπεδο επανενεργοποίησής του, μετά την μεταμόσχευση, σχετίζεται με αυξημένη θνησιμότητα. Το letermovir είναι το πρώτο στην κατηγορία του αντιϊκό φάρμακο το οποίο αναστέλλει την αντιγραφή του CMV, αναστέλλοντας το σύμπλοκο της DNA-τερμινάσης.  

Η έγκριση της ΕΕ, βασίστηκε στα αποτελέσματα μιας μελέτης Φάσης 3, τα οποία έδειξαν ότι στατιστικώς σημαντικά λιγότεροι ασθενείς οι οποίοι λάμβαναν το letermovir (37.5%, n = 122/325) εκδήλωσαν σημαντικά κλινική λοίμωξη από CMV συγκριτικά με αυτούς που λάμβαναν εικονικό φάρμακο (60.6%, n = 103/170)  κατά την εβδομάδα 24 μετά τη μεταμόσχευση. Τα ποσοστά αυτά αφορούν στο πρωταρχικό καταληκτικό σημείο της μελέτης, ενώ συμπεριλαμβάνονται και οι ασθενείς που διέκοψαν  την θεραπεία ή για τους οποίους δεν υπήρχαν δεδομένα [διαφορά στην θεραπεία: -23.5 (95% διάστημα εμπιστοσύνης -32.5 έως 14.6), (p<0.0001)].

Το letermovir επέδειξε επίσης σημαντικό όφελος, συγκριτικά με το εικονικό φάρμακο, στον χρόνο εκδήλωσης σημαντικά κλινικής λοίμωξης από  CMV μέχρι την εβδομάδα 24 μετά την μεταμόσχευση (18,9% έναντι 44,3% αθροιστικό ποσοστό, δοκιμασία στρωματοποιημένου λογαρίθμου, τιμή p δύο πλευρών <0,0001). Το letermovir ήταν αποτελεσματικότερο, συγκριτικά με το εικονικό φάρμακο σε όλες τις υπό-ομάδες της μελέτης, συμπεριλαμβανομένων των ομάδων χαμηλού και υψηλού κινδύνου για επανεργοποίηση του CMV, των θεραπευτικών σχημάτων και των συγχορηγούμενων σχημάτων ανοσοκαταστολής. Δεν υπήρξαν διαφορές στην επίπτωση ή στον χρόνο μεταμόσχευσης μεταξύ του letermovir και του εικονικού φαρμάκου.

Στην μελέτη αυτή, οι πιο συχνά αναφερόμενες ανεπιθύμητες ενέργειες, που συνέβησαν τουλάχιστον στο 1% των ασθενών που λάμβαναν το letermovir και σε συχνότητα μεγαλύτερη από αυτή που αναφέρθηκε στην ομάδα των ασθενών που λάμβαναν το εικονικό φάρμακο, ήταν: ναυτία (7,2%), διάρροια (2,4%) και εμετός (1,9%). Οι πιο συχνά αναφερόμενες ανεπιθύμητες ενέργειες που οδήγησαν στη διακοπή χορήγησης του letermovir ήταν ναυτία (1,6%), εμετός (0,8%) και κοιλιακό άλγος (0,5%).   

Η συνιστώμενη δοσολογία του letermovir είναι 480 mg άπαξ ημερησίως, με ή χωρίς λήψη τροφής. Η ανταλλαξιμότητα μεταξύ του δισκίου και του πυκνού διαλύματος για παρασκευή διαλύματος προς έγχυση είναι στην διακριτική ευχέρεια των θεράποντος ιατρού και δεν χρειάζεται προσαρμογή της δοσολογίας. Η χορήγηση του letermovir μπορεί να ξεκινήσει την ημέρα της μεταμόσχευσης και όχι αργότερα από την 28η ημέρα μετά από αυτήν. Η χορήγηση του letermovir μπορεί να γίνει πριν ή και μετά τη μεταμόσχευση. Η προφύλαξη με letermovir θα πρέπει να συνεχιστεί για 100 ημέρες μετά την μεταμόσχευση. 

Αν το letermovir συγχορηγείται με κυκλοσπορίνη, η δοσολογία του letermovir (από του στόματος ή ενδοφλεβίως) θα πρέπει να μειωθεί στα 240 mg, άπαξ ημερησίως. Το letermovir διατίθεται σε δοσολογίες 480 και 240 mg, σε δισκία και σε πυκνό διάλυμα για παρασκευή διαλύματος προς έγχυση. Η χορήγηση του διαλύματος ενδοφλεβίως θα πρέπει να γίνεται μέσω περιφερικού ή κεντρικού φλεβικού καθετήρα, με συνολικό χρόνο έγχυσης περίπου 60 λεπτών.

 

Σχετικά με τον κυτταρομεγαλοϊό (CMV) και τη θεραπεία του

Ο κυτταρομεγαλοϊός (CMV) είναι ένας κοινός ιός που προσβάλλει τους ανθρώπους ανεξαρτήτως ηλικίας. Πολλοί ενήλικες είναι οροθετικοί στον CMV που σημαίνει ότι διαθέτουν αντισώματα για τον CMV στο αίμα τους, υποδηλώνοντας προηγούμενη έκθεση στον ιό ή πρωτοπαθής λοίμωξη από τον CMV. Οι άνθρωποι με φυσιολογικό ανοσοποιητικό σύστημα σπανίως εκδηλώνουν συμπτώματα μετά την αρχική λοίμωξη με CMV, ο οποίος συνήθως παραμένει αδρανής ή σε λανθάνουσα κατάσταση στο σώμα για πάντα. Ένα εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα, μπορεί να δώσει την ευκαιρία στον ιό να επανεργοποιηθεί, οδηγώντας πιθανώς σε συμπτωματική νόσο ή δευτερεύουσα λοίμωξη λόγω άλλων παθογόνων. Η νόσος από τον CMV μπορεί να οδηγήσει σε τελικές βλάβες οργάνων, συμπεριλαμβανομένων της νόσου του γαστρεντερικού σωλήνα, πνευμονία ή αμφιβληστροειδίτιδα. Οι λήπτες μοσχευμάτων που εκδηλώνουν λοίμωξη από CMV μετά τη μεταμόσχευση, βρίσκονται σε αυξημένο κίνδυνο απόρριψης του μοσχεύματος και θανάτου. Η προφύλαξη από τον CMV με ορισμένα υπάρχοντα αντιϊκά, έχει συσχετιστεί με ανεπιθύμητες ενέργειες, συμπεριλαμβανομένων της μυελοκαταστολής και της νεφρικής τοξικότητας, σε λήπτες αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων.             

 

Σχετικά με την εγκριτική κλινική μελέτη του Letermovir

Η αξιολόγηση του letermovir ως στρατηγική προφύλαξης από λοίμωξη ή νόσο από τον CMV και η αποτελεσματικότητά του, πραγματοποιήθηκε μέσω μιας πολυκεντρικής, διπλά τυφλής, ελεγχόμενης μέσω εικονικού φαρμάκου μελέτης Φάσης 3, σε ενήλικες CMV οροθετικούς λήπτες (R+) ενός αλλογενούς μοσχεύματος αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων (HSCT). Οι ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν (αναλογία 2:1) να λαμβάνουν είτε το letermovir σε δοσολογία 480 mg άπαξ ημερησίως (240 mg ημερησίως αν γινόταν συγχορήγηση με κυκλοσπορίνη), ή εικονικό φάρμακο. Η τυχαιοποίηση έγινε βάσει του κινδύνου (υψηλός έναντι χαμηλού) επανεργοποίησης του CMV κατά την ένταξη στη μελέτη. Η χορήγηση του letermovir ξεκινούσε μετά την μεταμόσχευση (0 – 28 ημέρες) και συνεχιζόταν έως και την 14η εβδομάδα μετά τη μεταμόσχευση. Η χορήγηση του letermovir γινόταν είτε από του στόματος είτε ενδοφλεβίως, ενώ η δοσολογία ήταν η ίδια, ανεξαρτήτως τρόπου χορήγησης. Οι ασθενείς παρακολουθούνταν έως την 24η εβδομάδα μετά τη μεταμόσχευση, αναφορικά με το πρωταρχικό καταληκτικό σημείο της μελέτης, με επακόλουθη παρακολούθηση έως την 48η εβδομάδα μετά την μεταμόσχευση. Τα αποτελέσματα της μελέτης δημοσιεύθηκαν στο The New England Journal of Medicine, τεύχος Δεκεμβρίου 2017.

 

Σχετικά με το letermovir

Το letermovir είναι μέλος μιας νέας κατηγορίας μη νουκλεοσιδικών αναστολέων του CMV (3,4 διυδροκιναζολίνες)  και αναστέλλει την αντιγραφή του ιού στοχεύοντας το σύμπλοκο της DNA-τερμινάσης. Δεν είναι πιθανή η διασταυρούμενη αντοχή με φάρμακα εκτός της κατηγορίας αυτής. Το letermovir είναι πλήρως δραστικό έναντι ιικών πληθυσμών με υποκαταστάσεις που προσδίδουν αντοχή σε αναστολείς της CVM DNA πολυμεράσης. Αυτοί οι αναστολείς της DNA πολυμεράσης είναι πλήρως δραστικοί έναντι ιικών πληθυσμών με υποκαταστάσεις που προσδίδουν αντοχή έναντι του letermovir. To letermovir δεν είναι δραστικό έναντι άλλων ιών. Το letermovir έχει πάρει ένδειξη ως ορφανό φάρμακο για την προφύλαξη της νόσου από CMV σε πληθυσμούς υψηλού κινδύνου, στις ΗΠΑ, την Ευρώπη και την Ιαπωνία.

Βάσει συμφωνίας που υπεγράφη το 2012, η MSD (μέσω θυγατρικής της) εξαγόρασε παγκοσμίως τα δικαιώματα ανάπτυξης και εμπορικής διάθεσης του letermovir από την AiCuris GmbH & Co KG (www.aicuris.com).