Τετάρτη 13 Νοεμβρίου 2019
Ηλίας Σιώρας

Ηλίας Σιώρας

Από Ηλία Σιώρα

 

 

 

Σε λίγες μέρες εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά θα ξεκινήσουν τη νέα σχολική χρονιά. Οι υπηρεσίες σχολικής υγιεινής είναι ανύπαρκτες, αποτέλεσμα της άγριας λιτότητας που επέβαλαν οι «εταίροι» με όλες ανεξαίρετα τις κυβερνήσεις και τις «συνιστώσες» των κομμάτων να υπακούουν στην πράξη ευλαβικά στα μνημόνια.
Ο προαθλητικός έλεγχος των ενηλίκων και η σχολική υγιεινή – που είναι υποχρέωση υπηρεσιών ΠΦΥ – όπου γίνεται ακριβοπληρώνεται ή γίνεται πλημμελώς ή δεν γίνεται καθόλου. Ένα μέρος του πληθυσμού προστρέχει στα νοσοκομεία όπου συρρέουν μαζικά γονείς με τα παιδιά τους ή και ενήλικες για τις υπηρεσίες που είναι αναγκαίες. (από καρδιολόγο, δερματολόγο, οφθαλμίατρο, ΩΡΛ, ορθοπεδικό και λοιπές ειδικότητες). Επειδή είναι γνωστή η κατάσταση στα νοσοκομεία από άποψη όγκου δουλειάς και επειδή φυσικά δεν είναι έργο των νοσοκομείων η πρόληψη, αλλά εξωνοσοκομειακών δομών, παρόλα αυτά πολλοί υγειονομικοί, κυρίως ευαισθητοποιημένοι γιατροί, ευγενώς προσφερόμενοι στα πλαίσια αλληλεγγύης, φροντίζουν όσο μπορούν τους μαθητές και τους αθλούμενους.
ΑΥΤΟ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ. ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ.
Άλλοι γιατροί με την ευκαιρία της καλοκαιρινής άδειας προσφέρουν αφιλοκερδώς και χωρίς τυμπανοκρουσίες υπηρεσίες πρόληψης στην ιδιαίτερη πατρίδα τους ή στον τόπο των διακοπών τους.
ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ
Σημειώνουμε τα εξής:
• Κανένα κονδύλι δεν προβλέπεται κάθε χρόνο για υπηρεσίες σχολικής υγιεινής και προαθλητικό έλεγχο, παρά το γεγονός ότι από εξαγγελίες χορτάσαμε.
• Για κάθε παιδί που θα πάει στη 1η δημοτικού η εξέταση από καρδιολόγο και οφθαλμίατρο κοστίζει 80 ευρώ όσο δηλαδή είναι το ποσό που απαιτείται για γραφική ύλη της σχολικής χρονιάς.
• Πέρισυ στο λαϊκό μαραθώνιο πάνω από 25 δρομείς προσεκομίσθησαν στα επείγοντα του Ευαγγελισμού, επειδή ακριβώς δεν είχαν κάνει προαθλητικό έλεγχο.
• Ο αιφνίδιος θάνατος στην άθληση είναι ένα ιδιαίτερα τραγικό γεγονός που μπορεί να είναι σπάνιο (ένας θάνατος ανά 100.000 αθλούμενους ανά έτος) όμως συγκλονίζει ολόκληρη την κοινωνία αφού συνήθως αφορά νέες ηλικίες.
• Ακόμα και εθνικές ομάδες νέων έρχονται στα νοσοκομεία για προαθλητικό έλεγχο μετά από παράκληση των γονέων και όχι μετά από υπεύθυνη παρέμβαση της ομοσπονδίας.
• Οι αδιάγνωστες διαταραχές στην όραση, στην ακοή, στο μυοσκελετικό σύστημα οδηγούν σε αμέτρητους τραυματισμούς μαθητών και ενήλικων αθλούμενων. Ποτέ μα ποτέ δεν υπήρξε καταγραφή τέτοιων συμβάντων.
• Πολλές συγγενείς καρδιοπάθειες μένουν αδιάγνωστες για πολλά χρόνια όταν πλέον είναι πολύ αργά.
Δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσει κανείς επί μακρόν για τη σημασία των υπηρεσιών πρόληψης στο σχολικό πληθυσμό, στους αθλούμενους γενικά αλλά και στο σχολικό περιβάλλον. Επίσης δεν πρέπει να καταφεύγουμε σε υπερβολές για διαρκείς ελέγχους δημιουργώντας προκλητή ζήτηση υπηρεσιών ,να μην υποκύπτουμε στον πειρασμό εικονικών ελέγχων ούτε να καταλήγουμε σε υπερδιάνωση και να δημιουργούμε πανικό στο περιβάλλον του νέου παιδιού όταν π.χ. διαπιστώνουμε ένα αθώο φύσημα στην καρδιά.
Όμως όλα τα παραπάνω υπακούουν σε ένα γενικό κανόνα!!
ΕΙΝΑΙ ΑΚΡΩΣ ΑΝΑΓΚΕΕΣ ΟΙ ΔΩΡΕΑΝ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΥΓΕΙΗΝΗΣ ΚΑΙ ΠΡΟΑΘΛΗΤΙΚΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ.
Είναι αποκλειστική υποχρέωση του κράτους.
Είναι αποκλειστικό θέμα ΠΦΥ και όχι των νοσοκομείων.
Για να γίνει αυτό πρέπει άμεσα να λειτουργήσουν με πλήρη στελέχωση ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΥΓΕΙΑΣ, ΟΛΑ ΤΑ ΠΟΛΥΙΑΤΡΕΙΑ ΤΟΥ ΕΟΠΥΥ ΚΑΙ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΟΥΝ ΚΕΝΤΡΑ ΥΓΕΙΑΣ ΑΣΤΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ.
Όλες αυτές οι δομές να εντάσσονται σε ένα αποκλειστικά δημόσιο δωρεάν σύστημα υγείας χωρίς επιχειρηματική δράση.
Η σωστή πρόληψη δεν μπορεί να είναι προνόμιο των λίγων.
Με αφορμή τη νέα σχολική χρονιά πρέπει όλοι οι φορείς να διεκδικήσουν τέτοιες υπηρεσίες. Σ αυτόν τον αγώνα οι σύλλογοι γονέων, καθηγητών, τα δεκαπενταμελή συμβούλια μαθητών, δήμοι και φορείς υγειονομικών πρέπει να πρωτοστατήσουν.
Να διεκδικήσουν μαζικές προσλήψεις μόνιμου ιατρικού νοσηλευτικού και λοιπού προσωπικού στον ΕΟΠΥΥ και στα κέντρα υγείας.
Να απαιτήσουν δημιουργία κέντρων υγείας αστικού τύπου που θα είναι ο πυρήνας όλων των υπηρεσιών της ΠΦΥ.
Είναι υποκρισία μεγίστη να προβάλλονται από αρκετά ΜΜΕ τραγικά συμβάντα όπως αιφνίδιοι θάνατοι αθλητών για κάλυψη <<τηλεοπτικών αναγκών>> και να αποκρύπτεται η πραγματική αιτία αλλά και η λύση που πρέπει να δοθεί. Ή ακόμα να αποδίδονται όλες οι ευθύνες σε γονείς σε καθηγητές σε γιατρούς όταν το «οικοδόμημα» είναι εντελώς ΚΕΝΟ!

 

* Ο Ηλίας Σιώρας είναι καρδιολόγος, μέλος του Δ.Σ. της Ένωσης Ιατρών Νοσοκομείων Αθηνών - Πειραιώς (ΕΙΝΑΠ) και μέλος της γραμματείας του ΠΑΜΕ Υγείας - Πρόνοιας Αττικής.

Από Ηλία Σιώρα 

 

 

 

Ένας στους τέσσερις ιατρούς και ένας στους τρεις ειδικευόμενους υποφέρει από επαγγελματική εξουθένωση (burnout) σύμφωνα με έρευνα πέντε ετών που πραγματοποιήθηκε από το Εργαστήριο Υγιεινής της Ιατρικής Σχολής του Α.Π.Θ. και ολοκληρώθηκε το 2010.

 

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας, επαγγελματική εξουθένωση έχει το 25% των ειδικών ιατρών και το 33% των ειδικευομένων στα Νοσοκομεία, το 28% των φοιτητών ιατρικής, το 37% των νοσηλευτών καθώς και το 35% των εργαζομένων στο ΕΚΑΒ. Ειδικά, το 35% των ειδικευομένων και το 25% των νοσηλευτών εμφανίζουν αποπροσωποποίηση και κυνισμό που, συχνά, αγγίζει τα όρια της αντιδεοντολογικής συμπεριφοράς. Το burnout προκαλεί χρήση αλκοόλ και ηρεμιστικών από ιατρούς, χρήση βίας στα νοσοκομεία, ιατρικά λάθη, παχυσαρκία, κατάθλιψη, ψυχοσωματικές παθήσεις καθώς και καρδιαγγειακές παθήσεις στους ιατρούς. Το σύνδρομο επαγγελματικής εξουθένωσης πλήττει, κυρίως, ηλικίες 35 με 45 χρόνων, ανύπαντρων ιατρών και παντρεμένων γυναικών αλλά και όσους έχουν μεγαλύτερο ενθουσιασμό για τη δουλειά τους.

 

Το 1987, σε μια έρευνα σε γιατρούς άνω των 40 ετών, το 44% απάντησε ότι αν τους έδιναν ευκαιρίες να επιλέξουν ξανά επάγγελμα, δεν θα γίνονταν γιατροί. Σε μια έρευνα του 2001 σε γιατρούς της Μασαχουσέτης, 62,3% ήταν δυσαρεστημένοι με το περιβάλλον και τις πρακτικές. Το 2002, μια εθνική έρευνα από το Kaiser Family Foundation έδειξε ότι το 45% των γιατρών δεν θα συνιστούσε σε ένα νεαρό άτομο να πάει στην ιατρική. Σε μια έρευνα σε γιατρούς πρωτοβάθμιας περίθαλψης το 2007, το 38,7% ήταν κάπως ή πολύ δυσαρεστημένοι. Robert M. Centor, Robert W. Morrow, Roy Μ. Poses, Medscape. 13 Νοεμβρίου, 2012.

 

Μια πρόσφατη έκθεση στο περιοδικό Αρχεία Παθολογίας σχετικά με την επαγγελματική εξουθένωση που καλύπτει μια έρευνα σε περισσότερα από 27.000 γιατρούς, αποδεικνύει ότι η επαγγελματική εξουθένωση είναι πιο συχνή μεταξύ των γιατρών, παρά μεταξύ άλλων εργαζομένων στις ΗΠΑ, με τα υψηλότερα ποσοστά μεταξύ των οικογενειακών γιατρών, παθολόγων, γιατρών επειγόντων περιστατικών και γιατρών μονάδων.

 

Στο περιοδικό JAMA (2002- p.288, "Hospital nurse staffing and patients mortality, nurse burnout and job dissatisfaction" ), δημοσιεύεται έρευνα που αφορά την επίπτωση της εντατικοποίησης στους νοσηλευτές και στους ασθενείς τους. Σε 168 νοσοκομεία των ΗΠΑ, που νοσηλεύτηκαν 232.442 ασθενείς που εξυπηρετήθηκαν από 10.184 νοσηλευτές σε χειρουργικά τμήματα και μονάδες εντατικής, προκύπτει ότι: Μέσα σε 30 μέρες από την εισαγωγή του ασθενούς για κάθε έναν ασθενή παραπάνω ανά νοσηλευτή, η θνητότητα για τον ασθενή αυξάνεται κατά 7%. Αντίστοιχα, για κάθε επιπλέον ασθενή ανά νοσηλευτή, το burnout του νοσηλευτή αυξάνει κατά 15%.

 

 

Συζήτηση

 

 

Όλο και περισσότερες μελέτες γίνονται τα τελευταία χρόνια που αφορούν το σύνδρομο της εργασιακής εξουθένωσης στους υγειονομικούς, αλλά και σε πολλούς άλλους κλάδους εργαζομένων. Στην Ελλάδα λίγες μελάτες έχουν γίνει σε περιορισμένο αριθμό εργαζομένων. Υπάρχει μια τάση να αποδίδεται η εργασιακή εξουθένωση στον τύπο της προσωπικότητας και όχι στις συνθήκες εργασίας. Αυτή η αντίληψη συνδυάζεται και με την παντελή έλλειψη ιατρών εργασίας τουλάχιστον σε μεγάλους εργασιακούς χώρους. Η ανάγκη σε γιατρούς εργασίας στην Ελλάδα ξεπερνά τις 2.000, ενώ αυτή τη στιγμή μόλις ξεπερνούν τους 100, ενώ οι θέσεις ειδικευομένων είναι περίπου 50.

 

Ο κλάδος που πλήττεται περισσότερο είναι αυτός των υγειονομικών και ειδικότερα: ειδικευόμενοι γιατροί, νοσηλευτές ΜΕΘ και επειγόντων, οικογενειακοί γιατροί, προσωπικό του ΕΚΑΒ και νοσηλευτές απλών νοσηλευτικών τμημάτων. Προφανώς χειρότερη είναι η κατάσταση στον ιδιωτικό τομέα υγείας, όπου η εντατικοποίηση της εργασίας είναι μεγαλύτερη.

 

Στον ελλαδικό χώρο κανένα από τα νοσηλευτικά ιδρύματα στο δημόσιο τομέα δεν χαρακτηρίζεται χώρος ανθυγιεινής εργασίας, ενώ στα ιδιωτικά νοσηλευτήρια τείνει να αποχαρακτηριστεί το επάγγελμα του υγειονομικού από βαρύ και ανθυγιεινό.

 

Με την Κοινοτική Οδηγία COM 607 του 2004, ξαναγυρίζουμε στο 19ο αιώνα. Δίνεται η δυνατότητα «διευθέτησης του χρόνου εργασίας» σε ετήσια βάση, με ανώτατο εβδομαδιαίο όριο τις 48 ώρες με ελαστικό ωράριο και με τις νέες ρυθμίσεις μπορεί ο εργαζόμενος να απασχοληθεί 6 x 13= 78 ώρες με ελάχιστη ανάπαυση 11 ώρες. Ακόμα και σε αυτή τη ρύθμιση μπορεί να υπάρξουν παρεκκλίσεις ( opt out) , με ατομικές συμβάσεις, πάντα σε βάρος του εργαζόμενου.

 

Σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα εισάγεται η έννοια του « ενεργού και ανενεργού χρόνου εφημερίας» με συνέπεια να υποχρεώνεται ο εργαζόμενος να βρίσκεται στο χώρο εργασίας χωρίς να πληρώνεται, παρά μόνο αν κληθεί για υπηρεσιακό καθήκον.

 

Όταν στο κλάσμα – [ημερήσια αξία της εργασίας/ εργάσιμη μέρα]- μεγαλώνει ο παρονομαστής, μεγαλώνει ακόμα πιο γρήγορα ο αριθμητής. Αυτό σημαίνει ότι η απλή παράταση της εργάσιμης μέρας, ρίχνει την τιμή της εργασίας όταν δεν γίνεται αντιστάθμιση. Επιπλέον, δεν αναπληρώνεται ποτέ η συσσωρευμένη ψυχική και σωματική κόπωση, ανεξάρτητα από οποιοδήποτε bonus ή αντισταθμιστικό ρεπό. Αυτό υπογραμμίζει την ανάγκη για σταθερό ημερήσιο χρόνο εργασίας η έλλειψη του οποίου είναι μια από τις βασικές αιτίες της εργασιακής εξουθένωσης.

 

Η μεγάλη έλλειψη προσωπικού δεν αφορά μόνο την ψυχική και σωματική υγεία των υγειονομικών, αλλά και την ασφάλεια των ασθενών. Ταυτόχρονα η ανασφάλεια στην εύρεση εργασίας σε συνδυασμό με το υψηλό επιστημονικό επίπεδο μεγάλης μερίδας υγειονομικών, αναγκάζουν πολλούς σε ατομικές συμβάσεις με επονείδιστους όρους. Έτσι, από τα πρώτα χρόνια του επαγγελματικού βίου «καίγονται» (απογοήτευση έως και κυνισμός), κάτι που θυμίζει τον νεαρό μαραθωνοδρόμο που θέλει να αποδώσει τα μέγιστα στην αρχή της διαδρομής και γρήγορα εγκαταλείπει.

 

*Ο Ηλίας Σιώρας είναι ο πρόεδρος του σωματείου των εργαζομένων στο νοσοκομείο της Αθήνας "Ευαγγελισμός" και μέλος του Δ.Σ. της Ένωσης Ιατρών Νοσοκομείων Αθηνών - Πειραιώς (ΕΙΝΑΠ). 

Από Ηλία Σιώρα

 

 

Στο νομοσχέδιο για την ανθρωπιστική κρίση, ανακοινώθηκε από το υπουργείο Υγείας ότι θα μπουν τροπολογίες που αφορούν στα νοσοκομεία και στους νοσοκομειακούς γιατρούς. Δυστυχώς και παρά τις εξαγγελίες, μαθαίνουμε ότι καμία από αυτές τις εξαγγελίες δεν σημαίνει επιπλέον δαπάνη για τα νοσοκομεία, ούτε για τους προϋπολογισμούς (είναι γνωστή η τραγική κατάσταση στην οποία βρίσκονται), ενώ η παράταση για τους ειδικευόμενους και οι απλήρωτες εφημερίες των προηγούμενων ετών, κόπηκαν από τη συζήτηση ως μη σχετικές με το θέμα της «ανθρωπιστικής κρίσης».

 

Aνεξάρτητα από τη νομική υπόσταση του θέματος, αν δηλαδή αρκούν οι νομοθετικές αποφάσεις ή αν χρειάζεται νομοθετική ρύθμιση, εξακολουθούν να είναι μετέωρα και τα δύο προβλήματα και να ζητούν επείγουσα απάντηση και όχι στο μακρινό μέλλον. Διερωτάται κανείς: από πότε η υγεία και η τραγική κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε, δεν υπάγονται στα ζητήματα της «ανθρωπιστικής κρίσης»;

 

Οι νοσοκομειακοί γιατροί ζητούν με στεντόρεια τη φωνή από την κυβέρνηση να αποσύρει την τροπολογία, που αφορά τα αποθεματικά των ταμείων και να μην δημιουργήσει καταστάσεις τύπου χρηματιστηρίου ή PSI για τα χρήματά μας. Αντίθετα, πρέπει άμεσα το κράτος και οι μεγαλοεργοδότες να επιστρέψουν στα ταμεία όλα τα χρήματα και φυσικά στο ΕΤΑΑ-ΤΣΑΥ όλα τα δισεκατομμύρια που χρωστούν.

 

Οι ευθύνες είναι τεράστιες στην κυβέρνηση που επιλέγει να πληρώσει τους «εταίρους» με ζεστό χρήμα από τον ιδρώτα μας, για δανεικά που πήραν οι τράπεζες και οι επιχειρηματικοί όμιλοι.

 

* Ο Ηλίας Σιώρας είναι καρδιολόγος, πρόεδρος του σωματείου των εργζομένων στο νοσοκομείο της Αθήνας "Ευαγελισμός" και μέλος του Δ.Σ. της Ένωσης Ιατρών Νοσοκομείων Αθηνών - Πειραιώς (ΕΙΝΑΠ).

Τα δημόσια νοσοκομεία αποτέλεσαν το απάγγειο για τα λαϊκά στρώματα στην περίοδο της κρίσης. Άλλωστε οι ίδιοι οι υπουργοί υγείας έλεγαν σε τακτά χρονικά διαστήματα για κύματα αυξημένης προσέλευσης κατά 30-40% επειδή ο κόσμος δεν έχει να πληρώσει.

 

Η αδυναμία του κόσμου να πληρώσει στην ώρα της ανάγκης φαίνεται και απ' την εξέλιξη των ιδιωτικών δαπανών : Από 7,4 δισ. ευρώ που πλήρωνε το 2008 μειώθηκαν σε 5,5 δισ ευρώ το 2014. Δηλαδή τα αποθέματα για την ώρα της ανάγκης περιορίζονται απελπιστικά. Κι απ' αυτά τα 7,4 δισ. ευρώ το 2008 τα 4,3 δισ. ευρώ ήταν για Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας (ΠΦΥ) τα οποία μειώθηκαν σε 1,5 δισ. ευρώ το 2014.

 

Την αντίστοιχη περίοδο η δημόσια δαπάνη για υπηρεσίες ΠΦΥ μειώθηκε από 2,3 δισ. ευρώ το 2008 σε 1,4 δισ. ευρώ το 2014. Ο κόσμος δηλαδή πλήρωσε τη γύμνια της ΠΦΥ στα Κέντρα Υγείας και πολυιατρεία του πρώην ΙΚΑ (και μετέπειτα του ΕΟΠΥΥ). Και εξακολουθεί να πληρώνει την ακόμα μεγαλύτερη γύμνια του Πρωτοβάθμιου Εθνικού Δικτύου Υγείας (ΠΕΔΥ) είτε με την εκτροπή πρός τον ιδιωτικό τομέα -όπου υπάρχει θεσμοθετημένη συμμετοχή 15% στις εξετάσεις- είτε με πολύμηνες ουρές στις δημόσιες δομές.

 

Έτσι τα δημόσια νοσοκομεία συνέχισαν να δέχονται -εκτός απ' τους ασθενείς που έχουν ανάγκη νοσηλείας- και το φορτίο της ΠΦΥ. Με προσωπικό μειωμένο κατά 17.000, σε σχέση με την προηγούμενη δεκαετία, λόγω του παγώματος των προσλήψεων και των συνταξιοδοτήσεων.

 

Στο τέλος του 2013 υπηρετούσαν 81.821 γιατροί και εργαζόμενοι στα δημόσια νοσοκομεία.Υπολογίζεται ότι λείπουν 5.000 γιατροί και 25.000 νοσηλευτές και υπόλοιπο προσωπικό, που τώρα -το υπόλοιπο προσωπικό -αναπληρώνεται εν μέρει απ' τα ιδιωτικά συνεργεία.

 

Σ' όλη την περίοδο της κρίσης τα δημόσια νοσοκομεία είχαν -και έχουν- μόνιμα στο λαιμό τους τη θηλιά της άγριας λιτότητας με τις περικοπές των λειτουργικών δαπανών. Δηλαδή τα έξοδα τα έξοδα για υγειονομικό υλικό, φάρμακα ορθοπεδικό υλικό, χημικά αντιδραστήρια και υπηρεσίες από ιδιωτικές εταιρείες (αφορούν την ασφάλεια, την καθαριότητα, τη σίτιση και εστίαση, τη συντήρηση κ.λπ.).

 

Η εξέλιξη των λειτουργικών δαπανών ήταν η εξής: 2009 2,81 δισ. ευρώ. 20102,93 δισ. 2011 2,45 δισ. 2012 2,20 δισ. 2013 1,95 δισ. 2014 1,61 δισ. ενώ στον προϋπολογισμό του 2015 έχουν εγγραφεί 1,65 δισ. Μειώνονται δηλαδή κατά 41,28% την περίοδο 2009 – 2015.

Έτσι, τα νοσοκομεία θα βρεθούν και πάλι χωρίς φάρμακα και υγειονομικό υλικό, όπως κάθε χρόνο.

 

Ένα ακόμα απότοκο της υποχρηματοδότησης των λειτουργικών δαπανών είναι και η δημιουργία χρεών των νοσοκομείων προς τρίτους: Στις 31.3.2014 οι ανεξόφλητες υποχρεώσεις ήταν 1,3 δισ. ευρώ και οι ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις ήταν 950 εκατ. ευρώ.

Όπως όλοι οι εργαζόμενοι έτσι και όσοι εργάζονται στα δημόσια νοσοκομεία αντιμετωπίζουν τη μισθολογική εξαθλίωση. Το 2009, σύμφωνα με τον απολογισμό του υπουργείου Υγείας (Μάρτης 2012), το λεγόμενο «μισθολογικό κόστος» στα δημόσια νοσοκομεία ήταν 3,379 δισ. ευρώ. Είχε, με βάση τη μελέτη του ΙΟΒΕ, την παρακάτω εξέλιξη: 2010 3,318 δισ. ευρώ, 2011 3,100 δισ. ευρώ, 2012 2,797 δισ. ευρώ και 2013 2,329 δισ. ευρώ. Υπήρξε μια μείωση 29,3% των αποδοχών γιατρών και εργαζομένων.

 

Μ' άλλα λόγια, γιατροί και εργαζόμενοι έχαναν κάθε χρόνο - με βάση το 2009 - με σταθερό ρυθμό 8,2% των συνολικών αποδοχών .

 

Οι εκρηκτικές λαϊκές ανάγκες -με 2,5 εκ. ανασφάλιστους- μπορούν να καλυφθούν από ένα δημόσιο αναβαθμισμένο σύστημα υγείας, που θα παρέχει δωρεάν υπηρεσίες ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης - και χωρίς κανέναν περιορισμό- σε όλο τον πληθυσμό της χώρας.

 

Αυτή είναι η πρόταση ΚΚΕ και είναι το μοναδικό κόμμα που θεωρεί ασύμβατη με το αγαθό της υγείας κάθε επιχειρηματική δράση σ΄αυτό το χώρο.

 

Αντίθετα Ν.Δ.-ΣΥΡΙΖΑ και όλα τα υπόλοιπα κόμματα στηρίζουν την επιχειρηματική δράση στηρίζουν τη στρατηγική της Ε.Ε.< υγεία 2020> δηλαδή τη σταδιακή απόσυρση του κράτους από τις δαπάνες υγείας και το χαράτσωμα του λαού.

 

Γι' αυτό και η ενίσχυση του ΚΚΕ στις εκλογές της 25.1.2014 θα είναι ψήφος ανάταξης του δημόσιου συστήματος υγείας καθώς θα ενισχύει το αίτημα για πλήρη χρηματοδότηση των δημόσιων νοσοκομείων και των Κέντρων Υγείας από τον κρατικό προϋπολογισμό, με πλήρη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη σε όλους χωρίς περικοπές, πλαφόν, πληρωμές και συμμετοχές.

 

ΗΛΙΑΣ Π. ΣΙΩΡΑΣ
Υποψήφιος με το Κ.Κ.Ε. στην Α' ΑΘΗΝΑΣ
Πρόεδρος Σωματείου Εργαζομένων Ευαγγελισμού

Το σημείωμα αυτό γράφεται με αφορμή την τραγική κατάσταση που επικρατεί στις ψυχιατρικές κλινικές των δημόσιων νοσοκομείων. Ενδεικτικά, αναφέρεται:

 

Ο Ευαγγελισμός με δυναμικότητα 20 κλινών νοσηλεύει σήμερα 04/06/2014 51 ασθενείς! Αντίστοιχη εικόνα υπάρχει στο Αγία Όλγα, στο Σωτηρία, κλπ. Μετά το κλείσιμο πολλών δημόσιων ψυχιατρείων έχουν απομείνει μόνο λίγες κλίνες.

 

Στο Νοσοκομείο Γεννηματάς είναι έτοιμη ψυχιατρική κλινική δυναμικότητας 30 κλινών και δεν λειτουργεί ακόμα για άγνωστους λόγους.

 

Σήμερα, η αρμόδια για θέματα υγείας κα. Μακρή ανακοίνωσε ότι το 1/3 το νοσηλευθέντων σε ιδιωτικές ψυχιατρικές κλινικές ήταν νοσηλείες «μαϊμού».

 

Δεν έχουν αναπτυχθεί δημόσιες κοινοτικές δομές «ξενώνες» για τη παρακολούθηση ασθενών που δεν χρειάζονται απαραιτήτως νοσηλεία σε νοσοκομείο.

 

Η λεγόμενη «ψυχιατρική μεταρρύθμιση» αντί να οδηγήσει αυτή την ιδιαίτερα ευαίσθητη ομάδα ασθενών σε δωρεάν δημόσιες δομές, τους στοιβάζει σε νοσηλεία με απαράδεκτες συνθήκες ή ακόμα και στο δρόμο, στο έλεος ιδιωτικών επιχειρηματικών συμφερόντων.

 

Η φιλοσοφία της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι υπέρ του επιχειρείν στο χώρο της Υγείας, αδιαφορώντας για τις πραγματικές ανάγκες του πληθυσμού.

 

Όλο το βάρος πέφτει στις τσέπες των ασθενών και των συγγενών τους, αλλά και στο υγειονομικό και λοιπό προσωπικό, που τρέχουν αλλόφρονες να καλύψουν ανάγκες με υπερεντατικοποίηση της εργασίας. Φυσικά κάτω από αυτές τις συνθήκες, δεν είναι δυνατόν να ισχύσουν αμιγώς επιστημονικοί κανόνες για την περίθαλψη ιδιαίτερα αδύναμων ανθρώπινων υπάρξεων.

 

Δεν είναι η πρώτη φορά που αναφερόμαστε στο θέμα. Όμως, ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι. Δεν θα ανεχθούμε άλλο την εξαθλίωση του λαού μας και την νοσηλεία ανθρώπων σε συνθήκες στάβλου.

 

Είναι υπόθεση του λαϊκού κινήματος να παλέψει ενάντια στην εμπορευματοποίηση της υγείας. Εμείς οι μαχόμενοι υγειονομικοί και οι ταξικές δυνάμεις θα είμαστε στην πρώτη γραμμή.

 

 

* Ο Ηλίας Σιώρας είναι μέλος του Δ.Σ. της Ένωσης Ιατρών Νοσοκομείων Αθηνών - Πειραιώς (ΕΙΝΑΠ).