Κυριακή 22 Οκτωβρίου 2017
Νίνα Κομνηνού

Νίνα Κομνηνού

Αναγκαία περισσότερο από ποτέ είναι φέτος η επαγρύπνηση των γονιών για τη μηνιγγίτιδα τύπου Β, η οποία πλέον προλαμβάνεται αποτελεσματικά μέσω του εμβολιασμού. Το εμβόλιο για τη μηνιγγίτιδα Β έχει ενταχθεί στο Εθνικό Πρόγραμμα Εμβολιασμών της χώρας μας ενώ σε ένα μόλις χρόνο από την ένταξη του στο αντίστοιχο πρόγραμμα του Η.Β.,  έχουν ήδη εμβολιασθεί περίπου  1 εκατομμύριο παιδιά ηλίκιας έως ενός έτους.

Κατά τη φετινή περίοδο του φθινόπωρου και του χειμώνα, μικροί και μεγάλοι είναι αντιμέτωποι με δύο επιδημίες: της ιλαράς που ήδη μετρά χιλιάδες κρούσματα στην Ευρώπη και της γρίπης – “Αρμαγεδδών‘ που έρχεται από το νότιο ημισφαίριο με ιδιαίτερα επιθετική δράση.

Το νοσογόνο περιβάλλον που αναμένεται να δημιουργηθεί από τον συνδυασμό των δύο επιδημιών αλλά και των αναμενόμενων αναπνευστικών λοιμώξεων, αποτελεί πρόσφορο έδαφος για την εκδήλωση άλλων εξίσου επικίνδυνων  νοσημάτων, όπως η μηνιγγίτιδα τύπου Β. Μάλιστα, η μηνιγγίτιδα Β είναι η οροομάδα μηνιγγίτιδας που επικρατεί περισσότερο στη χώρα μας (περίπου 40-50 περιστατικά ετησίως) σε σύγκριση με  τις άλλες οροομάδες , όπως η μηνιγγίτιδα τύπου Α ή C, κ.λπ. Από τις αρχές του 2017 έχουν δηλωθεί μέχρι σήμερα 10 κρούσματα μηνιγγίτιδας Β, εκ των οποίων ένα παιδί 2 μόλις ετών έχασε την ζωή του. .

Σύμφωνα με δημόσια τοποθέτηση της, η  Δρ. Τζωρτζίνα Τζανακάκη,  από το  Εθνικό Κέντρο Αναφοράς Μηνιγγίτιδας της ΕΣΔΥ, εκτιμά ότι μέχρι το 2020 τα περιστατικά μηνιγγίτιδας Β θα αυξηθούν κατά 60% και η θνητότητα εξαιτίας της μηνιγγίτιδας Β κατά 40%.

Η Νόσος

H Μηνιγγιτιδοκοκκική νόσος τύπου Β (γνωστή και ως Μηνιγγίτιδα Β), είναι μία σοβαρή νόσος που προκαλείται από το βακτήριo Neisseria meningitidis, το οποίο μπορεί με τη σειρά του να προκαλέσει λοίμωξη της μεμβράνης που περιβάλλει τον εγκέφαλο και τον νωτιαίο μυελό, ενώ, επιπλέον, μπορεί να προκαλέσει σοβαρή λοίμωξη του αίματος που ονομάζεται Μηνιγγιτιδοκοκκική σηψαιμία.

H νόσος είναι ύπουλη, καθώς παρουσιάζεται χωρίς προειδοποίηση, αρχικά με συμπτώματα μιας απλής ίωσης, εξελίσσεται ραγδαία συνήθως εντός 24 ωρών, και μπορεί να προκαλέσει ισόβιες αναπηρίες ή να οδηγήσει σε θάνατο.

Από τις 5 σημαντικότερες ομάδες του Μηνιγγιτιδόκοκκου A, B, C, W, και Y – η οροομάδα B είναι η επικρατέστερη στην Ελλάδα (87%) με ποσοστό εμφάνισης αντίστοιχο άλλων ευρωπαϊκών χωρών.

Σε πρόσφατη έρευνα του επίκουρου καθηγητή Πολιτικής Υγείας του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου κ. Κυριάκου Σουλιώτη, που διεξήχθη σε δείγμα 201  Ελλήνων παιδιάτρων και 1003 γονέων, τα 2/3 των παιδιάτρων αναγνώρισαν την Μηνιγγίτιδα Β ως μία νόσο υψίστης σημασίας για τη δημόσια υγεία, δηλώνοντας στην πλειοψηφία τους (66,9%) ότι η νόσος έχει πολύ σοβαρές  συνέπειες, και το ποσοστό θνησιμότητας σε παιδιά ηλικίας κάτω του ενός έτους είναι υψηλό. Στην ίδια έρευνα φάνηκε ότι οι 9 στους 10 Έλληνες παιδιάτρους συστήνουν πλέον στους γονείς τον εμβολιασμό έναντι της Μηνιγγίτιδας Β για το παιδί τους, δίδοντας έμφαση στα μικρότερα του ενός έτους παιδιά με ποσοστό 40.2%.

Τα συμπτώματα της μηνιγγίτιδας

Η μηνιγγιτιδοκοκκική νόσος είναι μια ραγδαίως εξελισσόμενη νόσος η οποία παρουσιάζεται αρχικά με συμπτώματα μιας απλής ίωσης όπως πυρετό, εμετό και πονοκέφαλο, αλλά που εντός 24 ωρών μπορεί να προκαλέσει βακτηριακή μηνιγγίτιδα και σηψαιμία που απαιτούν επείγουσα νοσηλεία στην εντατική και μπορεί να οδηγήσουν ακόμα και σε θάνατο.

Επειδή οι αρχικές εκδηλώσεις της μηνιγγιτιδοκοκκικής νόσου παραπέμπουν σε γρίπη ή άλλη ίωση, είναι δύσκολη η διάγνωση της νόσου σε πρώιμο στάδιο.  Στη συνέχεια εμφανίζονται και κάποια άλλα συμπτώματα, όπως:

                Υψηλός Πυρετός Αυχενική Δυσκαμψία

                Πονοκέφαλος

                Έμετος

                Αιμορραγικό εξάνθημα

                Σύγχυση          

                Φωτοφοβία

 

Ποιοι κινδυνεύουν περισσότερο από μηνιγγίτιδα B

Τα βρέφη ηλικίας κάτω του 1 έτους διατρέχουν τον μεγαλύτερο κίνδυνο εμφάνισης μηνιγγιτιδοκοκκικής νόσου από οποιαδήποτε άλλη ηλικιακή ομάδα και ακολουθούν τα νήπια ηλικίας 1 έως 4 ετών.

Επίσης, οι έφηβοι και οι νεαροί ενήλικες διατρέχουν επίσης αυξημένο κίνδυνο προσβολής από τη νόσο, κυρίως επειδή έρχονται αντιμέτωποι με νέες καταστάσεις και ο τρόπος της ζωής τους αλλάζει. Οι συγκεκριμένες ηλικιακές ομάδες εμφανίζουν ασυνήθιστα υψηλό ποσοστό θνητότητας.

Πώς μεταδίδεται η μηνιγγίτιδα

Το βακτήριο που προκαλεί τη Μηνιγγιτιδοκοκκική νόσο μεταδίδεται με τα σταγονίδια και το σάλιο. Το κάπνισμα, ενεργητικό ή παθητικό, αποτελεί επίσης παράγοντα κινδύνου για αποικισμό και νόσηση. Οι πιο συχνοί τρόποι μετάδοσης είναι:

 

                Φιλί

                Βήχας

                Φτάρνισμα

                Ο μηνιγγιτιδόκοκκος μπορεί να μεταδοθεί από άτομο σε άτομο μέσω συγκεκριμένων καθημερινών δραστηριοτήτων.

Ακόμα και τα άτομα που δεν εμφανίζουν τη νόσο μπορούν να φέρουν τα βακτήρια στη μύτη και τον φάρυγγα και να τα μεταδώσουν σε άλλους. Πράγματι, τα περισσότερα βρέφη, νήπια και έφηβοι με μηνιγγιτιδοκοκκική νόσο, προσβάλλονται μέσα από την επαφή με φαινομενικά υγιή μέλη της οικογένειάς τους ή άτομα που τα φροντίζουν και τα οποία είναι φορείς του βακτηρίου.

Επιπλοκές από μηνιγγίτιδα B

Δυστυχώς, η μηνιγγίτιδα έχει απρόβλεπτη εξέλιξη και γι αυτό το λόγο η έγκαιρη διάγνωση έχει σε αυτή την περίπτωση καθοριστική σημασία για την πορεία της ασθένειας. Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία:

                1 στα 10 άτομα που έχουν προσβληθεί από Μηνιγγίτιδα Β καταλήγουν

                1 στους 5 επιζώντες Μηνιγγίτιδας Β υποφέρουν από σοβαρές μακροχρόνιες αναπηρίες ενώ ορισμένοι επιζώντες θα έχουν μακροχρόνιες σωματικές και νοητικές αναπηρίες, όπως:

                Εγκεφαλική βλάβη

                Απώλεια ακοής

                Απώλεια των άκρων

Πρόληψη μέσω του εμβολιασμού

Ο αποτελεσματικότερος τρόπος πρόληψης για την καταπολέμηση της μηνιγγίτιδας  Β, είναι ο εμβολιασμός. Τον Απρίλιο 2017 με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Μηνιγγίτιδας, με μηνύματά τους ο Πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών Γιώργος Πατούλης, ο Πρόεδρος της Ένωσης. Ελευθεροεπαγγελματιών Παιδιάτρων Κ. Νταλούκας και πλήθος παιδιάτρων από όλη την Ελλάδα  έστειλαν το μήνυμά τους στους γονείς αναφέροντας ότι: «Η μηνιγγίτιδα προλαμβάνεται και θεραπεύεται μόνο μέσω του έγκαιρου εμβολιασμού. Γονείς και παιδίατροι πρέπει να λειτουργήσουν με κοινό στόχο την πρόληψη για την καταπολέμηση της ασθένειας».

Ο εμβολιασμός κατά της Μηνιγγιτιδοκοκκικής νόσου τύπου Β κατέστη εφικτός στην Ελλάδα, από το 2013, με το εμβόλιο Bexsero. Το Bexsero ενδείκνυται για την ενεργητική ανοσοποίηση ατόμων ηλικίας από 2 μηνών και άνω έναντι της διηθητικής μηνιγγιτιδοκοκκικής νόσου που προκαλείται από Neisseria meningitidis οροομάδας B.

Από το 2017, το Bexsero, το εμβόλιο κατά της μηνιγγίτιδας Β, εντάχθηκε στο Εθνικό Πρόγραμμα Εμβολιασμών παιδιών, εφήβων και ενηλίκων από την ηλικία των 2 μηνών και αποζημιώνεται για τις «ομάδες υψηλού κινδύνου».

Αντίστοιχα, χώρες όπως η Αγγλία, η Ιταλία, η Ιρλανδία και η Ανδόρα, οι οποίες έχουν εντάξει το Bexsero στα αντίστοιχα Εθνικά Προγράμματα Εμβολιασμών, επιπροσθέτως των ομάδων υψηλού κινδύνου, συστήνουν και αποζημιώνουν το εμβόλιο σε υγιή πληθυσμό και κατά προτεραιότητα σε βρέφη ηλικίας 0 -1 ετών.

Τέλος, το Βexsero έχει εγκριθεί σε περισσότερες από 35 χώρες και διατίθεται σε 24 χώρες σε όλον τον κόσμο, ενώ παγκοσμίως έχουν χορηγηθεί 17 εκ. δόσεις 

Το ασφαλές και αποτελεσματικό προφίλ του του Bexsero

Η ένταξη του στο Εθνικό Πρόγραμμα Εμβολιασμών έρχεται να επιβεβαιώσει την αποτελεσματικότητά και την ασφάλεια του εμβολίου.

Το Bexsero έχει πλούσια δεδομένα κλινικής πράξης από το Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο πρώτο ενέταξε τον εμβολιασμό κατά της μηνιγγίτιδας Β στο πρόγραμμα του.

Πιο συγκεκριμένα η υψηλή ασφάλεια και αποτελεσματικότητα του εμβολίου, έχει τεκμηριωθεί, μετά τον εμβολιασμό περίπου ενός εκατομμυρίου παιδιών ηλικίας έως ενός έτους. Όσον αφορά την αποτελεσματικότητα του ανέρχεται στο 83% έναντι οποιουδήποτε στελέχους της μηνιγγίτιδας Β και 94% κατά των στελεχών που μπορούν να προληφθούν μέσω του  εμβολιασμού, για όλα τα παιδιά που έλαβαν τις πρώτες δύο από τις τρεις συνιστώμενες δόσεις.

Όσον αφορά στην ασφάλεια, δεδομένα, όπως αυτά προκύπτουν από την πρόσφατη συνεδρίαση (Φεβρουάριο 2017) της Εθνικής Επιτροπής Εμβολιασμών του Ηνωμένου Βασιλείου (Joint Committee On Vaccination And Immunisation), καταδεικνύουν ότι ο ρυθμός αναφοράς των ανεπιθύμητων ενεργειών του εμβολίου ήταν περίπου το ήμισυ του συνόλου των αναμενόμενων, σύμφωνα με προ-υπάρχουσα εμπειρία με άλλα σημαντικά νέα εμβόλια κατά το πρώτο έτος εισαγωγής τους στο Εθνικό Πρόγραμμα του Ηνωμένου Βασίλειου.

Διακρίσεις

Τον Απρίλιο του 2017, το Bexsero βραβεύτηκε ως το Καλύτερο Εμβόλιο Πρόληψης στα διεθνή βραβεία κύρους  «Vaccine Industry Excellence Award» που διοργανώνονται στο πλαίσιο του World Vaccine Congress.  Σε αντίθεση με προηγούμενα εμβόλια, τα οποία αναπτύχθηκαν βάσει συμβατικών τεχνικών, το Bexsero είναι αποτέλεσμα 20 και πλέον ετών πρωτοποριακής έρευνας και αναπτύχθηκε με βάση τη βραβευμένη επιστημονική προσέγγιση της αντίστροφης μηχανικής ανάπτυξης εμβολίων, reverse vaccinology, που περιλαμβάνει αποκωδικοποίηση της αλληλουχίας του γονιδιώματος του μηνιγγιτιδόκοκκου τύπου Β για τον εντοπισμό δυνητικών αντιγόνων.

 

Η Μηνιγγίτιδα στην Ελλάδα

Το 2016 καταγράφηκαν συνολικά 40 περιστατικά εκ των οποίων ένα δίχρονο παιδάκι από τα Γρεβενά έχασε δυστυχώς τη ζωή του μετά από σηπτικό σοκ ενώ πεντάχρονο κοριτσάκι από το Καματερό που νόσησε, δυστυχώς κατέληξε σε ακρωτηριασμό. Παράλληλα νέα κρούσματα συνεχίζουν να εμφανίζονται σε παιδιά ακόμα και τις μέρες που διανύουμε. Συγκεκριμένα: 

Από την αρχή του έτους έχουν καταγραφεί συνολικά 10 κρούσματα της νόσου στην χώρα μας (Χίος, Βόλος(x2), Σέρρες, Ιωάννινα, Χανιά, Ηράκλειο, Μυτιλήνη, Γρεβενά, Κρήτη), εκ των οποίων  το ένα κατέληξε.

Το πιο πρόσφατο περιστατικό εκδηλώθηκε στις 23 Αυγούστου στην Κρήτη, όπου 3χρονο κοριτσάκι εμφάνισε υψηλό πυρετό και διακομίστηκε στο Βενιζέλειο Νοσοκομείο. Το περιστατικό είχε ευτυχώς αίσιο τέλος χάρη στην άμεση αντίδραση της μητέρας και την έγκαιρη διάγνωση της Παιδιάτρου.

 

 

 

Η Novo Nordisk ανακοίνωσε νέες αναλύσεις από τη μελέτη DEVOTE σύμφωνα με τις οποίες τα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 τα οποία βιώνουν σοβαρή υπογλυκαιμία (χαμηλά επίπεδα γλυκόζης πλάσματος) εμφανίζουν μεγαλύτερο κίνδυνο θανάτου. Ο κίνδυνος ήταν 4 φορές υψηλότερος 15 ημέρες μετά από ένα επεισόδιο και 2,5 φορές υψηλότερος οποιαδήποτε στιγμή μετά από ένα επεισόδιο σοβαρής υπογλυκαιμίας.1 Επιπρόσθετα, τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι ημερήσιες διακυμάνσεις στα επίπεδα γλυκόζης πλάσματος σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 σχετίζονται με υψηλότερο κίνδυνο θανάτου. Τα αποτελέσματα παρουσιάστηκαν στο συνέδριο European Association for the Study of Diabetes 53rd Annual Meeting (EASD) και δημοσιεύτηκαν ταυτόχρονα στο περιοδικό Diabetologia. 1,2

“Τα επεισόδια σοβαρής υπογλυκαιμίας δεν αποτελούν μόνο πηγή άγχους και δυνητικό κίνδυνο για τους ασθενείς αλλά συνδέονται επίσης με αυξημένο κίνδυνο θανάτου” δήλωσε ο Dr Bernard Zinman από το Lunenfeld- Tanenbaum Research Institute, Mount Sinai Hospital, Πανεπιστήμιο του Τορόντο, Καναδάς και μέλος της DEVOTE Steering Committee. “Τα αποτελέσματα αυτά υπογραμμίζουν τη σημασία της διατήρησης χαμηλής διακύμανσης στα επίπεδα γλυκόζης πλάσματος και της μείωσης του κινδύνου εμφάνισης σοβαρής υπογλυκαιμίας κατά τη θεραπεία ατόμων με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2”.

Στη μελέτη DEVOTE, το Tresiba® (ινσουλίνη degludec) μείωσε τη συχνότητα σοβαρών υπογλυκαιμιών κατά 40% και τη συχνότητα νυχτερινών σοβαρών υπογλυκαιμιών κατά 53% σε σύγκριση με την ινσουλίνη glargine U100 σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 23. Παρόμοιες μειώσεις είχαν καταγραφεί και στη μελέτη SWITCH 2 όπου παρατηρήθηκε 51% χαμηλότερη συχνότητα σοβαρών υπογλυκαιμιών κατά τη συνολική περίοδο θεραπείας και 42% χαμηλότερη συχνότητα νυχτερινών υπογλυκαιμιών σε σύγκριση με την ινσουλίνη glargine U100 σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2. 4

Μελέτες έχουν δείξει επίσης ότι το Tresiba®  παρέχει σημαντικά χαμηλότερη διακύμανση στα επίπεδα γλυκόζης πλάσματος σε σύγκριση με τις ινσουλίνες glargine U100 και U300. 5,6

Σχετικά με τη μελέτη DEVOTE

Η μελέτη DEVOTE είναι μια πολυεθνική, διπλά- τυφλή κλινική μελέτη η οποία διερεύνησε την καρδιαγγειακή ασφάλεια του Tresiba® (ινσουλίνη degludec) σε σύγκριση με την ινσουλίνη glargine U100 για περισσότερες από 104 εβδομάδες. H DEVOTE ήταν η πρώτη μελέτη καρδιαγγειακής έκβασης (CVOT) η οποία σύγκρινε δύο βασικές ινσουλίνες και στην οποία τυχαιοποιήθηκαν περισσότερα από 7.500 άτομα με ΣΔ τύπου 2. Όλοι οι συμμετέχοντες στη μελέτη είχαν υψηλό κίνδυνο  για καρδιαγγειακή νόσο ή προϋπάρχουσα καρδιαγγειακή νόσο και λάμβαναν ήδη τη συνήθη αγωγή ώστε να μειώσουν τον καρδιαγγειακό κίνδυνο.3 Η μελέτη έδειξε ότι το Tresiba® δεν αυξάνει τον καρδιαγγειακό κίνδυνο σε σύγκριση με την ινσουλίνη glargine U100 και ότι παρέχει σημαντική μείωση στη συχνότητα σοβαρών και νυχτερινών σοβαρών υπογλυκαιμιών με παρόμοια επίπεδα γλυκαιμικού ελέγχου.3

 

Σχετικά με το Tresiba®

Το Tresiba® (ινσουλίνη degludec) είναι μια βασική ινσουλίνη η οποία έχει διάρκεια δράσης περισσότερες από 42 ώρες, με επίπεδο και σταθερό προφίλ υπογλυκαιμικής δράσης.6,7 Παρέχει χαμηλή διακύμανση στα επίπεδα γλυκόζης πλάσματος, καθώς και χαμηλότερο κίνδυνο συνολικών, νυκτερινών και σοβαρών υπογλυκαιμιών σε σύγκριση με την ινσουλίνη glargine U100.3,7 Σε περιπτώσεις όπου η χορήγηση κατά την ίδια ώρα δεν είναι εφικτή, το Tresiba® επιτρέπει την ευελιξία στην ώρα χορήγησης με ελάχιστη χρονική διαφορά οκτώ ωρών ανάμεσα σε δύο συνεχόμενες χορηγήσεις.7 Tο Τresiba® έλαβε την πρώτη έγκριση από τις κανονιστικές αρχές το Σεπτέμβριο του 2012 και έκτοτε έχει εγκριθεί σε περισσότερες από 80 χώρες παγκοσμίως. Σήμερα, είναι εμπορικά διαθέσιμο σε περισσότερες από 50 χώρες, ανάμεσα στις οποίες και η Ελλάδα.

 

Η Novartis ανακοίνωσε νέα δεδομένα, τα οποία καταδεικνύουν ότι ποσοστό σχεδόν 90% των ασθενών με χρόνια αυθόρμητη κνίδωση (ΧΑΚ) που είχαν ανταποκριθεί ικανοποιητικά στην αρχική θεραπεία με την ομαλιζουμάμπη, μετά από διακοπή της θεραπείας, επανέκτησαν τον έλεγχο των συμπτωμάτων της νόσου σε διάστημα 12 εβδομάδων επαναθεραπείας με  ομαλιζουμάμπη, βάσει του κριτηρίου της Εβδομαδιαίας Βαθμολογίας Ενεργότητας της Κνίδωσης (UAS7) (UAS7≤6)2. Τα ευρήματα παρουσιάστηκαν στο 26ο συνέδριο της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Δερματολογίας και Αφροδισιολογίας που πραγματοποιήθηκε στη Γενεύη της Ελβετίας.

Η ΧΑΚ είναι μία δυσάρεστη δερματική πάθηση που εμφανίζεται αυθόρμητα και προκαλεί επίμονους πομφούς και/ή επώδυνο βαθύτερο οίδημα του δέρματος για 6 εβδομάδες ή περισσότερο4 Σύμφωνα με τις διεθνείς κατευθυντήριες οδηγίες για τη θεραπεία της νόσου, ο στόχος της θεραπείας για τη ΧΑΚ είναι η πλήρης εξάλειψη των συμπτωμάτων5,6. Για τους ασθενείς με ΧΑΚ που δεν πέτυχαν ικανοποιητικό έλεγχο των συμπτωμάτων τους με θεραπεία με Η1-αντιισταμινικά (ανταγωνιστές των Η1 υποδοχέων), η ομαλιζουμάμπη μπορεί να μειώσει ή να εξαλείψει τα συμπτώματα4,7,8. Η ομαλιζουμάμπη είναι η πρώτη και η μοναδική εγκεκριμένη θεραπεία για τους ασθενείς με ΧΑΚ που δεν εμφανίζουν ικανοποιητική ανταπόκριση στα Η1-αντιισταμινικά.

«Η ΧΑΚ μπορεί να έχει σοβαρό αντίκτυπο στην ποιότητα ζωής. Η απρόβλεπτη φύση της, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ορισμένοι ιατροί την παραβλέπουν εσφαλμένα, θεωρώντας την μια ήσσονος σημασία πάθηση, έχει ως αποτέλεσμα οι ασθενείς να μη λαμβάνουν επαρκή θεραπεία με αποτελεσματικό και μακροπρόθεσμο έλεγχο των συμπτωμάτων», δήλωσε ο Vas Narasimhan, Global Head, Drug Development και Chief Medical Officer της Novartis. «Εάν για κάποιο λόγο έχει διακοπεί η θεραπεία, αυτά τα δεδομένα βεβαιώνουν τους ασθενείς και τους ιατρούς ότι είναι δυνατή η ανάκτηση του αποτελεσματικό ελέγχου των συμπτωμάτων με την ομαλιζουμάμπη.»

Στη μελέτη OPTIMA, 314 συμμετέχοντες με συμπτώματα ΧΑΚ παρά τη λήψη H1-αντιισταμινικών τυχαιοποιήθηκαν σε θεραπεία για 24 εβδομάδες με ομαλιζουμάμπη 150mg ή 300mg. Για τα άτομα που ανταποκρίθηκαν ικανοποιητικά σε αυτήν την αρχική θεραπεία (UAS7≤6) ακολούθησε μία περίοδος διακοπής της θεραπείας και κατόπιν, εφόσον τα συμπτώματα επανήλθαν (UAS7>16), έλαβαν επαναληπτική θεραπεία2. Ο έλεγχος των συμπτωμάτων (UAS7≤6) επετεύχθη σε ποσοστό σχεδόν 90% των ασθενών που έλαβαν επαναθεραπεία, σε διάστημα τριών μηνών2. Η ομαλιζουμάμπη ήταν καλά ανεκτή και στις δύο δόσεις και κατά τη διάρκεια και των δύο περιόδων χορήγησης2.

Περαιτέρω δεδομένα από τη μελέτη OPTIMA κατέδειξαν ότι, μετά από 24 εβδομάδες θεραπείας, το 65% των ασθενών που έλαβαν μηνιαία θεραπεία με 300mg ομαλιζουμάμπη πέτυχαν ικανοποιητικό έλεγχο (UAS7≤6), σε σύγκριση με το 15% των ασθενών που έλαβαν θεραπεία με ομαλιζουμάμπη 150mg2. Στο διάστημα μεταξύ 8 και 24 εβδομάδων θεραπείας, ποσοστό 79% των ασθενών που ξεκίνησαν με ομαλιζουμάμπη 150mg δεν πέτυχαν ικανοποιητικό έλεγχο (UAS7>6) και η δόση τους αυξήθηκε στα 300 mg1. Μετά από 3 επιπρόσθετες δόσεις (300mg), το 45% αυτών των ασθενών πέτυχε έλεγχο των συμπτωμάτων, υποδηλώνοντας τη σημασία αύξησης της δόσης σε ορισμένους ασθενείς1.     

Σχετικά με τη χρόνια κνίδωση και τη ΧΑΚ

Η χρόνια κνίδωση (ΧΚ) είναι μία σοβαρή νόσος που χαρακτηρίζεται από την επανεμφάνιση επίμονων πομφών ή/και ορισμένες φορές επώδυνου βαθύτερου οιδήματος του δέρματος για 6 εβδομάδες ή περισσότερο4. Σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή, ο επιπολασμός της ΧΚ είναι έως 1% του παγκόσμιου πληθυσμού, ενώ έως και τα δύο τρίτα των ασθενών αυτών πάσχουν από ΧΑΚ6  - μία μορφή της νόσου που μπορεί να εμφανιστεί απρόβλεπτα χωρίς κάποιον ανιχνεύσιμο εκλυτικό παράγοντα6,9. Οι ασθενείς με ΧΚ παραμένουν συμπτωματικοί κατά μέσο όρο για περίπου 5 έτη, αλλά σε ορισμένους ασθενείς τα συμπτώματα μπορεί να επιμένουν για δεκαετίες10.

Παρόλο που η ΧΚ έχει σημαντικό αντίκτυπο στην ποιότητα ζωής των ασθενών, η έρευνα έχει δείξει ότι ορισμένοι ιατροί την παραβλέπουν, θεωρώντας τη μια ήσσονος σημασίας πάθηση10,11.

Σχετικά με την OPTIMA

Η OPTIMA είναι μια διεθνής, πολυκεντρική, τυχαιοποιημένη, ανοιχτού σχεδιασμού, μη συγκριτική μελέτη φάσης IIIb. Συνολικά, 314 ασθενείς με ΧΑΚ που εμφανίζουν συμπτώματα, παρά τη θεραπεία με ανταγωνιστές των υποδοχέων Η1, τυχαιοποιήθηκαν αρχικά σε αναλογία 4:3 σε θεραπεία με ομαλιζουμάμπη 150 ή 300 mg, για 24 εβδομάδες κατά την πρώτη περίοδο χορήγησης. Με βάση το UAS7, οι ασθενείς εισήλθαν κατόπιν σε μία από τις παρακάτω φάσεις: αύξηση της δόσης στα 300 mg (εάν αρχικά λάμβαναν θεραπεία με 150 mg και είχαν UAS7>6 σε οποιαδήποτε επίσκεψη μεταξύ των εβδομάδων 8-24), περίοδο απόσυρσης (εάν UAS7≤6) ή συνέχιση της θεραπείας για 12 εβδομάδες (εάν αρχικά λάμβαναν θεραπεία με 300 mg και είχαν UAS7>6 την εβδομάδα 24).

Σχετικά με την ομαλιζουμάμπη

Η ομαλιζουμάμπη είναι μια στοχευμένη θεραπεία που δεσμεύεται στην ανοσοσφαιρίνη Ε (IgE). Σε αλλεργικές νόσους και στο άσθμα, η δέσμευση της IgE από την ομαλιζουμάμπη μειώνει τα συμπτώματα, καταστέλλοντας πολλαπλούς μηχανισμούς ενεργοποίησης των κυττάρων, μεταξύ των οποίων και ορισμένους που οδηγούν σε απελευθέρωσης ισταμίνης. Η έρευνα για την κατανόηση του μηχανισμού δράσης της ομαλιζουμάμπης στη ΧΑΚ συνεχίζεται και θα μπορούσε να οδηγήσει στη βαθύτερη κατανόηση του τρόπου ανάπτυξης της νόσου.

Η ομαλιζουμάμπη είναι εγκεκριμένη για τη θεραπεία της ΧΑΚ σε περισσότερες από 80 χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς και για τη χρόνια ιδιοπαθή κνίδωση (ΧΙΚ), όπως είναι γνωστή στις ΗΠΑ και στον Καναδά. Η ομαλιζουμάμπη είναι εγκεκριμένη για τη θεραπεία του μέτριου έως σοβαρού ή του σοβαρού επίμονου αλλεργικού άσθματος σε περισσότερες από 90 χώρες, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ από το 2003 και της ΕΕ από το 2005, ενώ διαθέτει περισσότερα από 800.000 έτη έκθεσης ασθενών. Επιπλέον, η ομαλιζουμάμπη σε υγρή μορφή, σε προγεμισμένες σύριγγες έχει εγκριθεί στην ΕΕ και σε 10 χώρες εκτός της ΕΕ, συμπεριλαμβανομένων του Καναδά και της Αυστραλίας. Στις ΗΠΑ, η Novartis Pharmaceuticals Corporation και η Genentech, Inc. συνεργάζονται για την ανάπτυξη και την από κοινού προώθηση της ομαλιζουμάμπης.

Η στοματική υγεία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη γενική υγεία, καθώς επηρεάζει και επηρεάζεται από αυτήν. Σύμφωνα με τα μέλη του Οδοντιατρικού Συλλόγου Πειραιώς (ΟΣΠ), η φροντίδα των δοντιών είναι πολύ περισσότερο σημαντική για τα άτομα με αναπηρία, τα οποία έχουν επιβαρυμένη γενική υγεία και η πρόσβαση των οποίων σε οδοντιατρικές υπηρεσίες, καθώς και η συνεργασία τους με τον οδοντίατρο είναι δυσκολότερες.

Δυστυχώς, όμως, πολλοί γονείς ή φροντιστές δεν γνωρίζουν τι πρέπει να κάνουν για να φροντίσουν τα δόντια των ατόμων με αναπηρία. Διαβάστε παρακάτω τα κυριότερα μέτρα πρόληψης της τερηδόνας και της ουλίτιδας που συνιστά ο Οδοντιατρικός Σύλλογος Πειραιώς σε όσους φροντίζουν άτομα με αναπηρία, έτσι ώστε τα άτομα αυτά να έχουν καλή στοματική υγεία και καλύτερη ζωή.

1.Το σημαντικότερο μέτρο είναι το καθημερινό βούρτσισμα των δοντιών. Το βούρτσισμα κανονικά πρέπει να γίνεται έπειτα από κάθε γεύμα, εάν όμως αυτό είναι αδύνατον, τότε επιχειρείται δύο φορές την ημέρα, από τις οποίες η μία να είναι οπωσδήποτε το βράδυ πριν από τον ύπνο.

Εάν το άτομο με αναπηρία συνεργάζεται, ενθαρρύνεται να βουρτσίζει τα δόντια μόνο του με μικρή ποσότητα οδοντόπαστας, όση ένα μπιζέλι που καλύτερα να μην περιέχει φθόριο λόγω του κινδύνου κατάποσης.

Στην περίπτωση που αδυνατεί μόνο του, το βούρτσισμα γίνεται από τον φροντιστή. Υπάρχουν διάφοροι τρόποι επίτευξής του. Ο φροντιστής:

α) είτε βρίσκεται πίσω ή δίπλα από το άτομο με αναπηρία που κάθεται σε καρέκλα, αγκαλιάζοντας με το ένα χέρι το κεφάλι του και κρατώντας την κάτω γνάθο του ανοικτή,

β) είτε κάθεται σε έναν καναπέ και συγκρατεί ανάμεσα στα γόνατά του το κεφάλι του ατόμου με αναπηρία που κάθεται στο πάτωμα.

Προτιμότερο βέβαια είναι να υπάρχουν δύο φροντιστές που ο ένας βαστά το άτομο ακίνητο και ο άλλος του βουρτσίζει τα δόντια.

Η χρήση ενός βοηθήματος που κρατάει το στόμα ανοικτό (στοματοδιαστολέας) είναι συνήθως απαραίτητη. Στοματοδιαστολέας μπορεί να κατασκευαστεί εύκολα χρησιμοποιώντας 6-7 ξύλινες σπάτουλες ενωμένες με μία ταινία. Κατά περίπτωση, ως στοματοδιαστολέας μπορεί να χρησιμοποιηθεί η λαβή της οδοντόβουρτσας ή μία μικρή πετσέτα κατάλληλα διπλωμένη.

Το βούρτσισμα γίνεται σε όλες τις πλευρές όλων των δοντιών και πρέπει να κρατάει τουλάχιστον 3 λεπτά. Η οδοντόβουρτσα πρέπει να έχει νάϋλον τρίχες και μπορεί να έχει κατάλληλα διαμορφωμένη λαβή ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες του ατόμου με αναπηρία. Ενδείκνυται η χρήση ηλεκτρικής οδοντόβουρτσας. Επιμένουμε κυρίως στα πάνω πίσω δόντια και στα πρόσθια κάτω. Το βούρτσισμα ακόμα και μόνο των προσθίων δοντιών είναι καλύτερο από το καθόλου.

Όταν το άτομο με αναπηρία δεν μπορεί να ξεπλύνει το στόμα του, το βούρτσισμα γίνεται χωρίς οδοντόκρεμα, με βρεγμένη οδοντόβουρτσα με χαμομήλι χωρίς ζάχαρη ή ακόμα και με νερό.

Σημαντικό είναι να χρησιμοποιείται από τα άτομα με αναπηρία οδοντικό νήμα με συγκρατητήρες ή μεσοδόντια βουρτσάκια.

2. Απαραίτητο μέτρο πρόληψης είναι και ο έλεγχος του διαιτολογίου των ατόμων με αναπηρία. Στόχος είναι η μείωση της συχνότητας και της ποσότητας πρόσληψης ζαχαρούχων τροφών ιδιαίτερα μεταξύ των γευμάτων.

Δεν πρέπει να προσφέρονται γλυκά για επιβράβευση και είναι προτιμότερο το γλυκό να τρώγεται μετά το κύριο γεύμα, οπότε θα ακολουθήσει το βούρτσισμα των δοντιών, παρά ανάμεσα στα γεύματα, οπότε θα παραμείνει η ζάχαρη στο στόμα για ώρες.

Να αποφεύγονται τροφές με ζάχαρη, όπως καραμέλες, μπισκότα, τσίχλες, σοκολάτες που κολλάνε πάνω στα δόντια.

3. Ο φροντιστής πρέπει να εξετάζει συχνά το στόμα του ατόμου με αναπηρία. Σε περίπτωση που διαπιστώσει κάτι ασυνήθιστο ή μη φυσιολογικό, όπως χαλασμένο δόντι, αίμα από τα ούλα, πληγές στο στόμα, πρήξιμο ή εάν το άτομο με αναπηρία παραπονείται για πόνο, τότε ο φροντιστής πρέπει να επικοινωνεί άμεσα με τον οδοντίατρο.

4. Απαραίτητη είναι η τακτική εξέταση του ατόμου με αναπηρία από τον οδοντίατρο. Αυτή γίνεται για επανέλεγχο της στοματικής κατάστασης και φθορίωση των δοντιών. Καλό είναι να γίνεται δύο φορές τον χρόνο. Σε άτομα με σοβαρά προβλήματα που εμφανίζουν αδυναμία μετακίνησης, μπορεί να παρασχεθεί κατ’ οίκον οδοντιατρική φροντίδα από οδοντιάτρους που διαθέτουν την ανάλογη εμπειρία και υλικοτεχνική υποδομή.

Όπως τονίζουν τα μέλη του Οδοντιατρικού Συλλόγου Πειραιώς (ΟΣΠ), όσοι φροντίζουν άτομα με αναπηρία πρέπει να ακολουθούν τις τέσσερις οδηγίες που προαναφέρονται και δεν πρέπει να ξεχνάνε ότι η διατήρηση της υγείας του στόματος είναι σημαντική για την ποιότητα ζωής των ατόμων με αναπηρία!

Σημειώνεται πως ο ΟΣΠ στα πλαίσια των προληπτικών και κοινωνικών του δράσεων συμπεριλαμβάνει πάντα τα σχολεία ατόμων με αναπηρία, δίνοντας άμεση προτεραιότητα σε οποιαδήποτε παρόμοια πρόσκληση. Ο ΟΣΠ έχει διερευνήσει τις ιδιαίτερες ανάγκες των ΑΜΕΑ και έχει αναπτύξει προγράμματα εκπαίδευσης των φροντιστών τους στην πρόληψη της στοματικής υγείας. Στα πλαίσια αυτής της δράσης έχει σχεδιάσει έντυπο ενημερωτικό υλικό για φροντιστές ΑΜΕΑ, το οποίο διατίθεται σε όποιον φορέα ή άτομο το ζητήσει.

To Ελληνο-Αμερικανικό Εμπορικό Επιμελητήριο διοργανώνει το 16ο Ετήσιο Συνέδριο HEALTHWORLD στις 4 & 5 Οκτωβρίου 2017 στο Ξενοδοχείο Αθήναιον Ιντερκοντινένταλ. Το συνέδριο πραγματοποιείται υπό την αιγίδα του Υπουργείου Υγείας, του Συνδέσμου Φαρμακευτικών Επιχειρήσεων Ελλάδος (ΣΦΕΕ), του Συνδέσμου Επιχειρήσεων Ιατρικών και Βιοτεχνολογικών Προϊόντων (ΣΕΙΒ), της European Federation of Pharmaceutical Industries and Associations (EFPIA) και της MEDTECH Europe.  

 

Το συνέδριο HEALTHWORLD έχει καθιερωθεί ως κορυφαίο forum διαλόγου μεταξύ ειδικών, εκπροσώπων διεθνών οργανισμών και εθνικών οργάνων χάραξης πολιτικής, κατάθεσης προτάσεων και αναζήτησης λύσεων στα καυτά προβλήματα που απασχολούν τον κλάδο υγείας.

 

Σήμερα είναι ξεκάθαρο ότι για να υπάρξει οικονομική ανάπτυξη και ασφάλεια, κοινωνική πρόοδος και ευημερία, πρέπει όλοι μας να εστιάσουμε με σύγχρονο τρόπο σκέψης στο γεγονός ότι η καλή υγεία αποτελεί καταλύτη για να προχωρήσουμε μπροστά.

 

Σε αυτό το πλαίσιο, ο τίτλος του φετινού συνεδρίου «HEALTHCARE IN GREECE: TURNING AROUND FOR THE ECONOMY AND THE SOCIETY» καθορίζει το περιεχόμενό του που εστιάζεται ακριβώς στο ρόλο που μπορεί, και επιβάλλεται να διαδραματίσει, ο τομέας της υγείας σε αυτούς τους δύο σημαντικούς και αλληλοεξαρτώμενους άξονες, την οικονομική ανάπτυξη και την κοινωνική ευημερία. Πρέπει να αρθούν όλες οι αγκυλώσεις του παρελθόντος, έχουν γίνει άλματα προόδου προς αυτή την κατεύθυνση, και να εστιάσουμε πέρα από την αξία της υγειονομικής περίθαλψης για τους ασθενείς στην αξία της για όλους τους πολίτες ως βασικού πυλώνα αειφόρου ανάπτυξης.

 

O Προέδρος του Ελληνο-Αμερικανικού Εμπορικού Επιμελητηρίου κ. Σίμος Αναστασόπουλος δήλωσε, «Το Ελληνο-Αμερικανικό Εμπορικό Επιμελητήριο διοργανώνει και φέτος, για 16η φορά, το Συνέδριο HealthWorld με στόχο την ανάδειξη των κατάλληλων πολιτικών υγείας που θα προωθούν την οικονομική ανάπτυξη και θα εξασφαλίζουν την κοινωνική περίθαλψη και ευημερία. Με καθαρή και συνολική προσέγγιση και δημιουργικό διάλογο, στο Συνέδριο θα συζητηθούν τόσο οι τεχνοκρατικά άρτιες προτάσεις και λύσεις για την επίτευξη των στόχων της φαρμακευτικής πολιτικής όσο και το αποτύπωμα της φαρμακευτικής καινοτομίας στην κοινωνία και τον ασθενή. Θεωρούμε ότι η επένδυση στην Υγεία είναι επένδυση στην ευημερία και με το Συνέδριο μας και με την συμμετοχή όλων των φορέων Υγείας επιθυμούμε να συμβάλουμε στην διαμόρφωση της Εθνικής Φαρμακευτικής Πολιτικής για την επόμενη μέρα».

 

Ο Ομότιμος Καθηγητής Οικονομικών της Υγείας και Συντονιστής των Εργασιών του HealthWorld 2017 κ. Ιωάννης Κυριόπουλος τόνισε, «Παρά την παρατεταμένη περίοδο κρίσης και το περιοριστικό πλαίσιο που επιβάλλει η διεθνής εποπτεία στο σύστημα υγείας στη χώρα μας, η αναπτυξιακή δυναμική και οι κοινωνικές αναφορές του παραπέμπουν σε διαρθρωτικές αλλαγές που πρέπει να έχουν διαρκή και αθροιστικό χαρακτήρα. Στο πλαίσιο αυτό, οι επενδύσεις στην υγεία και το ανθρώπινο κεφάλαιο χρειάζεται να προσανατολίζονται κατά προτεραιότητα στις πολιτικές δημόσιας υγείας, ενώ οι επενδύσεις στην ιατρική περίθαλψη οφείλουν να κατατείνουν στον έλεγχο και την αξιολόγηση της βιοϊατρικής και φαρμακευτικής τεχνολογίας. Ο επαναπροσανατολισμός της πολιτικής υγείας προς την κοινωνία και την οικονομία συνιστά ικανή και αναγκαία συνθήκη για την επιτυχία της και ως εκ τούτου οφείλει να αναδειχθεί σε υψηλή προτεραιότητα, δια της οποίας επιζητείται η βελτίωση της ιατρικής αποτελεσματικότητας, η επίτευξη της οικονομικής αποδοτικότητας σε όρους κοινωνικής δικαιοσύνης και ισότητας».

 

Ο πρόεδρος της Φαρμακευτικής Επιτροπής του Ελληνο-Αμερικανικού Εμπορικού Επιμελητηρίου κ. Μάκης Παπαταξιάρχης, με αφορμή το επικείμενο συνέδριο HealthWorld 2017 είπε χαρακτηριστικά, «Μέσω του 16ου Συνέδριου HealthWorld , με τίτλο “Turning around for the economy and the society”, επιχειρούμε να επισημάνουμε την επιτακτική ανάγκη για ανασυγκρότηση του συστήματος υγείας με κριτήρια την παραγωγικότητα, την προστιθέμενη αξία, τη διαφάνεια και την προβλεψιμότητα. Η χάραξη μιας νέας εθνικής στρατηγικής με τη συνεργασία όλων των εμπλεκομένων μερών καθώς και η εισαγωγή δομικών αλλαγών, είναι πλέον μονόδρομος για ένα καλύτερο αύριο. Ο σχεδιασμός και η εφαρμογή ενός κοινά αποδεκτού ρυθμιστικού και νομοθετικού πλαισίου που θα προστατεύει τη βιωσιμότητα των φαρμακευτικών εταιριών, αποτελεί κρίσιμη προϋπόθεση τόσο για τη διασφάλιση της πρόσβασης των ασθενών σε σωτήριες θεραπείες, όσο και για την ίδια τη βιωσιμότητα του συστήματος υγείας. Συντασσόμαστε με την Ελληνική Πολιτεία στην Εθνική αυτή προσπάθειαέχοντας ως απόλυτη προτεραιότητά μας τον Έλληνα ασθενή, την καινοτομία και τη συμβολή μας στην ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας

 

Ο πρόεδρος της Επιτροπής Ιατροτεχνολογικού Εξοπλισμού και Διαγνωστικών, του Ελληνο-Αμερικανικού Εμπορικού Επιμελητηρίου κ. Θεόδωρος Λιακόπουλος με αφορμή το επικείμενο συνέδριο HealthWorld 2016 δήλωσε, «Μετά από επτά χρόνια συνεχούς ύφεσης και συνεχών οριζόντιων περικοπών στις δημόσιες δαπάνες, βρισκόμαστε σε μια πολύ κρίσιμη χρονική στιγμή που όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς πρέπει να ασχοληθούμε άμεσα με τον τρόπο που θα βελτιώσουμε την ποιότητα  παρεχόμενων υπηρεσιών περίθαλψης στους πολίτες. Ένας κυρίαρχος παράγοντας στην επίτευξη αυτού του στόχου είναι η αναβάθμιση της υπάρχουσας τεχνολογίας. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι ο σχεδιασμός ενός προηγμένου συστήματος αξιολόγησης της τεχνολογίας καθώς και η σύσταση ενός νέου φορέα που θα υλοποιήσει ένα προηγμένο σύστημα προμηθειών με σκοπό τον εκσυγχρονισμό των νοσοκομείων μας»

 

Βασικοί Χορηγοί: JANSSEN-CILAG PHARMACEUTICAL | JOHNSON & JOHNSON HELLAS MEDICAL DEVICES COMPANIES

 

Χορηγοί Συνεδρίου: BRISTOL-MYERS SQUIBB | GE HEALTHCARE | PFIZER HELLAS

 

Yποστηρικτές Συνεδρίου: ABBOTT LABORATORIES (HELLAS) | ABBVIE PHARMACEUTICALS | ASTRA ZENECA | CSL BEHRING HELLAS | GILEAD SCIENCES HELLAS | MEDTRONIC HELLAS | MSD | PHARMASERVE-LILLY | ROCHE HELLAS | SANOFI AVENTIS | SHIRE HELLAS

 

Αρωγοί Συνεδρίου: BARD HELLAS MEDICAL EQUIPMENT | GLAXOSMITHKLINE | MERCK | UCB

 

Στους Χορηγούς Διαδικτυακής Επικοινωνίας τοYgeia360.gr

Ο εμβολιασμός εναντίον του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας όχι μόνο δεν προκαλεί προβλήματα γονιμότητας όπως φοβόντουσαν κάποιοι ειδικοί, αλλά μπορεί στην πραγματικότητα να βελτιώνει τις πιθανότητες σύλληψης σε μερικές γυναίκες, σύμφωνα με νέα ευρήματα.

Στην πρώτη του είδους μελέτη, επιστήμονες από τη Βοστώνη ανακάλυψαν ότι οι γυναίκες με ιστορικό σεξουαλικώς μεταδιδομένων νοσημάτων ως φαίνεται ωφελούνται από τον εμβολιασμό, ενώ οι υπόλοιποι εμβολιασμένοι άνδρες και γυναίκες διατηρούν τις ίδιες πιθανότητες σύλληψης με τα ανεμβολίαστα άτομα.

Ο ιός HPV μεταδίδεται με τη σεξουαλική επαφή. Ορισμένα στελέχη του προκαλούν καρκίνο και άλλα κονδυλώματα, ενώ σχετίζεται και με μειωμένη ποιότητα σπέρματος και μειωμένα ποσοστά εγκυμοσύνης.

Η έναρξη μαζικών εμβολιασμών εναντίον του πριν από περισσότερο από μία δεκαετία πιστεύεται ότι μακροπρόθεσμα μπορεί να οδηγήσει στην εξάλειψη του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας και στη σημαντική μείωση των νέων κρουσμάτων από πολλές άλλες μορφές καρκίνου που επίσης σχετίζονται με το σεξ (π.χ. του στόματος, του πέους, του πρωκτού, του στοματοφάρυγγα κ.λπ.).

Ωστόσο μερικοί ειδικοί και μέλη του κοινού αναρωτιούνται εάν τα εμβόλια για τον HPV θα μπορούσαν να επηρεάσουν αρνητικά τη μελλοντική γονιμότητα των κοριτσιών και των αγοριών που το κάνουν και που συνήθως βρίσκονται στην εφηβεία (στην χώρα μας δεν συνιστάται στα έφηβα αγόρια, αλλά στις ΗΠΑ και σε άλλες χώρες συνιστάται και σε αυτά).

Για να διερευνήσουν το θέμα, επιστήμονες από τη Σχολή Δημοσίας Υγείας του Πανεπιστημίου της Βοστώνης και άλλα ερευνητικά κέντρα, μελέτησαν 3.483 γυναίκες και 1.022 άνδρες, ηλικίας 21 έως 45 ετών, οι οποίοι προσπαθούσαν να αποκτήσουν παιδιά.

Όπως αναφέρουν οι ερευνητές στο επιστημονικό περιοδικό Pediatric and Perinatal Epidemiology, παρακολούθησαν τους εθελοντές τους επί 12 μήνες ή έως ότου επετεύχθη εγκυμοσύνη (όποιο συνέβη πρώτο). Κατά την έναρξη της μελέτης, το 33,9% των γυναικών ήσαν εμβολιασμένες εναντίον του ιού HPV - το ίδιο και το 5,2% των ανδρών.

Η ανάλυση των στοιχείων που συγκεντρώθηκαν έδειξε ότι και στα δύο φύλα ήταν μηδαμινή η συσχέτιση ανάμεσα στον εμβολιασμό και τις πιθανότητες σύλληψης.

Όταν, όμως, οι επιστήμονες εξέτασαν τις υποκατηγορίες του δείγματός τους, διαπίστωσαν ότι στις γυναίκες με ιστορικό σεξουαλικώς μεταδιδόμενης λοίμωξης ή φλεγμονώδους νόσου της πυέλου, ο εμβολιασμός συσχετιζόταν με αύξηση κατά 35% των πιθανοτήτων σύλληψης.

Οι γυναίκες αυτές ανήκουν στις ομάδες υψηλού κινδύνου για μόλυνση με ιό HPV, σημειώνουν οι ερευνητές στο άρθρο τους.

«Η μελέτη αυτή δεν βρήκε καμία αρνητική επίδραση του εμβολιασμού για τον HPV στη γονιμότητα, αλλά αντιθέτως υποδηλώνει ότι μπορεί να την προστατεύει σε άτομα που έχουν κάποιο άλλο σεξουαλικώς μεταδιδόμενο νόσημα», σχολιάζει ο χειρουργός γυναικολόγος Δρ. Δημήτρης Μπιλάλης, MBBCh, MMedSc, CCST, FRCOG, ειδικός στην Ιατρικώς Υποβοηθούμενη Αναπαραγωγή και Ενδοσκοπική Χειρουργική. «Τα ευρήματα αυτά πρέπει να εφησυχάσουν όσους διστάζουν να εμβολιαστούν, φοβούμενοι ότι ο εμβολιασμός θα έχει συνέπειες στη γονιμότητά τους».

Η λοίμωξη με κάποιο από τα στελέχη του ιού HPV είναι τόσο συνηθισμένη στους σεξουαλικά ενεργούς ανθρώπους, ώστε πιστεύεται πως οι περισσότεροι μολύνονται κάποια στιγμή στη ζωή τους, αν και στην πλειονότητα των περιπτώσεων δεν το αντιλαμβάνονται διότι δεν εκδηλώνουν ύποπτα συμπτώματα.

«Τόσο ο HPV όσο και η υπογονιμότητα αποτελούν δύο θέματα που απασχολούν μεγάλο ποσοστό των γυναικών αναπαραγωγικής ηλικίας, οι οποίες συχνά αντιμετωπίζουν το δίλημμα αν ο εμβολιασμός θα μπορούσε να υπονομεύσει τη μελλοντική απόκτηση παιδιών ή αν η μόλυνσή τους θα μπορούσε να έχει την ίδια συνέπεια και ποιο από τα δύο είναι τελικά προτιμότερο», λέει ο Δρ. Μπιλάλης. «Η διενέργεια και δημοσίευση μίας αντικειμενικής έρευνας που επιβεβαιώνει όχι μόνο την ασφάλεια του συγκεκριμένου εμβολιασμού, αλλά και την θετική επίδρασή του στη γονιμότητα των γυναικών που ήδη είναι μολυσμένες με κάποιο σεξουαλικό νόσημα, είναι πραγματικά ανεκτίμητη».

 

 

Σοβαρό πρόβλημα με ψείρες που αντιστέκονται σε πολλές από τις θεραπείες εναντίον τους παρατηρείται στην Ελλάδα, ακριβώς όπως έχει παρατηρηθεί και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες και στις ΗΠΑ.

Μάλιστα οι ψείρες δεν αναπτύσσονται μόνο σε παιδιά αλλά και σε ενήλικες, ακόμα και σε γυναίκες με βαμμένα μαλλιά που κανονικά θα έπρεπε να έχουν απαλλαγεί από αυτές.

«Οι ψείρες έχουν “θεριέψει” και έχουμε πολλά περιστατικά στα οποία πρέπει να δοκιμάσουμε πολλά και διαφορετικά αντιφθειρικά προϊόντα έως ότου βρούμε κάποιο που αποδίδει», λέει ο Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε., Δερματολόγος-Αφροδισιολόγος (Αισθητική Δερματολογία-Δερματοχειρουργική). «Ακόμα και γυναίκες με βαμμένα μαλλιά έχουν πρόβλημα, παρότι οι βαφές θα έπρεπε στις περισσότερες περιπτώσεις να εμποδίζουν την επιμόλυνση των μαλλιών από ψείρες».

Οι ψείρες είναι παρασιτικά έντομα που μεταδίδονται από το ένα άτομο στο άλλο με την επαφή των κεφαλιών τους ή με την κοινή χρήση αντικειμένων (π.χ. καπέλα, πετσέτες, κτένες κ.λπ.). Ωστόσο, δεν μπορούν να επιζήσουν για πολύ μακριά απ' το ανθρώπινο σώμα.

Τα ενήλικα έντομα έχουν μήκος 2-3 χιλιοστά και εντοπίζονται συνήθως στον αυχένα, στους κροτάφους και στα αυτιά. Αριθμητικά όμως είναι λίγες και μπορεί να μην φαίνονται πάνω στα μαλλιά, διότι το χρώμα τους μπορεί να είναι καστανό, καστανόξανθο, γκριζωπό ή μαύρο. Έτσι, αυτό που συχνά αντιλαμβανόμαστε είναι οι κόνιδες, δηλαδή τα αυγά τους τα οποία είναι πολυάριθμα, λευκά, κολλάνε σε απόσταση λίγων χιλιοστών από τη ρίζα των τριχών και δεν ξεκολλάνε εύκολα από αυτές.

«Για την αντιμετώπισή τους υπάρχουν πολλά ειδικά προϊόντα τα οποία άρχισαν να χρησιμοποιούνται τη δεκαετία του ’40 και για σχεδόν έξι δεκαετίες ήταν πολύ αποτελεσματικά», εξηγεί ο Δρ. Μιχελάκης. «Από τα μέσα της δεκαετίας του ’90, όμως, άρχισαν να δημοσιεύονται σε ΗΠΑ, Ευρώπη και Αυστραλία αναφορές για ανθεκτικά στελέχη, με αποκορύφωμα μία μελέτη που δημοσιεύθηκε πέρυσι στο περιοδικό Journal of Medical Entomology και έδειξε ότι η συντριπτική πλειονότητα των ψειρών σε 42 αμερικανικές πολιτείες φέρουν μεταλλαγμένα γονίδια που αυξάνουν την ανθεκτικότητά τους σε μη-συνταγογραφούμενα προϊόντα με πυρεθρίνες και πυρεθροειδή, τα οποία αποτελούν την πρώτη γραμμή θεραπείας».

Αν και δεν είναι γνωστό με ποιον τρόπο συνέβησαν αυτές οι μεταλλάξεις, είναι πολύ πιθανό να έπαιξε ρόλο η κατάχρηση των προϊόντων αυτών. «Πολύς κόσμος έχει την τάση να κάνει αυτοδιαγνώσεις και να προχωρά σε αυτοθεραπεία, δίχως να συμβουλευθεί έναν ειδικό, ενώ πολλές φορές δεν ακολουθεί καν τις οδηγίες χρήσεως των προϊόντων που αγοράζει», λέει ο Δρ. Μιχελάκης. Όντως, μελέτες έχουν δείξει ότι πολλοί αυξάνουν τις δόσεις των προϊόντων που χρησιμοποιούν,  νομίζοντας ότι έτσι θα αυξήσουν την αποτελεσματικότητά τους.

Παρότι, όμως, όλ’ αυτά ακούγονται πολύ ανησυχητικά, ο Δρ. Μιχελάκης τονίζει πως τα μη-συνταγογραφούμενα προϊόντα πρέπει να εξακολουθήσουν να αποτελούν την πρώτη γραμμή θεραπείας εναντίον των ψειρών, αφού κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει εκ των προτέρων αν έχει ανθεκτικές ψείρες ή όχι.

Επιπλέον, ακόμα κι αν οι ψείρες είναι ανθεκτικές, δεν προκαλούν χειρότερα συμπτώματα από τις κοινές ψείρες, απλώς είναι πιο δύσκολη η καταπολέμησή τους.

Η θεραπεία

Το πρώτο και σημαντικότερο βήμα της θεραπείας είναι να διαβάσετε προσεκτικά τις οδηγίες χρήσεως του προϊόντος που θα χρησιμοποιήσετε και να τις τηρήσετε κατά γράμμα. Αν τα μαλλιά σας είναι πολύ μακριά (κάτω από τους ώμους) μπορεί να χρειασθείτε δύο μπουκάλια από το αντιφθειρικό προϊόν, όπως συνιστούν και τα αμερικανικά ομοσπονδιακά Κέντρα Ελέγχου & Πρόληψης Νοσημάτων (CDC).

Πριν τη χρήση της αντιφθειρικής θεραπείας δεν πρέπει να έχετε λουστεί με κοινό σαμπουάν ούτε να έχετε βάλει στα μαλλιά σας conditioner. Δεν πρέπει επίσης να λουστείτε για 1-2 ημέρες μετά τη χρήση του αντιφθειρικού προϊόντος.

Αν 8-12 ώρες μετά την εφαρμογή του προϊόντος δείτε νεκρές ψείρες στα μαλλιά σας ή πως τα έντομα κινούνται πιο αργά απ’ ό,τι πριν το χρησιμοποιήσετε, χτενίστε τα μαλλιά σας με το ειδικό μεταλλικό χτενάκι που τις απομακρύνει και περιμένετε, ελέγχοντας τακτικά τα μαλλιά σας. Μπορεί κάποια στιγμή να χρειασθεί να επαναλάβετε την επάλειψη, ανάλογα με τις οδηγίες χρήσεως του προϊόντος. Ο έλεγχος πρέπει να γίνεται καθημερινά επί τουλάχιστον μία εβδομάδα και στη συνέχεια σποραδικά, ειδικά αν εξακολουθεί να υπάρχει πρόβλημα με ψείρες στο σχολείο του παιδιού ή στον στενό κοινωνικό σας περίγυρο.

Αν 8-12 ώρες μετά την εφαρμογή δεν βλέπετε νεκρές ψείρες και τα ζωύφια είναι δραστήρια όπως πριν τη χρήση του προϊόντος, είναι πιθανό να μην έχει αποδώσει το αντιφθειρικό προϊόν. Μην σπεύσετε όμως να επαναλάβετε τη θεραπεία: συμβουλευθείτε πρώτα τον δερματολόγο σας.

Όσον αφορά τις βαφές για τα μαλλιά, πρέπει να ξέρετε ότι ναι μεν μπορούν να σκοτώσουν τις ψείρες, αλλά όχι τις κόνιδες, γιατί έχουν πολύ σκληρό περίβλημα το οποίο δεν μπορούν να διαπεράσουν οι βαφές, κατά τον Δρ. Μιχελάκη. Επομένως, μετά τη βαφή πρέπει να τις αφαιρέσετε με το ειδικό χτενάκι, ειδάλλως θα υποτροπιάσετε μέσα σε μία εβδομάδα αφού οι κόνιδες εκκολάπτονται κάθε επτά ημέρες.

Προστασία της οικογένειας

Για να καταπολεμηθούν οι ψείρες συνήθως απαιτείται θεραπεία και παρακολούθηση επί τουλάχιστον 2 συνεχόμενες εβδομάδες για το άτομο που τις φέρει, ενώ όλα τα άτομα της οικογένειάς του καθώς και όσοι έρχονται σε στενή επαφή μαζί του πρέπει να ελέγχονται λεπτομερώς και, αν βρεθεί ότι είναι μολυσμένα, να κάνουν και αυτά θεραπεία. Η θεραπεία πρέπει να αρχίζει ταυτοχρόνως για όλους.

Για να αποφευχθεί η επιμόλυνση της οικογένειας όταν ένα άτομο έχει ψείρες, δεν θα έβλαπτε να λούζονται οι υπόλοιποι με σαμπουάν που περιέχει πυρεθρίνες ή μαλαθείο μία φορά την εβδομάδα επί 2-3 συνεχόμενες εβδομάδες ή σε καθημερινή βάση με φυτικό σαμπουάν που απωθεί τις ψείρες.

Καλό θα ήταν επίσης να απολυμανθούν προληπτικά ορισμένα κοινόχρηστα αντικείμενα, όπως τα σεντόνια και οι πετσέτες, με πλύσιμο στο πλυντήριο στους 90ο βαθμούς. Να πλένετε τέλος τις χτένες και τις βούρτσες της οικογένειας σε καυτό νερό, αφήνοντάς τες σε αυτό για τουλάχιστον 5 λεπτά.

Ισχυρό όπλο για την έγκαιρη και ανώδυνη ανίχνευση του καρκίνου αποδεικνύονται, με την πάροδο του χρόνου, συγκεκριμένες αιματολογικές εξετάσεις που ελέγχουν ορισμένους δείκτες στο αίμα, καθώς η διαφοροποίηση των τιμών τους  κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, προσφέροντας έτσι στους ασθενείς περισσότερες δυνατότητες για την έγκαιρη διάγνωση και τη θεραπεία του.

Ο λόγος για τους καρκινικούς δείκτες, οι οποίοι μπορούν, επιπλέον, να πληροφορήσουν για τους παράγοντες κινδύνου που διατρέχει ένας ασθενής, βοηθώντας στη λήψη σωστών αποφάσεων και επιλογών που αφορούν στον τρόπο ζωής, προκειμένου να αποτραπεί η εμφάνιση της νόσου.

«Περισσότεροι από 15 εκατομμύρια άνθρωποι διαγιγνώσκονται με καρκίνο παγκοσμίως κάθε χρόνο, αλλά μόνο το 5-15% αυτών επιβιώνει για πέντε χρόνια όταν ο καρκίνος διαγιγνώσκεται αργά. Αντίθετα, στους περισσότερους τύπους καρκίνου, το 90% των ανθρώπων επιβιώνει για τουλάχιστον μια 5ετία εάν η νόσος εντοπιστεί νωρίς. Στόχος, λοιπόν, μιας εξέτασης είναι η έγκαιρη διάγνωση της νόσου, οπότε είναι πιθανότερο να θεραπευτεί και πριν να έχει την ευκαιρία να αναπτυχθεί και να εξαπλωθεί. Δεδομένου ότι ο καρκίνος είναι  μια ασθένεια που  όσο πιο γρήγορα εντοπίζεται τόσο μεγαλύτερη πιθανότητα έχει ο ασθενής να την νικήσει, γίνεται αντιληπτή η εξέχουσα σημασία της μη επεμβατικής διάγνωσης του καρκίνου», σημειώνει ο  βιοπαθολόγος κ.  Ανάργυρος Πλακιώτης, επιστημονικά υπεύθυνος του βιοπαθολογικού εργαστηρίου, στο Ιδιωτικό Πολυϊατρείο Ηλιούπολης.

Οι καρκινικοί δείκτες είναι ουσίες που παράγονται από το σώμα ως αντίδραση στον καρκίνο ή από τον ίδιο τον όγκο. Μερικοί από αυτούς εμφανίζονται με την ύπαρξη ενός συγκεκριμένου καρκίνου, ενώ άλλοι σε διάφορους τύπους. Από τους πιο γνωστούς δείκτες με διαγνωστικό χαρακτήρα είναι το Ca-125 και το ειδικό αντιγόνο για το προστάτη (PSA), που μπορούν να προσδιορίσουν, αντιστοίχως, την ύπαρξη καρκίνου των ωοθηκών και καρκίνο του προστάτη. Το PSA είναι, μέχρι στιγμής, ο καρκινικός δείκτης που χαίρει της ευρύτερης  αποδοχής ως εργαλείο διάγνωσης παγκοσμίως.

«Στα πλεονεκτήματα της χρήσης των καρκινικών δεικτών συμπεριλαμβάνεται ο έλεγχος και η έγκαιρη ανίχνευση του καρκίνου σε πρώιμο στάδιο, σε ασυμπτωματικά άτομα. Αυτός ήταν άλλωστε αρχικά και ο σκοπός για την ανάπτυξή τους. Ιδανικά, λοιπόν, θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως εργαλείο προσυμπτωματικού ελέγχου για το ευρύ κοινό», επισημαίνει ο κ. Πλακιώτης. «Χρησιμοποιούμενοι μεμονωμένα ή σε συνδυασμό με απεικονιστικές εξετάσεις και βιοψίες διευκολύνουν και τη διάγνωση ασθενών με συμπτώματα ύποπτα για καρκίνο.

Μπορούν να προσδιορίσουν εάν η ανάπτυξη καρκίνου είναι πιθανή σε ορισμένους ασθενείς, αλλά και να βοηθήσουν στη διάγνωση της προέλευσης του καρκίνου σε καρκινοπαθείς με προχωρημένη/εκτεταμένη νόσο».

Είναι γνωστό πλέον στην παγκόσμια ιατρική κοινότητα ότι οι καρκινικοί δείκτες  μπορούν να συνδράμουν στην  πρόγνωση και στον σχεδιασμό της θεραπείας και να αξιολογήσουν την απόκριση του ασθενούς στη εφαρμοζόμενη  θεραπευτική στρατηγική. «Δηλαδή, μία από τις σπουδαιότερες χρήσεις τους είναι η παρακολούθηση των ασθενών που υποβάλλονται σε αντικαρκινική θεραπεία, καθώς η μείωση των αρχικών τιμών επιβεβαιώνει την αποτελεσματικότητά της,  ενώ, αντιθέτως, η αύξηση αυτών υποδεικνύει ότι ο ασθενής δεν έχει ανταποκριθεί στη θεραπεία στην οποία έχει υποβληθεί, οπότε το θεραπευτικό πλάνο χρήζει αλλαγής», σημειώνει ο κ. Πλακιώτης

Στα πλεονεκτήματα εντάσσεται, τέλος, και η βοήθεια που προσφέρει στην αναγνώριση υποτροπής κατά τη διάρκεια της περιόδου παρακολούθησης.

Αξιοσημείωτο είναι ότι κάποιες νεοπλασματικές ουσίες, όχι συχνά, ανιχνεύονται και από μη καρκινικά κύτταρα, αλλά τα επίπεδά τους στο αίμα, συνήθως, είναι εξαιρετικά χαμηλά ή και μηδενικά σε υγιείς ανθρώπους.

Υπάρχουν δε και μη καρκινικές καταστάσεις που μπορούν να προκαλέσουν αύξηση των δεικτών, οι οποίες πρέπει να λαμβάνονται υπόψη για την ορθή ερμηνεία των αποτελεσμάτων.

Για τον συγκεκριμένο λόγο άλλωστε οι ουσίες αυτές  αποκαλούνται διεθνώς Tumor Markers και όχι Cancer Markers.

Ωστόσο, οι καρκινικοί δείκτες δεν είναι ακόμα τα απόλυτα διαγνωστικά εργαλεία, καθώς υπάρχουν σημεία που χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής ή που μπορούν να δημιουργήσουν σύγχυση. Ο λόγος είναι ότι δεν αυξάνονται σε κάθε περίπτωση καρκίνου για τον οποίο χρησιμοποιούνται, επειδή ή δεν είναι δεδομένη η παραγωγή τους ή δεν αυξάνονται στα αρχικά στάδια και επομένως ο όγκος δεν μπορεί να ανιχνευθεί, παρά μόνο μετά την εμφάνιση των συμπτωμάτων.

Μάλιστα υπάρχουν και κάποιες περιπτώσεις που καρκινοπαθείς δεν έχουν  αυξημένους καρκινικούς δείκτες στο αίμα τους, για λόγους που ερευνώνται.

«Εν κατακλείδι, οι καρκινικοί δείκτες είναι πολύ χρήσιμοι για τη έγκαιρη διάγνωση του καρκίνου στον προστάτη με το PSA και τα κλάσματά του (FREE PSA - RATIO) και την εντόπιση πιθανής κακοηθείας στις ωοθήκες και τα παραμήτρια όργανα, με το CA-125.

H μεγάλη τους, όμως, χρησιμότητα  εντοπίζεται στην πρόγνωση της νόσου,  στον έλεγχο της απόκρισης στη θεραπεία και στην πιθανή υποτροπή της, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μπορούν να αντικαταστήσουν την κλινική εξέταση, ενώ, σχεδόν πάντα, πρέπει να συνδυάζονται με τις απεικονιστικές εξετάσεις», προειδοποιεί ο κ. Πλακιώτης.

Τέλος, σύμφωνα με τους ειδικούς ερευνητές, το μέλλον της χρήσης των καρκινικών δεικτών ως διαγνωστικό μέσο για τις νεοπλασματικές παθήσεις  διαγράφεται λαμπρό. Η εξέλιξη στην ιατροτεχνολογία και στην έρευνα, ήδη έχει βοηθήσει  στην εύρεση περισσότερων δεικτών  για τη διάγνωση του καρκίνου, οπότε οι νέες εργαστηριακές εξετάσεις, κυρίως σε δείγματα αίματος, που θα γίνουν αποδεκτές από τη διεθνή ιατρική πρακτική, βελτιώνουν τις προοπτικές επιβίωσης  και δίνουν βάσιμες ελπίδες για τον απόλυτο έλεγχο της νόσου.

Η Ελληνική Αιματολογική Εταιρεία (ΕΑΕ) στηρίζει έμπρακτα τον εθνικό στόχο ώστε το Εθνικό Μητρώο να φτάσει τους 200.000 δότες από τους 60.000 σήμερα, το οποίο θα εξασφάλιζε την εύρεση δότη για κάθε  Έλληνα ασθενή. Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Εθελοντή Δότη Μυελού των Οστών (16 Σεπτεμβρίου), το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΑΕ αποφάσισε και θα διαθέσει 440.000€ από τα αποθεματικά του ώστε να γίνει η τυποποίηση 22.000 νέων δοτών του Εθνικού Μητρώου.

 

Είναι χαρακτηριστικό ότι από τους 60.000 δότες του Εθνικού Μητρώου, 60 συνάνθρωποί μας βρέθηκαν συμβατοί και χάρισαν ζωή, στην πλειονότητα των περιπτώσεων σε Έλληνες ασθενείς.

 

Η τυποποίηση των εθελοντών δοτών απαιτεί έλεγχο των αντιγόνων ιστοσυμβατότητας και το κόστος της εξέτασης αυτής έρχεται να καλύψει η ΕΑΕ, ώστε οι εγγεγραμμένοι δότες να μη μείνουν «απλές μπατονέτες στο ψυγείο» αλλά να ενταχθούν στο Εθνικό και Παγκόσμιο Μητρώο Δοτών και να γίνουν δυνάμει Δωρητές Ζωής!

 

Παράλληλα, η ΕΑΕ θα πραγματοποιήσει εκδηλώσεις ενημέρωσης και προσέλκυσης με σύνθημα «Πάρε μέρος στην αλυσίδα-Γίνε και εσύ δότης», σε όλη τη χώρα, όλο το χρόνο με κορύφωση το διάστημα από 15 έως 17 Σεπτεμβρίου, όπου θα σχηματίζεται συμβολικά η αλυσίδα ζωής από την Αλεξανδρούπολη ως τα Χανιά, την Κοζάνη, την Άρτα, τα Γιαννιτσά, την Άμφισσα, την Καρδίτσα, την Χαρίεσσα, τη Βέροια, την Πάτρα και αλλού. Η ιδέα ξεκίνησε το 2015 οπότε και θεσπίστηκε η Παγκόσμια Ημέρα και ενισχύεται κάθε χρόνο με τη συμμετοχή εκατοντάδων εθελοντών.

 

Η προσπάθεια προσέλκυσης περισσότερων δοτών είναι εντατική τα τελευταία 4 χρόνια χάρη στην εποπτεία του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων (ΕΟΜ) και με βασικούς πυλώνες το Κέντρο Δοτών του Πανεπιστημίου Πατρών (ΚΕΔΜΟΠ-ΧΑΡΙΣΕ ΖΩΗ), το Κέντρο Δοτών του Συλλόγου ΟΡΑΜΑ - ΕΛΠΙΔΑΣ, την ομάδα εθελοντισμού της Ελληνικής Αιματολογικής Εταιρείας και με την αρωγή πληθώρας τοπικών φορέων σε όλη την Ελλάδα.

 

Εκ μέρους του Δ.Σ. της Ελληνικής Αιματολογικής Εταιρείας, ο πρόεδρος της ΕΑ.Ε. κ. Παναγιώτης Παναγιωτίδης επισήμανε ότι «Πρέπει ο κόσμος να γνωρίζει ότι μπορεί να χαρίσει ζωή σε έναν ασθενή με λευχαιμία δίνοντας αίμα,  απλά και ανώδυνα - χωρίς χειρουργείο όπως λανθασμένα πιστεύουν πολλοί  ΚΑΙ να εγγραφεί ως δότης μυελού των οστών, δίνοντας απλά σάλιο. Πρέπει επίσης να σημειώσουμε ότι η κοινή καταγωγή αυξάνει την πιθανότητα να βρεθεί ένας συμβατός δότης! Εμείς οι αιματολόγοι που ζούμε αυτή την πραγματικότητα, αναλαμβάνουμε μια γενναία πρωτοβουλία, που ελπίζουμε να βρει συνοδοιπόρους, αλλά και μιμητές. Παρόλο που η παγκόσμια κοινότητα αριθμεί 30 εκατομμύρια δότες, ο αριθμός είναι πολύ μικρός καθώς πολλοί συνάνθρωποί μας με λευχαιμία, και μικρά παιδιά, αγωνιούν καθημερινά να βρουν ένα συμβατό εθελοντή δότη με πιθανότητα 1 στις 100 χιλιάδες. Θέλουμε να ευχαριστήσουμε κάθε δότη μυελού των οστών αλλά και να ενθαρρύνουμε τον υπόλοιπο κόσμο να ενημερωθεί και να πάρει μέρος στην αλυσίδα ζωής που καθημερινά σώζει ζωές σε όλο τον κόσμο».

Η προστατίτιδα είναι μία από τις συχνότερες ουρογεννητικές παθήσεις των ανδρών, καθώς υπολογίζεται ότι ο ένας στους δύο άνδρες θα την εκδηλώσει τουλάχιστον μία φορά στη ζωή του, συχνά πριν από τα 50 του χρόνια.

Παρότι, όμως, είναι τόσο συχνή, οι περισσότεροι άνδρες δεν γνωρίζουν ούτε τα προειδοποιητικά συμπτώματά της, ούτε τις πιθανές επιπλοκές της, με συνέπεια να καθυστερούν να απευθυνθούν στον γιατρό.

Ο χειρουργός ουρολόγος Δρ. Ηρακλής Πούλιας, MD, PhD, επιστημονικός συνεργάτης του Ομίλου ΥΓΕΙΑ-Μητέρα και πρόεδρος της Ελληνικής Ουρολογικής Εταιρείας, εξηγεί τι πρέπει να ξέρουν όλοι οι άνδρες γι’ αυτήν.

1. Είναι φλεγμονή. Η προστατίτιδα είναι η διόγκωση και η φλεγμονή του προστάτη, δηλαδή του αδένα με μέγεθος καρυδιού που βρίσκεται κάτω από την ουροδόχο κύστη των ανδρών και έχει ως κύριο ρόλο την παραγωγή του υγρού που τρέφει και μεταφέρει τα σπερματοζωάρια (λέγεται σπερματικό υγρό).

2. Δεν είναι μία ενιαία πάθηση. Με τον όρο «προστατίτιδα» ουσιαστικά περιγράφεται μία ομάδα διαταραχών, οι οποίες χαρακτηρίζονται από ουρολογικά συμπτώματα, δυσκολίες ή πόνο στην εκσπερμάτιση και πόνο στο περίνεο (είναι η περιοχή ανάμεσα στα έξω γεννητικά όργανα και τον πρωκτό) ή χαμηλά στη μέση.

Οι διαταραχές αυτές χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Η πρώτη είναι οι βακτηριακές προστατίτιδες που οφείλονται σε είσοδο και ανάπτυξη μικροβίων στον προστάτη και είναι λιγότερο συχνές.

Η βακτηριακή προστατίτιδα μπορεί να εκδηλωθεί ως οξεία προστατίτιδα με πυρετό, δυσκολία αποβολής ούρων, γενική κακουχία κ.λπ. και να εξελιχθεί σε σοβαρή λοίμωξη που απαιτεί νοσηλεία στο νοσοκομείο και ως χρόνια υποτροπιάζουσα προστατίτιδα που διαρκεί πολύ καιρό (1-3 μήνες) και δεν έχει έντονα συμπτώματα. Οι βακτηριακές προστατίτιδες αντιμετωπίζονται με αντιβιοτικά.

Η δεύτερη κατηγορία προστατίτιδας είναι η μη-βακτηριακή που αποκαλείται και χρόνιο πυελικό σύνδρομο και επίσης έχει δύο υποκατηγορίες: το φλεγμονώδες χρόνιο πυελικό σύνδρομο με παρουσία λευκοκυττάρων στην καλλιέργεια σπέρματος και το μη φλεγμονώδες πυελικό σύνδρομο (χωρίς παρουσία λευκοκυττάρων στο σπέρμα).

3. Έχει πολλές αιτίες. Οι πιθανές αιτίες της προστατίτιδας είναι πολλές και διαφορετικές, αλλά συχνά δεν ανευρίσκεται κάποια συγκεκριμένη για τα συμπτώματα του ασθενούς. Αναλόγως με την αιτία της, η προστατίτιδα μπορεί να εμφανιστεί σταδιακά ή ξαφνικά, να βελτιωθεί γρήγορα, με ή χωρίς θεραπεία, ή ακόμα και να επιμείνει για μήνες ή να παρουσιάζει συχνές υποτροπές (σε τέτοια περίπτωση, οι γιατροί μιλούν για χρόνια προστατίτιδα).

Η πιο συχνή μορφή είναι η χρόνια μη-βακτηριακή προστατίτιδα (αφορά το σχεδόν 90% των κρουσμάτων) για την οποία δεν έχει βρεθεί μέχρι σήμερα συγκεκριμένη αιτία. Στους παράγοντες που μπορεί να την πυροδοτήσουν (εκλυτικοί παράγοντες) συμπεριλαμβάνονται το στρες, οι νευρολογικές βλάβες του κατώτερου ουροποιητικού συστήματος (π.χ. εξαιτίας τραυματισμού ή εγχείρησης) και οι ουρολοιμώξεις. Έχει επίσης σχετισθεί με αυτοάνοσα νοσήματα, όπως το σύνδρομο χρόνιας κόπωσης και το σύνδρομο του ευερέθιστου εντέρου.

Στη βακτηριακή προστατίτιδα (οξεία και χρόνια) που αποτελεί το 5-10% των κρουσμάτων, η αιτία συνήθως είναι βακτήρια του ουροποιητικού που εισέρχονται στον προστάτη (π.χ. μέσω της σεξουαλικής επαφής) και τον μολύνουν.

Στην ασυμπτωματική φλεγμονώδη προστατίτιδα η αιτία δεν είναι γνωστή.

4. Δεν είναι αθώα. Αν και η προστατίτιδα δεν είναι κακοήθης νόσος ούτε υπάρχουν ενδείξεις ότι μπορεί να οδηγήσει σε καρκίνο του προστάτη, μπορεί να έχει αρκετές και σοβαρές επιπλοκές αν αφεθεί χωρίς θεραπεία. Σε αυτές συμπεριλαμβάνεται η είσοδος βακτηρίων στο αίμα (βακτηριαιμία ή σήψη), η φλεγμονή στο σωληνοειδές όργανο που ενώνει τον όρχι με τον σπερματικό πόρος (λέγεται επιδιδυμίδα), η δημιουργία κοιλότητας με πύον μέσα στον προστάτη (απόστημα προστάτου), διαταραχές του σπέρματος και υπογονιμότητα (αυτές παρατηρούνται σε περίπτωση χρόνιας και ασυμπτωματικής προστατίτιδας).

5. Δεν χρειάζεται πάντοτε θεραπεία με αντιβιοτικά. Επειδή όπως προαναφέρθηκε στο 90% των περιπτώσεων η προστατίτιδα είναι χρόνια και μη-βακτηριακή, αντιβιοτική θεραπεία δεν συνιστάται παρά στο 5-10% των περιπτώσεων που οι εργαστηριακές εξετάσεις και τα συμπτώματα υποδηλώνουν την ύπαρξη βακτηρίων.

6. Δεν προκαλεί πάντοτε πυρετό. Ο πυρετός είναι σύμπτωμα κυρίως των βακτηριακών μορφών, με την οξεία να συνοδεύεται συχνά από απότομο, υψηλό πυρετό και τη χρόνια από χαμηλότερο. Άλλα συμπτώματα των βακτηριακών μορφών προστατίτιδας είναι τα ρίγη, πόνοι στο σώμα, κόπωση (δηλαδή τα κλασικά συμπτώματα των λοιμώξεων), καθώς και πόνος χαμηλά στην οσφύ (μέση) και στην περιοχή των γεννητικών οργάνων, συχνουρία και επείγουσα ούρηση (συχνά και τη νύχτα), αίσθημα καύσου ή πόνου κατά την ούρηση και την εκσπερμάτιση.

Η χρόνια μη-βακτηριακή προστατίτιδα προκαλεί πόνο χαμηλά στην οσφύ και στην περιοχή των γεννητικών οργάνων, συχνουρία και επείγουσα ούρηση (συχνά και τη νύχτα), αίσθημα καύσου ή πόνου κατά την ούρηση και την εκσπερμάτιση.

Όπως, τέλος, υποδηλώνει και η ονομασία της, η ασυμπτωματική φλεγμονώδης προστατίτιδα δεν προκαλεί συμπτώματα.

7. Μερικοί άνδρες κινδυνεύουν περισσότερο να την εκδηλώσουν. Η προστατίτιδα είναι συχνότερη σε άνδρες ηλικίας 35-50 ετών, σε όσους έχουν ιστορικό ουρολοιμώξεως, τραυματισμού στην περιοχή της πυέλου (π.χ. από ατύχημα με το ποδήλατο ή τη μηχανή) ή παλαιότερης προστατίτιδας, στους ασθενείς με ουροκαθετήρα, στους άνδρες που έχουν κάνει βιοψία προστάτη και στους φορείς του ιού HIV/AIDS.

8. Η διάγνωση της προστατίτιδας δεν χρειάζεται PSA. Η διάγνωση της προστατίτιδας τίθεται με τη λήψη του ιστορικού και την κλινική (δακτυλική) εξέταση του προστάτη, που παρέχει σημαντικές πληροφορίες για τη σύσταση, το μέγεθος και το σχήμα του αδένα. Άλλες βασικές εξετάσεις είναι η γενική ούρων, η καλλιέργεια ούρων και, κυρίως, η κλασματική καλλιέργεια προστατικού υγρού μετά από μάλαξη του προστάτη και το υπερηχογράφημα. Η μέτρηση στο αίμα των επιπέδων του ειδικού προστατικού αντιγόνου (PSA) δεν συνιστάται, διότι αυτά αυξάνονται μόνο στο 15%-20% των ασθενών με σοβαρή προστατίτιδα, έναντι του 70% των ανδρών με καρκίνο προστάτη.

9. Οι διαταραχές της ούρησης χρειάζονται πάντοτε έλεγχο. Οποιαδήποτε αλλαγή στις φυσιολογικές συνήθειες ούρησης (στη συχνότητα, στην ποσότητα των αποβαλλόμενων ούρων, στην «ευχέρεια» ούρησης, στο χρώμα των ούρων), αλλά και ο πόνος και το αίσθημα καύσου (κάψιμο) κατά την ούρηση, πρέπει να ελέγχονται αμέσως από τον ουρολόγο ιατρό.