Δευτέρα 14 Οκτωβρίου 2019
Παρασκευή, 05 Ιανουάριος 2018 22:49

Η μάχη του αυτονόητου: Ισότητα ή ισοπέδωση;

Από

Και να που φτάσαμε πάλι να συζητάμε για τα βασικά. Όχι μόνο στο δικό μας τομέα, αυτόν της υγείας, αλλά γενικότερα στα όσα συμβαίνουν καθημερινά με τη μορφή χιονοστιβάδας καταβαραθρώνοντας αξίες, προσωπικότητες, έννοιες, πολιτικές και κυρίως τη λογική και την αξιοπρέπεια των μη προνομιούχων συμπολιτών μας.

Οι κυβερνητικές επιλογές σε όλα τα επίπεδα, εφήμερες και ευκαιριακές ως επί το πλείστον, στρέφονται ευθέως εναντίον αυτών που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να υπηρετήσουν. Ο πήχης της ποιότητας σε όλες τις εκφάνσεις της άσκησης πολιτικής, έχει κατέβει σε σημείο ανησυχητικό υιοθετώντας με συνοπτικές διαδικασίες τη λογική της εξομοίωσης και της κονιορτοποίησης κάθε ίχνους αξιοσύνης, ενοχοποιώντας την αριστεία και στοχοποιώντας κάθε πολίτη που επιθυμεί να ξεχωρίσει προσπαθώντας για κάτι καλύτερο.

Σε όποιον τομέα κι αν κοιτάξει κανείς εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, η λειτουργία του κράτους έχει αποκτήσει έναν καθαρά διεκπεραιωτικό χαρακτήρα με ορίζοντα εξαιρετικά βραχύ, αποστερώντας από τη νέα γενιά την ελπίδα να αγωνιστεί για ένα καλύτερο μέλλον, μιας και το θεωρεί εκ προοιμίου υποθηκευμένο.

Έτσι, βλέπουμε να επανέρχονται επιτακτικά τα αιτήματα για την ικανοποίηση των πρωτογενών αναγκών αντί να αγωνιζόμαστε να κατακτήσουμε υψηλότερα στάνταρτς ποιότητας. Για παράδειγμα στο χώρο της υγείας, αντί να εστιάζουμε τις προσπάθειές μας για να αξιοποιήσουμε τα δεδομένα που αφειδώς προσφέρουν οι διεθνείς οργανισμοί και οι επιστημονικοί φορείς για τη βελτίωση των δεικτών και τη βελτιστοποίηση του επιπέδου της υγείας των πολιτών, επιδιδόμαστε σε έναν καθημερινό αγώνα εξασφάλισης των βασικών συνθηκών περίθαλψης, μη έχοντας ούτε το χρόνο, μα ούτε και την οικονομική δυνατότητα να πράξουμε αυτό που οι προηγμένες χώρες κάνουν.  Με άλλα λόγια οι στόχοι για ευημερία, μετουσιώθηκαν άρδην σε στόχους εφήμερους και αυτομάτως όσοι μιλάνε για όραμα χαρακτηρίζονται πλέον γραφικοί και αιθεροβάμονες.  

Αν κάτι φαντάζει δύσκολο να πραγματοποιηθεί, αντί να ενταθούν οι προσπάθειες, επιλέγεται η εύκολη λύση της κατάργησης και της παραίτησης. Προσφάτως είδαμε τον Υπουργό Παιδείας να καταργεί τις εκπαιδευτικές εκδρομές στο εξωτερικό γιατί όπως λέει στο σκεπτικό του,  πολλοί μαθητές αδυνατούσαν να τις παρακολουθήσουν. Αντί λοιπόν να βοηθήσει τους μη έχοντες να συμμετάσχουν στην εκπαιδευτική αυτή διαδικασία, στερεί απ’ όλους αυτό το προνόμιο στο όνομα της δήθεν ισότητας, που δεν είναι τίποτα άλλο από μια κυνική ισοπέδωση προς τα κάτω.

Βέβαια, δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο απ’ το να αποδεχτούμε και να υιοθετήσουμε αυτές τις τακτικές ωσμωτικά, σιγά σιγά, πέφτοντας στην παγίδα του  μιθριδατισμού που καθημερινά μας σερβίρεται, απεμπολώντας τις κοινωνικές και τις επαγγελματικές μας διεκδικήσεις υπό τον φόβο μήπως χαρακτηριστούμε υπερβολικοί ή ακόμα ακόμα και γραφικοί.

Η σημαία των διεκδικήσεών μας και η απαίτησή μας για υψηλού επιπέδου δωρεάν παροχές στους πολίτες, δεν πρέπει να υποσταλεί. Ο πήχης των αξιών, της επιστήμης, της αξιοκρατίας, της αξιοσύνης και τελικά της ίδιας της δημοκρατίας, δεν μπορεί παρά να ακολουθήσει μόνο μια κατεύθυνση, την ανοδική. Κάθε προσπάθεια για χάλκευση της ίδιας της λογικής πρέπει να πέσει στο κενό, κάτι που απαιτεί άμεση ενεργοποίηση του συλλογικού αντανακλαστικού της ομαδικότητας, της αλληλεγγύης και πρωτίστως της ανιδιοτελούς συναντίληψης.

Ας συστρατευτούμε στη μάχη της επικράτησης του αυτονόητου.

 

* Ο Άρης Δάγλας είναι ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Συνδικαλιστικής Νοσηλευτικής Ομοσπονδίας (ΠΑΣΥΝΟ) - ΕΣΥ και ο γενικός γραμματέας της Ένωσης Νοσηλευτών Ελλάδας (ΕΝΕ).