Τετάρτη 13 Νοεμβρίου 2019
Δημήτρης Νιάκας

Δημήτρης Νιάκας

Βρήκα ενδιαφέρον το πρόσφατο άρθρο στο BMC Medicine (βλ. παρακάτω σύνδεσμο) ενός Καθηγητή της Ιατρικής στην Κολομβία για την ιατρική εκπαίδευση και το σύστημα υγείας, το οποίο έχει ως σκοπό να εξυπηρετεί τις ανάγκες υγείας των πολιτών. Η πρωταρχική ανάγκη για αναθεώρηση του τρόπου εκπαίδευσης της ιατρικής, η οποία οφείλει να είναι προσαρμοσμένη στο υγειονομικό περιβάλλον της χώρας και στο σύστημα υγείας είναι το μήνυμα του άρθρου, αν και προέρχεται από την μακρυνή Κολομβία.

 

http://www.biomedcentral.com/1741-7015/12/213

 

Το περιεχόμενο του άρθρου εξηγεί σε μένα, σε ένα μεγάλο βαθμό, ορισμένες από τις αποτυχημένες προσπάθειες του δικού μας υγειονομικού συστήματος για την οικοδόμηση ενός αποδοτικού συστήματος Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας (ΠΦΥ). Οταν η προπτυχιακή ιατρική εκπαίδευση στην Ελλάδα είναι προσανατολισμένη κυρίως στιν κλινική ιατρική και οι ιατρικές σχολές αγνοούν συστηματικά ή δεν καλούνται να συμμετέχουν στις αλλαγές του ελληνικού υγειονομικού συστήματος, το αποτέλεσμα είναι μάλλον απογοητευτικό.

 

Για να οικοδομηθεί ένα σύστημα ΠΦΥ που θα είναι προσανατολισμένο στις ανάγκες υγείας των πολιτών, με την εφαρμογή του θεσμού του οικογενειακού γιατρού ή με το θεσμό των Κέντρων Υγείας ή τέλος με ένα συνδυασμό και των δύο, απαιτείται η αλλαγή του τρόπου εκπαίδευσης των ιατρών μας σε προπτυχιακό επίπεδο. Αυτό φυσικά απαιτεί χρόνο και βούληση.

 

Επομένως συνιστώ στους "μεταρρυθμιστές της ΠΦΥ" που οραματίζονται μια ΠΦΥ πυλώνα εξυπηρέτησης των αναγκών των πολιτών και επιθυμούν να αλλάξουν τα πράγματα, να σκεφθούν το ζήτημα της ιατρικής εκπαίδευσης των φοιτητών μας και μετά να προχωρήσουν. Σε διαφορετική περίπτωση φοβάμαι ότι οι νομοθετικές αλλαγές που θα επιφέρουν θα έχουν την τύχη, όλων των θεσμικών παρεμβάσεων της ΠΦΥ που ξεκίνησαν το 1983 και φθάνουν μέχρι σήμερα.

 

* Ο Δημήτρης Νιάκας είναι καθηγητής Οικονομικών της Υγείας στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο (ΕΑΠ).

Στους παρακάτω συνδέσμους θα βρείτε δεδομένα από μια πρόσφατη δημοσίευση στο περιοδικό Health Affairs για την μεγάλη συμβολή του διοικητικού νοσοκομειακού κόστους στα συστήματα υγείας ορισμένων αναπτυγμένων χωρών. Το συμπέρασμα από τα εκτεταμένα ευρήματα έχει η ιστοσελίδα του Common Wealth Fund,

 

http://www.commonwealthfund.org/publications/in-the-literature/2014/sep/hospital-administrative-costs

 

και η περίληψη της εργασίας των συγγραφέων παρακάτω:

 

http://content.healthaffairs.org/content/33/9/1586.abstract

 

είναι ότι οι ΗΠΑ, αλλά και η Ολλανδία, -λόγω των πολλαπλών χρηματοδοτών και του προσανατολισμού τους σε συστήματα αποζημίωσης των νοσοκομείων, τα οποία μοιάζουν περισσότερο και είναι προσανατολισμένα στην "αγορά"-, έχουν υψηλότερο νοσοκομειακό κόστος που φτάνει το 25%. Σε αντίθεση, συστήματα υγείας που βασίζονται σε ένα χρηματοδότη και χρησιμοποιούν απλούστερα υποδείγματα χρηματοδότησης (π.χ. συνολικοί ετήσιοι προϋπολογισμοί), όπως η Σκωτία ή ο Καναδάς έχουν χαμηλότερο διοικητικό κόστος που είναι κοντά στο 15%.

Η μελέτη αυτή ίσως πρέπει να δώσει μερικά μαθήματα στους διαμορφωτές και λήπτες αποφάσεων της ελληνικής υγειονομικής πολιτικής. Η δημιουργία της ΕΣΑΝ και η εφαρμογή των DRGs στην χώρα μας (σε εποχή κρίσης και μείωσης των δημοσίων δαπανών υγείας) θα οδηγήσει σε περαιτέρω αύξηση των δαπανών για το διοικητικό κόστος (πληροφορικά συστήματα, έκδοση και έλεγχος λογαριασμών, τιμολόγηση κλπ) με καμία πρόσθετη αξία για τους ασθενείς και την αποτελεσματικότητα του συστήματος.

Με δεδομένο επίσης ότι ο ΕΟΠΥΥ (λόγω έλλειψης πόρων) δεν είναι σε θέση να καλύπτει τις υποχρεώσεις του, τόσο για τα ιδιωτικά νοσοκομεία, όσο πολύ περισσότερο για τα νοσοκομεία του ΕΣΥ, στα οποία δεν έχει καταβάλει ΚΕΝ από τις αρχές του 2012, η δημιουργία συστήματος χρηματοδότησης προσανατολισμένου στην αγορά θα οδηγήσει σε αύξηση του διοικητικού κόστους. Μια τέτοια μέθοδος χρηματοδότησης μέσω DRGs (KEN) ίσως θα μπορούσε να εφαρμοστεί σε μια εποχή αυξημένων πόρων και "πολιτικής απόφασης για εσωτερικό ανταγωνισμό μεταξύ νοσοκομείων του ΕΣΥ και ιδιωτικών" έχοντας πάντα ως χρηματοδότη έναν και μοναδικό φορέα που θα ήταν ο ΕΟΠΥΥ ή το Υπουργείο Υγείας. Το να έρχεται μια τέτοια πολιτική σήμερα χωρίς να έχουν εξασφαλιστεί οι προϋποθέσεις μόνο αρνητικά αποτελέσματα και αύξηση του διοικητικού κόστους θα προκαλέσει.

Υπάρχει εναλλακτική σε αυτό που προωθείται υπό τις παρούσες συνθήκες στην χώρα μας; Αυτή περιγράφεται εδώ

http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/24397229

Συνοπτικά αναφέρω, ότι όσον αφορά τα νοσοκομεία και την χρηματοδότησή τους αυτή πρέπει να γίνει από τον κρατικό προϋπολογισμό μέσω του Υπουργείου Υγείας ή άλλης μικρής και ευέλικτης δημόσιας αρχής με ελάχιστο εξειδικευμένο προσωπικό. Η μέθοδος αποζημίωσης των νοσοκομείων του ΕΣΥ θα είναι αυτή του συνολικού ετήσιου προϋπολογισμού με διαπραγμάτευση με την διοίκησή τους, στην βάση του ετήσιου προγραμματισμένου παραγόμενου έργου τους και του μείγματος των ασθενών που νοσηλεύουν.

Δημήτρης Νιάκας 

 

 

Και επειδή υπάρχουν και νοσηλευτικές ανάγκες που δεν καλύπτουν τα νοσοκομεία του ΕΣΥ και οι ανάγκες αυτές καλύπτονται από τον ιδιωτικό τομέα, η ετήσια προγραμματική σύμβαση και η κάλυψη αυτών των αναγκών για νοσηλεία (ψυχιατρικά, μαιευτικά, καρδιοχειρουργικά, ΜΤΝ, κλπ περιστατικά) μεταξύ των ιδιωτικών μονάδων και του Υπουργείου Υγείας με ετήσιους κλειστούς προϋπολογισμούς επίσης, στην βάση του παραγόμενου έργου, είναι και στην περίπτωση αυτή, η πλεόν ενδεδειγμένη λύση. Αυτό σημαίνει ελεύθερη πρόσβαση όλων των πολιτών στη νοσοκομειακή περίθαλψη χωρίς λογαριασμούς και χρεώσεις για τους ασθενείς. Ισως στην εποχή της κρίσης αξίζει να γυρίσουμε λίγο στις αρχές, πάνω στις οποίες βασίστηκαν τα εθνικά συστήματα των χωρών της ευρωπαϊκής ηπείρου τύπου Beveridge.

Η πρόταση αυτή εκτός από το προφανές της αποτελεσματικότητας που ενσωματώνει με την ύπαρξη ενός και μοναδικού χρηματοδότη, ο οποίος θα έχει κλειστό ετήσιο προϋπολογισμό να διαχειριστεί, θα μειώσει στο ελάχιστο και το διοικητικό κόστος και θα απελευθερώσει εκατοντάδεις διοικητικούς υπαλλήλους νοσοκομείων, του ΕΟΠΥΥ και ασφαλιστικών ταμείων. Μάλλον είναι σύμφωνη και με τα αποτελέσματα του σημαντικού άρθρου που αναφέρθηκε στην αρχή και ήταν η αφορμή για να γραφτεί το παρόν σχόλιο.

Ας ελπίσουμε ότι υπάρχουν μάτια που βλέπουν και προβληματίζονται ώστε να εφαρμόσουν πολιτικές που δεν επιβάλλονται απέξω από ανθρώπους, οι οποίοι όχι μόνο δεν έχουν τεχνική επάρκεια, αλλά αναμασούν και προσφέρουν συνταγές για θεραπεία που βάζουν στην εντατική τον ασθενή προκαλώντας ανεπανόρθωτες βλάβες στον οργανισμό του (σύστημα υγείας). Οπως υπάρχει η κακή ιατρική (medical malpractice), υπάρχουν δυστυχώς και οι κακές συμβουλές των ειδικών που αν μη τι άλλο δεν έχουν κανένα κόστος για τους ίδιους... αλλά έχουν για την ελληνική κοινωνία.

 

* Ο Δημήτρης Νιάκας είναι καθηγητής Οικονομικών της Υγείας στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο (ΕΑΠ).

Στον παρακάτω σύνδεσμο το Υπουργείο Υγείας δίνει για διαβούλευση ένα σχέδιο νόμου για την δημιουργία κρατικής εταιρείας που θα αγοράσει-δημιουργήσει-προσαρμόσει-συντηρεί τα νέα DRGs που θα αποτελέσουν την αποκλειστική μέθοδο αποζημίωσης των νοσοκομείων (δημόσιων και ιδιωτικών).

 

http://www.opengov.gr/yyka/?p=960

 

Αξίζει να του ρίξετε μια ματιά για να δείτε ότι σε μια εποχή διαθεσιμοτήτων-απολύσεων επαγγελματιών υγείας και συρρίκνωσης των δημόσιων δομών που παράγουν υπηρεσίες υγείας, μια κρατική εταιρεία συστήνεται (και θα καταναλώνει πολύτιμους πόρους για την δήθεν παροχή της τεχνογνωσίας της), όταν το έργο αυτό θα μπορούσε να γίνει από μια ομάδα –μόνιμη επιτροπή από υπαλλήλους της διοίκησης (Υπουργείου, ΕΟΠΥΥ και Νοσοκομείων) με τη συνδρομή ειδικών στα πλαίσια του Υπουργείου Υγείας.

 

Και αν αυτή η παρατήρηση-ένσταση δεν είναι αρκετή, ας σημειωθεί ότι η συγκεκριμένη κρατική εταιρεία θα δημιουργήσει (the new DRGs! παίρνοντάς τα από την Γερμανία, αφού έχουμε υπογράψει σύμφωνο συνεργασίας), αντιγράφοντας μια διεθνή μέθοδο χρηματοδότησης-αποζημίωσης των νοσοκομείων, η οποία είναι επιθυμητή αν και εφόσον υπάρχουν οι προϋποθέσεις.

 

Αυτές ξεκινούν από την γνώση μας για την προέλευση των πόρων, ποιός θα είναι ο χρηματοδότης των νοσοκομείων και φτάνουν στην λειτουργική αυτονομία των νοσοκομείων για την δημιουργία ανταγωνισμού καθώς και στην παροχή ίδιων υπηρεσιών μεταξύ των νοσοκομείων του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Περιττό να σημειώσω ότι τόσο ο ΕΟΠΥΥ, όσο και ο κρατικός προϋπολογισμός αδυνατούν σήμερα να καλύψουν τις υποχρεώσεις τους προς τα νοσοκομεία του ΕΣΥ, αλλά και του ιδιωτικού τομέα.

 

Αν αυτό δεν είναι αβδηριτισμός* (χρησιμοποιώ την έκφραση τη προτροπή φίλου, λόγω της αρχαιο-ελληνικής παιδείας-αγάπης του κ. Γεωργιάδη), τότε η έκφραση του θυμόσοφου λαού μας «το κάρο πριν από το άλογο», ίσως να αποδίδει καλύτερα τη νέα θεσμική παρέμβαση των επιτελών του Υπουργείου Υγείας που λαμβάνουν τις αποφάσεις τους και νομοθετούν τη προτροπή του Γερμανικού Υπουργείου Υγείας...Μόνο που το τελευταίο έχει λύσει το θέμα των πόρων του...και τα νοσοκομεία της Γερμανίας από παράδοση έχουν την αυτονομία τους από το Υπουργείο Υγείας...

 

* Αβδηριτισμός από τα Άβδηρα και τους ανόητους-ματαιόδοξους κατοίκους τους

 

* Ο Δημήτρης Νιάκας είναι καθηγητής Οικονομικών της Υγείας στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο

Ως συνήθως στην τρέχουσα πολιτική υγείας και όχι μόνο, τα μικρά ζητήματα καλύπτουν τα μεγάλα. Αν θεωρηθεί ότι στα μικρά ανήκουν η τύχη και οι εργασιακές σχέσεις των επαγγελματιών υγείας που υπηρετούν στον ΕΟΠΥΥ (αν και στα ΜΜΕ και στις συζητήσεις, αυτό είναι το θέμα που αναδεικνύεται), στα μεγάλα (που δεν συζητούνται) είναι η απόφαση να μετατραπεί ο ΕΟΠΥΥ ως κύριος αγοραστής των υπηρεσιών υγείας για τους ασφαλισμένους του.

Το μεν πρώτο που μας έχει κατακλύσει επικοινωνιακά, λόγω των αντιδράσεων και της απεργίας των γιατρών, φαίνεται ότι θα βρει την επίλυσή του. Με τον ένα ή άλλο τρόπο το πολιτικό σύστημα ενδιαφέρεται και επιχειρεί να ικανοποιεί τα αιτήματα των εργαζομένων του δημόσιου τομέα, πόσο μάλλον μιας επαγγελματικής ομάδας όπως αυτής των γιατρών που συνδικαλιστικά ελέγχονται συνήθως από τα κόμματα της κυβέρνησης. Το δε δεύτερο ζήτημα που είναι το μεγάλο, φαίνεται να περνά χωρίς καμία αντίδραση, αφού αυτούς που απασχολεί είναι τόσοι πολλοί (ασφαλισμένοι) που δεν έχουν καμία αντιπροσώπευση!. ΄Η ίσως για να είμαστε πιο δίκαιοι, η μετατροπή του ΕΟΠΥΥ ως αγοραστή των υπηρεσιών υγείας από το δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, ίσως να φαίνεται ότι εξυπηρετεί καλύτερα τα συμφέροντα των ασφαλισμένων, αφού θα έχουν το δικαίωμα της επιλογής στην χρήση των κάθε φορά αναγκαίων υπηρεσιών τους.

Για να έχει κάποιος το δικαίωμα της επιλογής εξυπακούεται ότι έχει στη διάθεσή του τα μέσα (τους πόρους) για να το κάνει. Επιλέγω σημαίνει ότι δύναμαι, είμαι σε θέση οικονομική να αποζημιώσω. Αν οι ασφαλισμένοι του ΕΟΠΥΥ υπό την παρούσα οικονομική συγκυρία έχουν τη δυνατότητα να επιλέγουν που και πως θα νοσηλευτούν ή που θα προσφύγουν για ιατρικές υπηρεσίες, αυτό προϋποθέτει ότι ο ΕΟΠΥΥ ως αγοραστής των υπηρεσιών αποζημιώνει τους προμηθευτές του. Δηλαδή ο ΕΟΠΥΥ αναλαμβάνει να αποζημιώνει:
1) Τα δημόσια και ιδιωτικά νοσοκομεία με τα Κλειστά Ενοποιημένα Νοσήλια και να ελέγχει με τις υπηρεσίες του τα νοσοκομεία για να μη τον υπερ-χρεώνουν.
2) Τις υπηρεσίες ΠΦΥ που θα δημιουργήσει το δημόσιο με τη μεταφορά των γιατρών και πολυϊατρείων στις Υγειονομικές Περιφέρειες.
3) Τις υπηρεσίες των συμβεβλημένων ιδιωτικών εργαστηρίων για την παροχή εξετάσεων βιοϊατρικής τεχνολογίας
4) Τις υπηρεσίες των επαγγελματιών γιατρών που συμβάλλονται μαζί του και δέχονται το πλαφόν των 400 επισκέψεων ανά μήνα.
5) Τους φαρμακοποιούς που φροντίζουν για την διανομή των φαρμακευτικών σκευασμάτων.
Είναι σε θέση ο ΕΟΠΥΥ να αποζημιώνει όλους τους παραπάνω προμηθευτές του και να αγοράζει υπηρεσίες υγείας, ως σχεδιάζει το Υπουργείο Υγείας και η τρέχουσα κυβερνητική πολιτική; Έχει πράγματι τους πόρους για να το κάνει;

Για να διαπιστωθεί ότι ο ΕΟΠΥΥ δεν είναι σε θέση να καλύψει τις δαπάνες που πρόκειται να δημιουργήσει το 2014, ας ρίξει κανείς μια ματιά στα δεδομένα, δηλ. τα στοιχεία του προϋπολογισμού του. Όταν για παράδειγμα με βάση τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ το 2011, έτος περιορισμού των εξόδων και μνημονικής υποχρέωσης τα έξοδα των φορέων της κοινωνικής ασφάλισης (σημερινού ΕΟΠΥΥ), ανήλθαν σε 7,9 δις ευρώ είναι δυνατό το έτος 2014 να ξοδέψει ο ΕΟΠΥΥ 4,4 δις για να καλύψει τις ανάγκες των ασφαλισμένων του; Με αυτό το πενιχρό ποσό ο ΕΟΠΥΥ θα καλύψει όλους τους παραπάνω προμηθευτές και θα τους αποζημιώνει, παίζοντας τον ρόλο δήθεν του αγοραστή των υπηρεσιών υγείας;

Φυσικά κάποιους από τους προμηθευτές του θα τους αποζημιώνει. Αυτοί, με rebate ή χωρίς με clowback ή χωρίς, θα είναι οι προμηθευτές του ιδιωτικού τομέα. Αυτό σημαίνει ότι ο δημόσιος τομέας (νοσοκομεία και νέα δομή της ΠΦΥ) δεν θα μπορούν να εισπράξουν ούτε ένα ευρώ από τον υποτιθέμενο αγοραστή των υπηρεσιών υγείας. Ήδη ο ΕΟΠΥΥ έχει συσσωρευμένα χρέη προς τα δημόσια νοσοκομεία που ξεπερνούν το 1,1 δις ευρώ. Τούτο σημαίνει ότι ο ΕΟΠΥΥ μετατρέπεται σε αγοραστή των υπηρεσιών του ιδιωτικού τομέα γιατί οι πόροι του δεν του επιτρέπουν να αποζημιώνει τις δημόσιες δομές. Αυτή είναι πράγματι η «μεγάλη μεταρρύθμιση» την οποία εισηγείται ο Υπουργός Υγείας και υποστηρίζουν τα κόμματα που συγκυβερνούν; Ο ΕΟΠΥΥ ως αποκλειστικός αγοραστής των υπηρεσιών του ιδιωτικού τομέα!

Οι δημόσιες δομές δεν πρόκειται να αποζημιωθούν από τον ΕΟΠΥΥ (λόγω έλλειψης πόρων) και θα είναι υποχρεωμένες να αρκούνται στην χρηματοδότηση του κρατικού προϋπολογισμού και μόνο. Αυτό θα σημάνει την παραπέρα υποβάθμισή τους, αφού θα αντιμετωπίσουν τον κίνδυνο (τον αντιμετωπίζουν ήδη) της έλλειψης των αναγκαίων υλικών και προμηθειών με αποτέλεσμα την φυσιολογική συρρίκνωσή τους.

Δυστυχώς, ένα διττό υγειονομικό σύστημα φαίνεται τελικά να αναπτύσσεται και στην χώρα μας μακριά από τα ευρωπαϊκά πρότυπα του κράτους-πρόνοιας. Μάλλον οι κυβερνώντες με την προτροπή της τρόϊκας εγκαθιδρύουν ένα σύστημα δύο ταχυτήτων. Ένα δημόσιο σύστημα για τους φτωχούς και ένα ιδιωτικό που θα το χρησιμοποιούν οι έχοντες. Οι τελευταίοι χρησιμοποιώντας τις «αγοραστικές δυνατότητες του ΕΟΠΥΥ» θα συνεισφέρουν και με ίδιους πόρους με το εισόδημά τους ή την αγορά νέων πακέτων ιδιωτικής ασφάλισης υγείας, τα οποία ήδη διαφημίζονται για να καλύψουν το κενό.

Ελπίζω ότι οι βουλευτές όλων των δημοκρατικών κομμάτων θα αρθούν στο ύψος των περιστάσεων, θα δουν το μεγάλο και όχι το μικρό που διακυβεύεται και θα πουν όχι σε μια μεταρρύθμιση που εξυπηρετεί τους λίγους και έχει ως βασικό σκοπό να υπηρετήσει τα συμφέροντα των προμηθευτών των υπηρεσιών υγείας του ιδιωτικού τομέα. Αρκεί και μόνο να σκεφτούν ότι πάνω από 1,5 εκατομμύρια συμπολίτες μας δεν έχουν πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας και για αυτούς ο αρμόδιος Υπουργός Υγείας, συζητά δήθεν με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας... για να δει πως θα καλυφθούν με ένα βασικό πακέτο παροχών!

 

* Ο Δημήτρης Νιάκας είναι καθηγητής Οικονομικών και Διοίκησης Υπηρεσιών Υγείας στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο

Στις 13-3-2013 ο Υπουργός Υγείας κ. Λυκουρέντζος δημοσίευσε την επιτροπή επιλογής και αξιολόγησης διοικητών-υποδιοικητών νοσοκομείων, οι οποίοι με το νέο θεσμικό πλαίσιο, θα έχουν αυξημένα προσόντα, ήτοι θα είναι πτυχιούχοι ΑΕΙ ή ΤΕΙ και για την επιλογή τους θα συνεκτιμώνται μεταπτυχιακοί τίτλοι σπουδών με έμφαση τη διοίκηση, τα οικονομικά και την πληροφορική υγείας. Για την επιλογή τους συνεκτιμώνται η εμπειρία διοίκησης με έμφαση στις μονάδες υγείας και η γενικότερη επαγγελματική και κοινωνική αναγνώριση (άρθρο 2, παρ. 4, Ν. 4052/2012).

 

Αντίστοιχα η Επιτροπή Επιλογής με την παρ. 3 του ίδιου άρθρου και νόμου προβλέπεται να αποτελείται από τους:

1) Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου Υγείας

2) Τον Πρόεδρο του ΚΕΣΥ

3) Εναν Καθηγητή ή Αναπληρωτή Καθηγητή της ΕΣΔΥ ή ΑΕΙ ή ΤΕΙ με συναφές αντικείμενο

4) Εναν Αντιπρόεδρο του ΑΣΕΠ ή μέλος του (τροποποίηση άρθρο 5, παρ.1 του Ν. 4132/2013)

5) Ενα υψηλόβαθμο στέλεχος του ιδιωτικού τομέα με αντικείμενο μη συναφές με τις μονάδες υγείας

 

Από τα παραπάνω μέλη και εκτός αυτών που έχουν τη θεσμική ιδιότητα του Γενικού Γραμματέα του Υπουργείου, του Προέδρου του ΚΕΣΥ και του Αντιπροέδρου ή μέλους του ΑΣΕΠ που συμμετέχουν ως ο νόμος προβλέπει, οι υπόλοιποι δυο (2) δεν έχουν σχέση με τις προβλέψεις του νόμου. Κατά την ταπεινή μου κρίση ο κ. Υπουργός Υγείας φαίνεται να παραβιάζει απροκάλυπτα την προβλεπόμενη ρύθμιση του νόμου.

Πιο συγκεκριμένα, στις θέσεις του Καθηγητή της ΕΣΔΥ ή ΑΕΙ ή ΤΕΙ με συναφές γνωστικό αντικείμενο με την διοίκηση νοσοκομείων, επιλέγεται ένας Καθηγητής της Ιατρικής με ειδικότητα Βιοχημείας. Εχει η συγκεκριμένη ειδικότητα της Βιοχημείας συναφές γνωστικό αντικείμενο με την Διοίκηση των Νοσοκομείων; Θα έλεγα χαριτολογώντας ότι δεν έχει σχέση ούτε με τους ασθενείς, παρά μόνο με τις παρακλινικές εξετάσεις και την διάγνωσή τους!

 

Αντί για ένα υψηλόβαθμο στέλεχος του ιδιωτικού τομέα με αντικείμενο μη συναφές με τις μονάδες υγείας, επιλέγεται ο Πρόεδρος της Γενικής Συνομοσπονδίας Επαγγελματιών και Βιοτεχνών Ελλάδας, ο οποίος όχι μόνο δεν είναι υψηλόβαθμο στέλεχος του ιδιωτικού τομέα, αλλά είναι εκπρόσωπος μιας επαγγελματικής κατηγορίας συμπολιτών μας (επαγγελματίες ή βιοτέχνες) και ως τέτοιοι είναι εν δυνάμει και προμηθευτές των νοσοκομείων. Ως γνωστό, ο ίδιος διατηρεί την ιδιωτική-οικογενειακή του επιχείρηση (ζαχαροπλαστείο), του οποίου τα εξαίρετα γλυκίσματα και κρέμες γεύομαι ως πελάτης και εγώ μαζί με μια πλειάδα Αθηναίων.

 

Τιμώντας και σεβόμενος τα παραπάνω δύο διακεκριμένα πρόσωπα που επέλεξε ο Υπουργός Υγείας, απευθύνομαι με αυτή την ανοικτή επιστολή στον ίδιο, όσο και στα κόμματα που στηρίζουν την Κυβέρνηση και ζητώ την άμεση αντικατάστασή τους με άλλα, όπως οι ρυθμίσεις του νόμου προβλέπουν. Το κάνω αυτό γιατί έχω υποχρέωση σε όλους τους μεταπτυχιακούς φοιτητές και απόφοιτους του Πανεπιστημίου μας και όχι μόνο, οι οποίοι σπουδάζουν και αποκτούν προσόντα και επαγγελματικές δεξιότητες και αν μη τι άλλο αναμένουν, -όσοι από αυτούς ενδιαφερθούν για κάποια διοικητική θέση-, να κριθούν από τους ειδικούς και τους έχοντες σχέση με αυτό τουλάχιστον που ο νομοθέτης προέβλεψε.

 

Δημήτρης Νιάκας,
Καθηγητής Οικονομικών και Διοίκησης Υπηρεσιών Υγείας
Διευθυντής ΜΠΣ Διοίκηση Μονάδων Υγείας, Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο